Drietrapsraket ..

Het is inmiddels ruim twee weken geleden dat ik geopereerd ben. Nu was de onderkant van de linkerlong aan de beurt. Na de eerste operatie merkte ik pas na ruim twee weken dat er langzaam wat herstel tot stand kwam. Nu was dat veel eerder, na een ruime week zeg maar.

Afgelopen woensdagochtend thuis gekomen. Ik was dinsdag nog op ruim 3100 mrt op de grens van Oostenrijk en Italié, ben het grootste gedeelte van die dag ‘met de kop in de wolken’ geweest en aan het begin van de avond naar huis gereden. En dat was een leuke reis. Niet alleen omdat ik naar huis ging, maar vooral ook vanwege het in mijn ‘rijdende huisje’ bij de kerstspinning  aanwezig te kunnen zijn. Was online, ik heb iedereen vanuit mijn ‘huisje’ welkom geheten en heb twee uur mee mogen genieten van de jaarlijkse ‘kerstspinninglessen’ die door Erik (zie de foto, sommige mensen knappen overal van op he!) en Gerben gegeven werden. Ik was er zo graag zelf bij geweest, maar wilde, nee moest zo lang als mogelijk is profiteren van het hoog in de bergen zijn.

En nu na ruim twee weken zat ik gister (zaterdag de 27ste) op een spinningfiets in het sportcentrum, zoals ik dat iedere dag probeer te doen. Iedere dag even een moment van een uur, anderhalf of twee uur om de conditie en kracht op niveau te houden. En af en toe wil je natuurlijk kijken of er vooruitgang in de inspanningscapaciteit zit. Dat meten we aan de hand van de hardslag. Immers, hoe hoger de hartslag, hoe hoger de inspanning.

Tijdens mijn laatste verblijf in Oostenrijk kwam ik maximaal tot een hartslag van 136 waar mijn maximum rond de 162-163 ligt. Hoewel ik daarmee redelijkerwijs uit de voeten kan zat ik nog ver verwijdert van mijn normale maximale inspanningsniveau. Een inspanningsniveau overigens waar ik al zeker vier, wellicht vijf jaar niet meer aan heb kunnen 'tippen'.

En gisteren? Gisteren kwam ik tot 98% van mijn normale maximale inspanningsniveau. Een maximale hartslag van 158. En dat is echt ongekend goed. Ongekend goed na slechts twee ingrepen (of eigenlijk vier he). Die inspanning heb ik echt in geen jaren meer kunnen bereiken. En ik hield een hoog inspanningsniveau van op of zelfs boven de 90% ook ongekend lang vol. En het was geen toevalstreffer, want ook vandaag kwam ik ruim over de 90% en hield het net als gisteren ruim een half uur op die hoge intensiteit vol. En dat laatste is zeker meer dan vijf jaar geleden dat ik dat kon!

Ik ben dus hartstikke tevreden over hoe het gaat. Ik weet uit de literatuur dat dit heel zeldzaam is. Dat het zeer zeldzaam is dat iemand met een dergelijke aandoening aan deze bloedcel zo goed hersteld. En dan hebben we nog een laatste ingreep te gaan.

Na mijn training van gisteren hadden we een bijeenkomst met alle collega's. Daar heeft in eerste instantie Erik een woord van dank uitgesproken naar alle collega's toe en daarna mocht ik iedereen afzonderlijk even een paar woorden van dankbaarheid meegeven.

Velen van u hebben geen idee wat erbij komt kijken om een bedrijf, waarbij de afhankelijkheid van collega's zo groot is, te blijven organiseren zonder dat de klanten dat merken. Dat hoeft natuurlijk ook niet, maar het kan geen kwaad eens te schetsen wat erbij komt kijken wanneer ik als eigenaar (en ik ben toch voor een deel de drijvende kracht) wegvalt. Dat betekent heel veel voor de collega's. Daar komt meer verantwoordelijkheid te liggen, die moeten veel vaker invallen en hebben te maken met minder feedback, advies en begeleiding. En wetende dat er ook twee nieuwe collega's zijn die nog maar betrekkelijk kort bij het centrum betrokken zijn zegt dat iets over de mentaliteit van dit team, zegt dat iets over de veerkracht en het zegt iets over de flexibiliteit van het team. Dankbaar voor (ja daar gaan we weer) zoveel lieve mensen!

Maar dit mag, nee moet ook eens gezegd worden, nietwaar. Dat u weet wat voor geweldig team wij hebben! En u mag dat ook laten blijken, tegen hen zeggen hoe geweldig zij het doen, wat voor fijne mensen het zijn. Geef het hen maar eens mee. Collega's die altijd voor ons (en u!!!) klaar blijven staan, meeleven en behulpzaam zijn.

Nou, nog één te gaan en dan heeft de drietrapsraket waar ik mee begon, de finish behaald. Dat wordt dan wel direct verreweg de zwaarste ingreep, aldus de chirurg. Maar ik ben inmiddels al zoveel verder dan een half jaar geleden dat ik er niet bang voor ben. Laat maar komen.

Geert

Nog één keer de hoogte in …

… en dan … naar huis. Naar huis, mijn eigen bed, Helga en Floor, vertrouwde omgeving.

Ik heb voordat de operaties met een dag en tijd bezegelt werden een plan gemaakt. Een plan waarvan ik, vanuit verschillende studies en ervaringen en meningen van artsen wist dat het het meest effectieve is met deze aandoening. Dat betekende voor de eerste operatie de bergen in om de ontsteking rustig te krijgen en mijn longcapaciteit omhoog. Want met een te lage longcapaciteit waren de operaties eenvoudigweg niet mogelijk. En vervolgens na iedere operatie terug naar de bergen om op de kortst mogelijke termijn de irritatie die de operatie op het slijmvlies geeft rustig te krijgen en te herstellen zodat er tevens geen contra-indictie zou gaan ontstaan voor de tweede en later derde operatie.

In totaal was dit de derde reis. De eerste keer waren negen dagen in Sölden, de tweede zeventien dagen in Koningsleiten en nu tien dagen in Feigten. Morgen kerstavond, dan thuis net als met de kerstdagen. Dan de eerste week van januari even kijken wat ik wel en niet kan. Hopelijk ook wat werken, maar dat gaan we wel zien. En dan de laatste reis, maar wel de langste, naar Davos. Ik had niet gedacht dat ik het zo moeilijk zou gaan vinden, zo lang alleen zijn. Het is mij de afgelopen weken enorm tegen gaan staan. Ik vind het erg zwaar merk ik. Maar het is voor het goede doel he.

Wat ik deze week ook ben gaan inzien is dat ik veel zieker ben dan ik er uit zie. Aan de buitenkant zie je niet zoveel aan mij. Zeker niet wanneer ik mijn medicijnen netjes gebruik. En wat niemand ziet, ook thuis niet, is de tijdsinvestering en discipline die nodig is om zoveel en zo langdurig medicatie gebruik te blijven volhouden. Veel keuze heb je natuurlijk niet, dat zal duidelijk zijn, want zonder de medicatie kun je niet zoveel. Het is een soort van onzichtbare handicap waarvan de impact voor de buitenwereld moeilijk zichtbaar is en het voelt alsof ik soms in een totaal andere wereld leef dan de mensen om mij heen. Ik kan mij ook goed voorstellen dat het voor mijn directe omgeving soms lastig in te schatten is hoe ziek ik ben. Dat maakt het thuis soms ook wel eens lastig en ingewikkeld. Dat kun je natuurlijk niemand kwalijk nemen he.

Afgelopen weekeinde waren Erik en Marc hier. Jawel, twee lieve mensen. Hele lieve vrienden. Komen iedere keer wanneer ik de bergen in trek om te herstellen een paar dagen op bezoek. Goed is dat he! Was gezellig en de afleiding was welkom. We hebben uiteraard samen de hoogte opgezocht (ruim 3000 mtr) en gebruik gemaakt van de mogelijkheden hier. Dus naast het optrainen en herstellen ook leuke dingen zoals skietouren. De perfecte combinatie van trainen en leuke dingen als skiën. En het kost níets he. Je loopt op de skies omhoog (geen lift) en je skied over de piste naar beneden. Twee keer een prachtige afdaling gedaan met Marc (ruim 5 km, zie de foto’s). En juist tijdens het omhoog lopen zie je hoe groot het verschil is met Marc en Erik. En hoe ziek ik dus ben.

En vandaag de laatste keer. Wederom op skies omhoog lopen en via de piste naar beneden. En daarna eind van de dag naar huis. Eindelijk, zin in.

Geert

Dat ongrijpbare in de sport …

Het is januari 2004 (als ik het mij goed herinner). Ik ben samen met mijn teamgenoot Herco Huurnink in Oostenrijk, net als nu. We willen de alternatieve Elfstedentocht rijden. Voor de tweede keer. We zijn goed voorbereid dus hebben er zin in en het is vroeg, erg vroeg wanneer het startschot van de wedstrijd voor B en C rijders valt. Ruim 200km wachten ons en bij de start is het koud en donker.

Na bijna 100km rijden we beiden op kop en wachten tot iemand het van ons overneemt. Niemand, niemand die het overneemt. We kijken achterom en komen tot onze schrik tot de ontdekking dat we samen met een Fransman op kop rijden, met achter ons een gat van een paar honderd meter voor de anderen volgen. ‘Wat doen we?’, vraag ik Herco. ‘Maar gewoon blijven rijden‘ zegt hij en dus rijden we door. En rijden we door. En rijden we door. En de komende kilometers lijkt het allemaal als vanzelf te gaan. Het kost geen moeite om die 40km/u te blijven schaatsen. Alsof ik geduwd wordt, geduwd door een  onzichtbare kracht waardoor het niet ten koste van mijn eigen energie lijkt te gaan.

Tegen het middaguur begint het warm te worden, wordt het ijs zachter met als gevolg dat ik 40km voor de finish met mijn rechter schaats in een scheur terecht kom. Voor ik er erg in heb lig ik op het ijs. Herco en de Fransman rijden door, natuurlijk. Herco wordt tweede, ik derde. Ja, ja, die Fransoos wint.

In de sport wordt vaak gesproken over ‘pieken’. Kent u dat? Dit was zo’n voor mij persoonlijk moment van ‘pieken’. Een voor sporters heerlijk gevoel van absoluut niet moe kunnen worden. Door kunnen gaan zo lang als je wilt, zo hard als je wilt. Heerlijk is dat.

Afgelopen dinsdag ben ik hier in het Kaunertal naar een Alm gelopen, ‘Verpeil Alm’. Was de eerste wandeling die ik hier maakte en het was direct best een pittige. Deed er één uur en 45 minuten over. Helemaal niet ontevreden hoor. Gisteren dezelfde wandeling nogmaals gemaakt en nu deed ik er 55 minuten over. De helft van de tijd van dinsdag. En daarna doorgelopen naar de ’Verpeil Hütte’ (Zie foto van de hut).

En het bijzondere was dat ‘sporters’ gevoel. Dat gevoel van ‘pieken’. Het was er weer. Na heel lange tijd. Het kunnen vasthouden van een tempo waarvan je weet dat het geen kinderachtig tempo is en je ondanks dat niet moe wordt.

Moraal van het verhaal? Volgens mij is het herstel ingetreden. Dit is geen toeval meer, dit ging te gemakkelijk om gehinderd te zijn door de effecten of naweeën van de operatie van afgelopen vrijdag.

Toch blijft het als lopen in de duinen hoor. Twee stappen omhoog, ééntje naar beneden. Daarom vandaag rustig aan gedaan. Eenvoudige skietour gemaakt op de Kaunertaler Gletsjer. Belangrijkste doel vandaag was echt hoog in de bergen zijn. En dat is gelukt, ruim 3100 mtr (zie foto’s). Toch altijd een beetje mee oppassen na zo’n operatie, omdat de saturatie (hoeveelheid zuurstof in het bloed) behoorlijk kan zakken wanneer je te snel op grote hoogte bent na zo’n operatie. Is niet gebeurt, maar ik was wel duidelijk meer benauwd dan afgelopen dagen.

Morgenochtend komen Erik (onze cliniclown) en Marc. Fijn om samen met anderen te zijn. Ik ga niet lopen klagen hoor. Ik ben vooral blij dat ik het plan zoals ik mij dat heb voorgesteld kan uitvoeren. Maar het alleen zijn valt mij met de dag zwaarder. Dus het is heerlijk om weer wat fijne vrienden te zien en te spreken. Zin in!

Geert