Lifechanging …

Tja, hoe moet ik dat zeggen, en wil ik dat wel. Nou, weet u, ik wil het wel proberen.

De afgelopen twee jaar hebben de wijze waarop ik naar de wereld, naar mijn directe omgeving en naar mijzelf kijk verandert. Ik denk in positieve zin. Een meer realistische kijk op wie ik ben en waar ik voor sta. Dat laatste is iets wat overigens onveranderd is sinds 1992. Weet u het nog, het moment waarop ik van derde bij het NK wintertriathlon naar volledig verlamd in het ziekenhuis terecht kwam. Ik wil gewoon graag iets voor een ander betekenen of doen. Voor mensen met een beperking (in welke vorm dan ook), ouderen of hetgeen dat we voor de strijdkrachten in Oekraïne doen. Voor mij allemaal erg belangrijk. Maar ik ben de afgelopen twee jaar ook op een ander vlak verandert. In de zin van een meer realistisch kijk op mijzelf in relatie tot mijn toekomst.

Het sporten samen met anderen, het samen actief zijn, bezig zijn met je lichaam, gezondheid, vitaliteit en leefstijl geeft mij ongelooflijk veel plezier en energie. Ik vind het geweldig om dat samen met anderen te kunnen en mogen delen

Maar ik heb de afgelopen tijd toch ook en wellicht noodgedwongen, veel nagedacht over hoe ik daar de komende jaren mee om moet gaan. Ook ik word ouder, inmiddels 58 jaar. Ik vind dat onwerkelijk, 58. Dat ik al zo oud ben joh. Ik voel mij 40 of zo, terwijl ik mij anderhalve week geleden 70 voelde. Goh, wat voelde ik mij ziek zeg. En het zijn juist die momenten, dat zo ziek zijn, en de momenten waar het kaarsje bijna uit ging natuurlijk, die mij aan het denken hebben gezet.

Tot een week of wat geleden leefde ik mijn hobby. Leefde ik waar ik zo heilig in geloof, bewegen! Sporte ik 14 tot soms 18 uur per week. meest van de tijd samen met anderen en deels alleen. Alleen ter voorbereiding op de operaties. Maar er zit, en dat ben ik mij gegeven de situatie waar ik in terecht gekomen ben als geen ander gaan beseffen, een grens aan. Er zit een grens aan de mate waarin ik dit kan blijven volhouden. Nog afgezien van wat er uiteindelijk van mij overblijft na de drie operaties (of eigenlijk vier he).

Er moet dus ook nagedacht worden aan een voor mij meer realistische verdeling of balans tussen de mate waarin ik als trainer, als vitaliteitscoach of leefstijlcoach (geef het beestje maar een naam) concreet zelf (bege)leiding geef aan het sporten of juist meer een organiserende rol, een rol meer op de achtergrond op mij neem en anderen help het plezier van bewegen over te brengen op mensen die dat zo nodig hebben en willen. Ik ben daar de afgelopen maanden veel mee bezig. Het beheerst een groot deel van mijn gedachten, en nu helemaal op een plek waar ik alleen ben, waar ik volledig op mijzelf aangewezen ben en er alle ruimte en tijd is om daarover na te denken.

De tijd voor de operaties heb ik mij vaak afgevraagd, hoe lang ik het nog volhou. Wanneer gaat bij mij het licht uit, is de energie letterlijk op, val ik om. Dat is wonder boven wonder niet gebeurt. Waarom niet weet ik eigenlijk niet zo goed, maar ik heb er een soort van op zitten wachten om te vallen. Snapt u dat? En ik kreeg af en toe de indruk dat mensen om mij heen ook dachten; ‘hoe lang houdt hij dit vol?‘

En ik denk dat de energie om te blijven doen wat ik deed (alle sportlessen, leiding geven en gesprekken met deze en gene) voortkomt uit het feit dat ik er zoveel plezier aan beleef, omdat ik daar zo van hou en het bewegen, sporten en het plezier daarin overbrengen op anderen gedurende de afgelopen 30/40 jaar een essentieel onderdeel is gaan uitmaken van wie ik ben. Dat plezier gun ik anderen ook zo ontzettend graag. Da’s een plausibele verklaring toch? Een andere verklaring heb ik er zelf niet voor. U?

Mijn proces, het proces van zo ziek zijn en er alles aan willen doen om weer beter te worden dwingt mij na te denken over de komende jaren. Hoe nu verder. Ik zal met het nemen van hele concrete stappen en beslissingen nog een beetje pas op de plaats moeten nemen. Ik moet eerst bekijken wat er na de operaties van mij overgebleven is en op welke manier ik de moeheid die zich de afgelopen tijd van mij meester gemaakt heeft kan beteugelen, daar wel of niet overheen kan komen. Daar gaat nog veel tijd overheen, want ik ben er nog lang niet.

En ook vandaag toch ook weer de discipline opbrengen om de wandelschoenen aan te doen om een stevige wandeling te maken. Alles in het kader van herstellen, beter worden. Natuurlijk ga ik dat doen. Vanzelfsprekend (zie de foto’s). Geeft mij tegelijkertijd de kans ook vandaag weer na te denken over mijn toekomst. Hoe het zich gaat ontvouwen? Geen idee. Zodra ik het weet laat ik van mij horen.

Geert

Tja, lieve mensen om je heen hebben, ze zijn zo belangrijk …

Ik heb veel van wat tot nu toe nodig was om te komen waar ik ben zelf moeten doen. Uiteraard met advies van de artsen en thuis. Thuis, niet onbelangrijk! Van het wisselen van ziekenhuis, tot aan de eerste operatie onlangs. Precies uit de doeken doen wat er allemaal voor nodig was is een boek op zich. Wellicht dat dat boek er nog gaat komen. Ik weet het niet. Er zijn zo links en rechts een paar mensen die meelezen en hebben gezegd dat ik best aardig schrijf en ik een boek moet schrijven over alles wat ik heb meegemaakt. Ik heb er wel ideeën over, maar kan dat natuurlijk niet alleen. Daar heb je iemand voor nodig die meeleest en ervaring heeft met het schrijven van een boek. Mocht iemand zich geroepen voelen …

De afgelopen drie dagen waren fijn. Niet in de laatste plaats vanwege twee hele goede vrienden die de moeite namen om in de nacht van donderdag op vrijdag deze kant op te komen rijden om mij het afgelopen weekeinde van gezelschap te voorzien. Tja, met Marc en Erik was het zoveel gemakkelijker de dag aan te vangen en door te komen. Lieve mensen … Ja ja,. ik weet het, je moet niet aan de gang blijven met ‘je lieven mensen’. Maar toch he, wat moet je zonder. Wat moet je in een proces van ernstig ziek zijn, zoveel ziekenhuis bezoek, medicatie, operaties, verblijf in het buitenland, etc. etc. zonder lieve mensen om je heen. En naast Erik en Marc zijn er op de achtergrond nog twee lieve mensen ontzettend actief om mij van een goed verblijf op hoogte te kunnen voorzien direct na de tweede operatie over twee en halve week. Marco en Abel. Yep, daar gaan we weer hoor: lieve mensen!!!

Abel is een oud (met de nadruk op oud!) collega van mijn tijd op revalidatie centrum De Hoogstraat in Utrecht. Ik bewaar fantastische herinneringen aan de eindeloze keren dat we in weer en wind van Veenendaal naar Uitrecht en terug togen op onze met twee tassen beladen fiets. En met weer en wind bedoel ik ook weer en wind. Vooral de keren dat het gesneeuwd had (dat deed het in die tijd nog) waren memorabel (tja, daar zit zijn naam weer in he!). En vergis je niet hoor, ruim 37 km heen en weer terug. Op gegeven moment heb ik het nota bene heen en terug lopend gedaan. Tja, enigszins verdwaasd was ik wel he. Nou, laat ik zeggen verloren in de sport. Maar dan ook totaal verloren. Het kon niet op in die periode. En daar is Abel een belangrijk persoon in geweest.

En Marco? Marco is een aanstekelijk mens. Aanstekelijk en gewoon een prettig mens. Sociaal dier. Hele goede langlaufer en da's een belangrijk deel van waar wij elkaar van kennen. Vasa Sport (het bedrijf van Marco) organiseert langlauf reizen. Van eenvoudig, langlauf training tot … bijzonder uitdagend. Neem de ‘Vasaloppet’. Een heroīsche tocht in Zweden over 90km. Als dat geen uitdaging is. En dus moest ik daarheen he, meedoen. Waarom? Nou eenvoudig toch, 'uitdagend'. Schitterende tocht, in de nacht, de ‘Natvasan’. Werd voor het eerst ook ‘s nachts georganiseerd. Nog uitdagender, dus … in de nacht. Vanzelfsprekend! En wat ook wel heel bijzonder is is dat ik daar Marc heb leren kennen. Kijk, de ‘Natvasan’ mag je niet alleen doen. Moet met twee. Dus was mijn vraag in de groep of er iemand is die … De zin kon ik niet afmaken. Vingertje van Marc ging direct omhoog. Welnu, da’s Marco. Goede organisator, groot netwerk, verstand van zaken en fijn mens. Heel veel dank Marco en Abel! Echt super wat jullie voor mij gedaan hebben.

En nu? Nu zijn de ‘hulptroepen’ huiswaarts getogen. Door de sneeuw, want sneeuwen deed het vannacht in Duitsland zeg. Harder dan 50km/u op de snelweg ging niet. Ook niet achter de strooiwagens (zie de foto). Vanochtend rond 08.00 kwamen ze pas aan. Gister om 19.00 uur weggereden (zie foto met mijn schaduw en wegrijdend busje). Ja hoor, gaan we weer, lieve mensen! 

En dus weer alleen. Tja, het hoort bij het proces denk ik. Is ook niet zo gek natuurlijk. Ik ben immers ziek. Het zijn mooie herinneringen aan een weekeinde met afleiding (zie foto’s). Herinneringen van een drietal wandelingen en touren om te herstellen. Wellicht was de laatste iets teveel van het goede, maar zoals een goede vriendin schreef; ‘Als je nooit een grens opzoekt, zul je ook nooit weten waar die ligt!’ Mooi he!

Het is hier prachtig en het gaat vanmiddag weer sneeuwen. Er komt morgen en woensdag nog eens 30 tot 35 cm sneeuw bij. Maar het blijft wel erg eenzaam voelen. En het afscheid nemen van vrienden valt mij zwaar. Maar goed dat Helga dan de perfect timing bezit om mij te bellen. Yep, wat een lieverd Is zij toch!

Nou, vandaag een rustige wandeling. Ik denk rond het stuwmeer.

Geert

En toen was er … lucht …

Pfff, eindelijk zeg. Het is morgen (of wanneer u deze update leest) precies twee weken geleden dat de eerste twee operaties plaats vonden. Tot en met gister ging er eigenlijk geen dag voorbij dat ik niet benauwd was. Het werd weliswaar langzaam iets minder (minder vaak) en ik had de afgelopen dagen de indruk dat ik wat stabieler was. Maar vandaag … Vandaag was anders. Zonder de zwaardere medicijnen had ik toch voldoende lucht om een prachtige wandeling te maken. Ik wilde in eerste instantie een rustige wandeling maken, maar nu ik eindelijk weer wat meer lucht had en de winter echt winter was geworden heb ik het er ook maar een beetje van genomen. Oh oh oh, wat was het mooi vandaag (zie de foto's).

Ik had dit zo graag met Helga en Floor gedeeld. Het eindelijk weer wat meer lucht hebben, de zuurstof die je zo nodig hebt bij bewegen. En dat ging de afgelopen anderhalve week zo waardeloos. Nog afgezien van dat gehoest. Zij weten bovendien als geen ander hoe ik van de winter in de bergen kan genieten. Van het regenen van ‘suiker’ dat we sneeuw noemen en het maagdelijk wit waarin je je geheel eigen spoor maakt wanneer erdoorheen banjert.

Naast mijn dagelijkse activiteit (wandeling) ben ik aan het organiseren en probeer ik een klein beetje te werken. Organiseren? Ja, want nadat ik twaalf december de derde operatie heb gehad wil ik weer heel graag naar de bergen. Om te herstellen en aan te sterken. En de periode tussen twaalf december en kerst is het moeilijk om een onderkomen te vinden. Ik heb niet veel nodig. In principe is een P-plaats, een stopcontact (stroom voor in de bus, verwarming) en een douche voldoende. Een klein appartementje is natuurlijk super, maar met een P-plekje ben ik hartstikke tevreden hoor. Ik red mij best hoor in mijn 'rijdende huisje'. Ik meen dat ik eerder heb laten vallen dat ik erg veel lieven mensen om mij heen heb. Toch? Niet? Jawel! Een oud collega en een collega ondernemer hebben een groot netwerk aan onderkomens of accomodaties in de bergen. Ik heb hen de vraag gesteld of zij mij zouden willen helpen met het vinden van een plekje ergens in de bergen in die periode. En de eerste mogelijkheden bieden zich aan. Gelukkig maar. Dank je wel Marco en Abel!

Eerder vertelde ik u ook al dat het best eenzaam is allemaal. Dat is het ook. En je mist veel van de dingen die thuis in deze periode voor veel anderen de normaalste zaak van de wereld zijn. Onderdeel uitmaken van het gezinsleven en alle, bij het opgroeien van een prachtige dochter behoren dingen. Dingen die ik mis. Zoals de uitreiking propedeuse van Floor en wellicht mis ik haar verjaardag twintig december aanstaande.

Vandaag was een cadeautje. Een werkelijk schitterende dag met sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. En morgenvroeg staan er weer twee echte vrienden voor de deur. Erik en Marc. Stef (ook een echte vriend) is momenteel niet in de gelegenheid. Oh wat was hij graag meegegaan zeg. Houdt net als ik van de bergen en de sneeuw, maar … ‘duty calls'. Tja, bijzonder hoogleraar wordt je niet zomaar en kost veel tijd. Fijn om de komende paar dagen niet alleen te hoeven zijn. Wat afleiding te hebben. Erg blij mee. Tja, alleen is maar alleen he.

Geert