Sinterklaasje, bonne, bonne, bonne, …

Vrijdag was het vijf december, en … roetpiet heeft het niet over zijn (of haar) hartje kunnen krijgen mij in de zak te stoppen, op de boot te gooien en naar Spanje te sturen. Tja, een ernstig, ongeneeslijk zieke oude man in de zak stoppen. Durf je wel? Nee dus. Dus ik wandel nog even in het Veenendaalse rond deze week. Vanaf dinsdag begint het circus weer met als eerste het infuus en vrijdag de injectie en derde operatie.

Ik dien mij vrijdagochtend vroeg te melden. Al om 09.00 in het ziekenhuis in Amsterdam. Erik (cliniclown) gaat mij brengen, blij mee. Hoe laat de operatie precies plaats vind hoor ik later die ochtend. We (wijzelf, maar in het ziekenhuis ook) gaan er vanuit dat het een soortgelijk verloop krijgt als zeven november j.l. en dat ik diezelfde avond of uiterlijk de volgende ochtend weer ‘nach hause’ mag. En dan zaterdag eind van de dag weer twee weken naar Oostenrijk. Blijft eenzaam hoor. Zelfs met zoveel lieve mensen om mij heen. U moest er maar aan gaan wennen, die lieve mensen. Maar waarschijnlijk heb ik het ook over u he! Steek die maar in uw zak!

De eerste twee weken na de eerste twee operaties waren zwaar. Daarom ga ik het nu anders doen. Het verschil met de vorige keer Oostenrijk zit hem vooral in het feit dat ik niet eerste een thuis blijf, maar de volgende of dezelfde dag (beetje afhankelijk van wanneer ze mijn vrij laten) naar Oostenrijk. Mijn belangrijkste beweegreden (ik gooi er maar weer eens een woordspelinkje in) is dat die eerste week het zwaarst was. Pas de tweede week, en toen was ik al in Oostenrijk, knapte ik langzaam aan wat op. Daarom nu de strategie enigszins gewijzigd en direct naar de bergen. En hoog. Hoewel het appartement op rond 1350mtr staat kun je daar naar ruim 3000 meter hoogte (de gletsjer). Kijk, toen ik uit Sölden terug kwam (vlak voor de eerste twee operaties) was ik beter, fysiek sterker dan momenteel. Wellicht dat het echt heel hoog in de bergen datzelfde zetje voor de laatste ingreep gaat geven.

Tegelijkertijd heeft mijn verblijf, maar zeker ook de operaties heel veel gebracht. Veel meer stabiliteit, ook al hebben ze pas een klein deel van de rechterlong behandeld. Toch geeft dat al enorm veel verlichting, heb ik daarmee veel meer lucht. Beter cadeau had de lieve Sint mij niet kunnen geven. Geen gedicht, maar lucht. Een gedicht is vaak ook maar gebakken lucht nietwaar. Doe mij de zuurstof maar!

Die laatste ingreep vindt negen januari plaats. Inmiddels is er een verwijzing gestuurd naar Davos en is de intake procedure in gang gezet. Wellicht wordt ik aankomende week al gebeld. Ik hoop het. Ook deze stap ging weer niet vanzelf. Het lijkt of voelt wel dat je ontzettend aan het zeuren of zo bent bij de artsen. Dat vind ik jammer en ik vindt het niet goed. Het frustreert mij mateloos merk ik. En niet alleen mij. Ik merk aan Helga ook dat zij inmiddels van de artsen verwacht dat zij zich wat meer pro-actief opstellen. Tja, ik ben bang …

Overigens zou je verwachten dat ze zich inmiddels realiseren wie ze voor zich hebben. Ik ben geen belanghebbend persoon hoor, geen invloedrijk mens, ik ga ook echt niet onvriendelijk of brutaal lopen zijn en ik ga absoluut geen ruzie maken, vloeken of lopen tieren, maar ‘kan niet …’. 

Nou ja, eerst aankomende week maar eens aanzien. Eerst dinsdag het infuus. Benieuwd of Peter (goede oude sportvriend, speelde afgelopen week Sinterklaas bij de dansschool van zijn dochter, zie de foto) er dinsdag is. Durf heb nauwelijks nog te vragen, maar ga het wel doen. En dan vrijdag de operatie. Ontzettend benieuwd hoe het gaat verlopen. Ik laat (uiteraard) van mij horen, lieve mensen!

Geert

Oost, West, …

Het was goed! Ja, dat was het. Ik vond het zwaar, ik vond het lang, af en toe greep het alleen zijn mij enorm naar de keel, vaak was de discipline veel gevraagd, waren de dagen lang, was het opstaan lastig, stelde ik het naar bed gaan uit, …

En toch was het goed. Het was goed en ik denk dat de aanpak die ik gekozen heb (het vele wandelen, maken van skietouren en het hoog in de bergen zijn) erg succesvol is geweest. De vele onderzoeken, ook de onderzoeken die ik zelf gedaan heb, mijn kennis en ervaring over training, de kennis die ik de afgelopen 45 jaar opgedaan heb over mijn lichaam en de ervaringen van de afgelopen twee jaar hebben mij ertoe gebracht het zo te willen doen. Wellicht kan het nog beter, wie zal het zeggen, maar ik ben tevreden met het resultaat. Ik ben redelijk hersteld van de operatie, weliswaar moe, maar volgens mij voldoende hersteld voor de volgende ingreep. En de afleiding van twee lieve mensen (u komt er maar niet vanaf he!) deed mij goed.

En dit ‘kind van de bergen’ (en de winter niet te vergeten) had geluk hé. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Op sommige plekken 60 tot 70 cm. Zelf op de tourskies stond ik soms tot mijn knieën in de sneeuw. En het was koud. Ik was ook erg benieuwd hoe mijn luchtwegen daarop zouden reageren, maar dat viel gelukkig mee. Ook weer een waardevolle ervaring. Wel denk ik dat de droge lucht (koude lucht en de lucht hoog in de bergen is erg droog) wat irritatie van de luchtwegen heeft veroorzaakt. Maar ook dat viel mee.

Ik kreeg het maar niet voor elkaar de slaap te vatten vrijdagavond. Maar met op bed liggen rust je in ieder geval een beetje uit, dus blijven liggen. Oortjes in, muziekje, beetje afleiding. Vroeg op, uur of zeven, blog geschreven, even gebeld met Helga (of zij belde mij) en om een uur of elf gaan wandelen. Prachtig plekje gevonden daar (zie de foto), richting de top van de Königsleiten Spitze (2315 mtr). Twee en half uur, vaste routine, ijzeren discipline he, want … ik ben hier niet voor niets.

Uiteindelijk om vier uur (16.00 uur) huiswaarts getogen (foto onderweg). Ik had gedacht tot een uur of acht of negen door te kunnen rijden en dan even te gaan slapen. Maar … het ging hartstikke goed. Muziek, geen regen (en al helemaal geen sneeuw) en betrekkelijk rustig verkeer zorgde ervoor dat ik al om iets over twaalven thuis was. ‘Eigen haard is goud waard’, nietwaar!

Vanochtend, toen ik wakker werd het hele gezin in bed. Gezellig, wat een rijkdom! Da’s een betere manier van wakker worden dan de afgelopen twee weken.

Ik ben dankbaar voor de mogelijkheid die mij geboden is. Zo’n prachtig appartement, zoveel luxe ben ik helemaal niet gewend. En Königsleiten? Wat een prachtige plek, zonder meer, maar de omstandigheid gaf mijn verblijf daar een dubbel gevoel.

Nu voorbereiden op de tweede (eigenlijk derde) operatie. Vandaag weer wat oefeningen doen en even op een fiets zitten of zo. Anderhalve week …

Geert

Opnieuw leren ademhalen, twee weken tussen heimwee en hoop op herstel …

De afgelopen tweeënhalve week in Oostenrijk voelden als een noodzakelijke maar loodzware tussenstop op weg naar de volgende operatie. Alles draaide om herstel na de eerste operatie die ik op 7 november heb ondergaan, maar ondanks alle voorbereiding had ik niet verwacht dat het zó intens zou zijn. Het vertrek zelf was misschien nog wel het moeilijkste moment tot nu toe. Waar ik normaal rust vind in de bergen, waar de bergen mij normaliter energie geven en ik blij wordt, voelde dit vertrek alsof ik bijna letterlijk ‘huis en haard‘ achter liet en dus ook mijn veilige plekje bij Helga en Floor. Het gemis van thuis zat me dicht onder de huid.

Maar ik ben iedere dag opgestaan met de overtuiging dat ik iets moest doen aan mijn herstel - hoe klein ook - om vooruit te komen. Ik heb mezelf gedwongen naar buiten te gaan: te gaan wandelen, skitouren te maken, te blijven bewegen. Dat waren zeker geen heroïsche tochten, verre van zelfs. Het was soms gewoon rauw volhouden, doorzetten. Hoe was het ook weer? Iets van ‘Als je nooit een grens opzoekt, zul je ook nooit weten waar deze ligt’?  Die ga ik niet meer vergeten hoor.

In de eerste week was ik de naweeën van de operatie absoluut nog niet te boven. Tijdens de eerste wandelingen had ik momenten dat ik letterlijk mijn longen uit mijn lijf hoestte. Op zulke momenten voelde herstel eerlijk gezegd nog heel ver weg. Ik heb op gegeven moment zelfs bedacht dat ik een longontsteking had.

Maar ergens vanaf het tweede weekend gebeurde er iets. Kwam er voorzichtig wat verandering. Er kwam wat lucht, wat meer stabiliteit. Ik voelde dat mijn lichaam míj weer een beetje begon te helpen in plaats van andersom. Het vechten werd meer een voor mij normaal afzien en uiteindelijk kon ik weer plezier beleven aan de momenten dat ik door de bergen aan het struinen was.

Nu, aan het einde van deze periode, durf ik te zeggen dat ik behoorlijk ben opgeknapt, dat er daadwerkelijk sprake is van herstel. ik ben nog niet de oude hoor - verre van zelfs - maar voor het eerst sinds de operatie weer iemand die vooruit durft te kijken en niet alleen maar aan het overleven is. Ik voel dat ik op weg ben om de tweede (of eigenlijk derde) operatie goed aan te kunnen. Kom maar op!

Wat mij vooral hoop geeft, is dat ik duidelijk merk dat mijn rechterlong minder protesteert dan voorheen. Zo’n bijzonder gevoel! Wellicht beeld ik het mij in hoor. Ik denk het niet, want ik ken dat lijf van mij heel erg goed. Heb dat vege lijf dingen laten doen waarbij ik met grote regelmaat de grens ver over gegaan ben. Weet hoe het reageert en heb de afgelopen twee jaar de signalen die het mij geeft goed verstaan. De eerste twee ingrepen - de bronchoscopie en de bronchiale thermoplastiek - hebben echt verbetering gebracht. Dat voel ik elke dag.

Waar voor mij het opzoeken van de grens, eroverheen gaan en kijken hoe lang dat goed gaat een vertrouwde bezigheid was, moet ik nu goed luisteren. Goed luisteren en de signalen van mijn lichaam oppakken en daarnaar handelen. Net even wat anders. Niet over de grens, maar tot de grens. En ik wordt daar steeds beter in merk ik.

Samen met twee lieve vrienden - Abel en Marco - heb ik ook een plekje gevonden waar ik direct na de volgende operatie kan verblijven. Dat betekent dat ik, anders dan nu, ik de dag na de operatie op 12 december weer richting de bergen vertrek om verder te herstellen. En ik hoop vurig dat deze tweede operatie wat minder heftige naweeën gaat geven. Anders dan nu, want ik wil kijken of de bergen mij kunnen helpen de eerste periode na de operatie gemakkelijker door te brengen en daardoor sneller te herstellen.

Gister was het fantastisch weer. ‘Kaiserwetter’ noemen ze dat hier. Ik wilde eigenlijk een skietour van twee en half drie uur maken, maar heb mij door het weer laten verleiden toch weer helemaal naar boven te gaan. Bovenop de Königsleiter Spitze. En het was het waard hoor (zie de foto’s). Wat het op de meest effectieve manier herstellen betreft heb ik geluk he. Met de aandoening die ik heb is het hoog in de bergen zijn een enorm voordeel voor het herstel. En dan in deze omstandigheden, wetende dat ik echt een ‘kind van de bergen’ ben maakt het echt wel minder zwaar, vergoedt een hoop.

Eind van de middag naar huis. Eindelijk! Naar huis, naar Helga en Floor. Kan niet wachten! Maar eerst nog een wandeling. Tja, ik ben hier niet voor niets. Ik denk een uur of twee, twee en half. En dan inpakken en ….

Geert