Radio stilte … ?

Een paar dagen radiostilte betekent niet dat het per definitie slecht met mij gaat. Maar ik loop niet over van enthousiasme. Mixed feelings zal ik maar zeggen. Gisteren was ik wel wat enthousiaster. Mijn eerste wandeling was meteen best pittig. Ik was het niet direct van plan, maar het ging gewoon goed. Ik kon mijn hartslag ook zonder veel problemen behoorlijk hoog krijgen. Eigenlijk had ik het idee dat ook de linkerkant door de operatie van afgelopen vrijdag al wat beter was, wat minder reageerde.

Maar … vandaag werd de feestvreugde wat getemperd. Ging gewoon veel minder goed. Nou ja, is niet anders. Hoort erbij denk ik. Beetje lopen als in de duinen. Twee stappen omhoog, één naar beneden. Alleen zijn de duinen hier wat hoger.

En dan de complicaties he. Yep, weer ééntje. Ik denk dat, door de lengte van het traject, door alle spanningen die het met zich meebrengt, mijn weerstand is afgenomen. En dus een vervelende bacterie erbij. En … antibiotica. Dat overleven we ook wel weer he.

Vandaag rustig aan gedaan. Naar de stuwdam gelopen. Was best ver, maar niet zwaar. Ruim drie uur, vijfhonderd hoogtemeters of zo, 18km. En rustig aan, omdat ik veel benauwder was dan gister.

Gister was een ‘verademing’. was heerlijk, vandaag was wat minder, morgen … Geen idee, maar de afwisseling zou mooi zijn. Dus, morgen gaat het weer beter.

Geen idee wat ik morgen ga doen. Wellicht fietsen of zo. Of naar een hutje wandelen. Of … ‘w’ill see'.

Op naar morgen dan maar.

Geert

… en dat was twee, …

Gisteren (vrijdag) om 10.45 uur geopereerd. Weer twee voor de prijs van één. Ze zijn in de aanbieding, zal wel met de kerst of ‘Black Friday’ deals te maken hebben. Geen idee, maar gelukkig heb ik deze weer gehad.

En nu de naweeën, want het ‘feest‘ is begonnen. Erg benauwd, veel hoesten en pijn. Met name pijn in de keel. De kleine buisjes waren op geloof ik. Dus de grotere XL buisjes maar gebruikt volgens mij. Nou ja, daar zijn pijnstillers voor he. En dat ‘stiller‘ gaat vanzelf met zo’n keel. Lekker rustig, niet.

Na de operatie nu toch echt eerst een tijdje op de IC doorgebracht (zuurstof en bloedingen monitoren) en pas om 14.45 uur terug naar de afdeling, met zuurstof. Dat was de vorige keer ook anders. Dat had ik toen niet nodig. Uiteindelijk wel aan het einde van de dag naar huis. Dat wilde ik graag.

Ik herstel snel, veel sneller en kan veel meer direct na zo’n operatie dan de gemiddelde patiënt zei de chirurg. Daarom mocht ik naar huis. En laten we eerlijk wezen, thuis slaap je gewoon beter dan op een kamer met (naast mijzelf) proestende en hoestende patiënten.

Naar Oostenrijk rijden lukt nu niet. Daar ben ik nu fysiek niet aan toe dus dan doen we dat morgen, zondag eind van de dag. Dan ben ik daar maandagmorgen.

En wat ik merk is dat de impact groot is. Ja, de impact is groot op mij, maar nog veel groter om mijn directe omgeving. Kijk, de rimpels die het in mijn gezicht gaat geven, beschrijven het verhaal van iemand die ziek is, daar heel direct de gevolgen van merkt en het ‘gewoon’ ondergaat. Het verhaal van de ziekte zelf, het vele onderzoek, de behandeling, het gebruiken van medicijnen (o.a. in de nachtelijke uren), de eenzaamheid, pijn, verwerking, het verdriet, noem het maar. Maar mijn directe omgeving heeft het er maar mee te doen he. En ik ben iemand die niet over zijn problemen heeft leren praten thuis. Ik ben een erg gesloten type die vaak, bagataliserend, relativerend en rationeel praat over wat er in hem omgaat praat. Het erg moeilijk vindt om over zijn gevoel, zijn gevoelens te praten. De meest gevoelige dingen die mij bezig houden hou ik graag voor mijzelf. Beetje (nou, beetje) egocentrisch ook wel en niet altijd eerlijk. Ik kan beter schrijven wat het met mij doet dan vertellen zeg maar. Ik zal vast niet de enige zijn die daarmee worstelt, maar ik wordt er gelukkig in begeleid. En het is vooral lastig voor mijn directe omgeving.

Het is lief van zovelen van u om, wanneer u mij ziet te vragen hoe het met mij gaat. Ontzettend lief zelfs, maar wellicht vooral goed uw aandacht de komende tijd vooral te richten op de twee voor mij zo belangrijke mensen die zich in mijn meest directe omgeving begeven. Juist hen te vragen hoe het nu met ze gaat, ook niet in de directe vraag m.b.t. mijn persoon, maar gewoon die vraag; ‘hoe gaat het nu eigenlijk met jou’. Of een hand, een korte strijk over de schouder, arm er omheen. Nou ja, u weet wat ik bedoel, nietwaar. En bovendien weet u waarschijnlijk veel beter hoe dat moet dan ik he. Komt bij dat ik er de komende anderhalve week niet ben, dus belangrijk er vooral voor hen te zijn denk ik.

Ikzelf ben benieuwd wat deze nieuwe strategie (meteen de bergen in) gaat brengen. Gaat vast goed komen. Ik laat het weten.

Geert

Circus gaat weer van start …

We zijn weer begonnen. Begonnen met het infuus (afgelopen dinsdag), overleggen met de internist (en geruststellen, want ik ga wel erg snel ‘uit’), overleggen met de chirurg en zelf voorbereiden op wat komen gaat. En er is een kleine verandering, namelijk dat er toch weer twee operaties tegelijk gedaan gaan worden. Of eigenlijk worden er gewoon twee ingrepen samengevoegd, zeg maar. Dus naast de Bronchiale Thermolastiek toch ook weer de Bronchoscopie. En die laatste als eerste. Wat ze willen doen is eerst kijken hoe de rechterkant er nu voor staat en of de luchtweg daar significant rustiger is als eerder. Bovendien halen ze daar weer een paar biopten weg om o.a. te kijken hoe het slijmvlies er mbt de ontsteking door die veel te vroeg van school ‘getrapte’ bloedcellen voor staat en daarnaast hoe dik de spierwand om de luchtweg nu is. Is die dikte aan het afnemen, o.a. ten opzichte van de linkerkant die ze morgen gaan onderzoeken en behandelen.

Ik ben redelijk hersteld van de vorige ingreep, maar ben tegelijkertijd fysiek en mentaal echt wel wat minder dan voor de vorige operatie. En het is niet alleen voor mij zwaar hoor. Het is voor ons alle drie een hele zware tijd.

Ik merk echt dat er verschil is tussen links en rechts. Bijzonder nietwaar? Dat je kunt voelen dat de rechter long minder geïrriteerd is dan links. Toch voel ik het echt.

Morgen vroeg op. Erik brengt mij weg, ik mag zelf niet rijden en hij haalt mij zaterdag ergens op de dag weer op. Wat een lieve vriend is hij toch he?

Ik wil graag ruim van tevoren aanwezig zijn. Drink daar liever met ‘cliniclown‘ nog een kopje koffie dan dat ik precies op tijd of iets te laat aanwezig ben.

Nou, we gaan het meemaken. Morgen eind van de dag al wat van mij laten horen gaat denk ik niet lukken. Zaterdag laat ik zeker wat van mij horen.

Geert