Winter …

Ja, het is hier nu echt winter geworden. Ik zei het in mijn vorige update, of blog zoals iemand het noemt. Ik ben een winter mens. Kijk, op koude kun je je kleden. Op de warmte in de zomer is dat veel lastiger, zeker ook in relatie tot de schade die de zon kan aanrichten. Doe mij de winter maar. Hoewel de herfst ook bij mijn favoriete jaargetijden hoort hoor. Dat komt door de enorme schakering van oker kleuren die zich in de herfst meester maakt van m.n. de dennenbomen in de bergen (zie de foto). Zo mooi! En in de winter dat witte laken van een suikerachtige substantie die we sneeuw noemen. Zo mooi!

Zoals het hier kan sneeuwen kennen we dat in Nederland niet meer he. Er nog niet heel veel gevallen hoor. Een centimeter of tien denk ik en voor een deel wordt het vandaag alweer weggebrand door de zon. Maar het blijft mooi (zie de foto).

En het helpt. Wanneer de wereld om je heen zo mooi kleurt (hoewel, wit is geen kleur toch?) voel ik het geluk van het in de bergen mogen zijn in mij opkomen. Winter- en bergmens zeg maar.

Ook gister weer een wandeling gemaakt. Ongeveer vier uur en van de regen (daar begonnen we gister mee) naar de sneeuw. Langzaam maar zeker werd het gister wat kouder en toen ik gister eind van de dag terug kwam was het maagdelijk wit.

Ik was laat terug. Mijn tweeling broer was in de buurt. Hij woont in Zwitserland, maar heeft een deel van de bedrijfsactiviteiten van zijn bedrijf hier in Oostenrijk onder gebracht. Ik kreeg een appje, was enigszins verrast, want ik had niet gedacht dat hij in de buurt zou zijn en ben vanzelfsprekend op zijn uitnodiging ingegaan. Was fijn om hem weer te zien en te spreken. En Lidia, zijn vrouw, niet te vergeten. Niet alles is ‘rozengeur en maneschijn’, niet alles is wat het lijkt, maar deze familieband is sterk en het deed mij goed.

Vannacht slecht geslapen. Alleen he. Maar ik ga niet mopperen hoor. Zometeen de wandelschoenen aan en dan trek ik weer de bossen rondom Königsleiten in om te werken aan mijn herstel. Ja, u mag alles van mij zeggen en vinden, maar discipline heb ik! Ik laat geen dag verstek gaan om te werken aan mijn herstel. En ik heb het idee dat er wat stabiliteit aan het ontstaan is. Ik hoest nog veel, maar gebruik de afgelopen twee dagen de zwaardere medicatie niet meer. En dat scheelt tijd en een hele berg (hou het actueel!) bijwerkingen.

Nou, hup hup jongeman! Schoentjes aan en aan de wandel jij!

Wordt vervolgd.

Geert

Twee stappen voor en één achteruit, twee voor …

De operatie heeft er behoorlijk ingehakt. Dat had ik vrijdag eind van de dag niet bedacht. Toen scheurde ik met Erik vol goede moed in een rolstoel door het ziekenhuis.

Maandag kwam, tegelijk met de eerste complicaties de klap in mijn nek. Slechte week hoor. Pfff… Niet alleen fysiek, ook mentaal. Toen ik gister aan de overkant van het appartement waar ik verblijf een klein 'pukkeltje' opliep en af en toe de longen uit mijn lijf hoestte heb ik mijn ‘zus’ maar even gebeld. Is huisarts, kent mij goed en kan dus goed inschatten wat te doen. Kijk, waar zij goed in is is de juiste vragen stellen. En dat helpt. Bang voor een longontsteking. Maar het lijkt nu mee te vallen.

Gister een wandeling van ruim drie uur, vandaag drie en half uur. En het ging echt wel gemakkelijker. Op de top van de ‘Königsleiter Spitze’ gestaan (2400mtr, zie de foto). Geen idee of dat ding zo heet trouwens.

Terwijl ik terug naar beneden loop krijg ik een telefoontje. Piet de Waal, oud collega, inmiddels met pensioen en gister 70 geworden. Van harte Piet, doe er nog 70 bij zou ik zeggen. Kom ik toch weer terug op mijn laatste update. Zoveel lieven mensen om mij heen! We hadden het over kwaliteit van leven. Kwaliteit van leven gerelateerd aan leefstijl, aan vitaliteit, aan bewegen en sporten. Ik moet er toch niet aan denken nooit aan sport gedaan te hebben. Dan had ik nu toch geen enkele kwaliteit van leven gehad! Ook wanneer je ziek bent, ook wanneer het fysiek tegen zit blijven bewegen, blijven sporten is zo ontzettend belangrijk.

Ik heb mij voorgenomen er iets mee te gaan doen. Iets te gaan doen aan het van nature ‘luie’ gedrag van de mens. En dan specifiek mensen die ziek zijn. Waarvan de chirurg zegt dat iemand eigenlijk niet meer trainbaar is. Niet in aanmerking komt of uitgesloten wordt voor een betere kwaliteit van leven. Dat kan toch niet waar zijn. Iedereen is trainbaar. En ik kan het weten. Ik hoor  u denken, iemand moet wel willen. Da's natuurlijk waar. Trekken aan ‘dooie paarden’ heeft geen zin. Maar iedereen die ervoor wil gaan om meer kwaliteit van leven na te streven wil ik straks helpen. Ik heb de kennis, ik heb de ervaring, ik weet wat het is om ernstig ziek te zijn en toch te blijven bewegen en ik weet wat benauwdheid bij bewegen betekent. En ik denk dat ik het kan uitleggen. Dat ik de taal van iemand die ziek is begrijp en spreek. Ik weet dat het niet gemakkelijk is. Dat het op momenten idioot frustrerend kan zijn. Maar … het levert zoveel op. Echt.

Morgen valt hier de winter in. Begint met sneeuw en lagere temperaturen. Vanaf halverwege deze week louter temperaturen onder nul. Ik hou van de winter. Ik ben een wintermens. Hou van schaatsen, hou van skiën/tourskiën, langlaufen en hou van wandelen in de sneeuw. Wel benieuwd hoe mijn luchtweg op die koude lucht gaat reageren.

Ik laat van mij horen.

Geert

Zoveel lieve mensen!

Tijd voor de bergen. De bergen waar ik per definitie vrolijk word, energie krijg en minder het idee heb alleen te zijn. Ik had het er vanochtend met Marc over. Marc is een erg goede vriend, een lieve man die, naast ijzervreter, verdorie nog gevoel heeft ook. Sommige mensen hebben alles he. Hoewel, kijk hij heeft weer niet mijn ’looks’, mijn charme en aanstekelijke humor. Ja, hoor es effe, wanneer u het niet zegt … ! Marc hoorde mij aan (ook ik moet het af en toe van mij af praten zeg maar) en zei ‘goh, wel eenzaam allemaal hoor’. En dat is het. Gisteravond alleen mijn ‘huisje op wielen‘ ingestapt, Helga een kus en een traan gegeven, daarna nog meer tranen, en uiteindelijk maar even gebeld met Gerrit, nog zo’n fijne vriend.  De titel komt vandaag in alle alinea’s terug ben ik bang. Ik kon niet eens hoi zeggen joh. De waterlanders vloeiden in overvloed. Wateroverlast in mijn ‘huisje’!

Het heeft allemaal zoveel voeten in de aarde gehad, zo ontzettend veel moeite en energie gekost. In het kort:

Vanuit Ede naar Amsterdam (VUMC) en even later Hilversum (Merum, longrevalidatie). Toen dat onderzoek waar ik in de controle groep terecht kwam (weet u het nog?), dan de crowdfunding waarmee we de controle over de operaties overnamen, toen London (blijft een raar verhaal), dan zijn er nergens katheters te krijgen, kopen of ‘what ever’ (de weg nog niet kwijt?), uiteindelijk via (komt ie weer!) een hele goede vriend katheters gevonden in Amerika, in overleg met het ziekenhuis (schoorvoetend hoor dat overleg) katheters gekocht, directie en management van het ziekenhuis ervan overtuigd dat nu opereren een logisch vervolg is (is toch ook zo!) en uiteindelijk vorige week vrijdag de eerste ingreep.

En let wel, ik heb de korte versie van wat daadwerkelijk allemaal gebeurt is gegeven. Die andere past niet in de database van het steunplatform.

Direct na de eerste operatie (afgelopen vrijdag) ging het eigenlijk best goed. Ik heb Erik (die van de cliniclowns) nog in een rolstoel rond getoerd door het ziekenhuis. Zaterdag naar huis, zondag ging ook nog wel, maar maandag kwam de klap. En hoe. Met complicaties (trombose). Tja, dat moest er ook een keertje van komen he, dat ‘bloedpropje’ (met de nadruk op ‘je’). Die ligt nog vers in het geheugen toch? Bloedpropje van 25cm! Kan ik dan ook nooit eens gemiddeld doen? Een onsje minder dan veel!

Vannacht twee keer het vege lijf te bedde gelegd. Eerst na een urenlange niets zeggende praatsessie met (u raad het al he!) een hele lieve vriendin. Heeft haar twee flessen port gekost!

Tja, best zeldzaam hoor volgens mij. Zoveel lieve mensen om je heen.

Uiteindelijk ben ik om 01.40 uur gaan slapen. Ongeveer vier uur. Daarna stuur weer beetgepakt om niet in de file terecht te komen bij München, weer een paar uur gelegen (heerlijk was die tweede zeg!) en toen doorgereden naar het mondaine Königsleiten. Ik mag daar (laatste keer voor nu!) van een hele lieve vriend gebruik maken van zijn appartement (zie foto, is te huren en ik zeg u, zeer de moeite waard!). Beter dan mijn ‘huisje op wielen’, want het wordt bar en boos de komende week. Vanaf maandag breekt de winter officieel los met heel veel sneeuw en de temperatuur daalt hier naar (niet schrikken hoor) min tien tot min vijftien overdag! Ik zal foto’s maken.

Ik prijs mijzelf gelukkig met zoveel zo ontzettend lieve mensen om mij heen. Heel bijzonder!

Twee en halve week. Dan ben ik weer terug. Nu uitrusten. Ik ben moe!

Geert