Een man, een man, …

Ja, het was een slechte week. Vooral afgelopen weekeinde waarin we op meerdere momenten de gedachten hadden een ambulance te bellen. Uiteindelijk hebben we dat niet gedaan, maar relaxed was het niet. Ook maandag, dinsdag (ging het iets beter), woensdag, gisteren en vandaag nog fors benauwd geweest hoor. Dus, … uitrusten. Nou, niets van dat alles. Gemiddeld genomen twee keer per nacht wakker om medicijnen te gebruiken. Daar rust je níet van uit, maar put je uit! Wel merk ik dat ik nu wat stabieler word. Kortom, was een slechte week, maar ik krijg langzaam maar zeker wat hoop op nog iets meer stabiliteit de aankomende week. En aanstaande donderdag de intake voor Davos. Ik heb erg de neiging te zeggen dat men daar wellicht nog niet weet dat ik naar Davos ga, maar het moet toch duidelijk zijn dat ik, limks of rechtsom die kant op moet. Benieuwd naar het oordeel van de mensen van het NAD in Davos.

Daarnaast spelen er natuurlijk nog gewoon de dagelijkse dingen en … de problemen in Oekraïne waar wij vanaf het begin van de oorlog betrokken zijn bij het organiseren van hulp aan de strijdkrachten daar. En dat gaat net als de dagelijkse zaken ook gewoon door. De afgelopen maanden hebben we zoveel spullen bij elkaar geharkt dat het niet anders kan dan die nu weg brengen. Nog langer uitstellen kan betekenen dat we een deel van wat we hebben opgehaald moeten gaan weggooien. Dat kan niet de bedoeling zijn dus ga ik, samen met Hans vn der Kreeke (collega van het sportcentrum) in de nacht van zaterdag op zondag richting Oekraïne en hopen we in de nacht van zondag op maandag weer terug te zijn.

Naast de zorg van Hans heb ik alles wat nodig is bij mij om ervoor te zorgen dat het niet fout hoeft te gaan met mijn gezonheid. We hebben een grote bus te leen gekregen via ‘Autobedrijf van den Berg’ uit Barneveld, we hebben via een familie fonds en hele goede vriend wat financiële steun gekregen. Mees van Kruistum van ‘Mees Reclame’ uit Veenendaal heeft ons geholpen een sticker op de aanhanger te plakken die weergeeft wat we doen en waarom. Dank voor de inzet van (komt ie weer hoor) zoveel lieve mensen. Alle voorwaarden zijn dus aanwezig om te gaan rijden. Dat gaan we dan ook doen!

Hans is streng he, dus hij zal goed voor mij zorgen. Ik zou overigens niet gaan wanneer ik zou denken dat het lastig of wellicht niet mogelijk is hoor. Wees níet bang, gaat goed komen.

Nou, de foto’s deel ik met u wanneer ik terug ben.

Geert

Amnesie …?

Is het geheugenverlies, of neem je gewoon snel afstand van de momenten waarop het wat minder comfortabel is? Ik denk het laatste.

Afgelopen jaar was het meer normaal, standaard dan uitzonderlijk. In de nacht, rond een uur drie à vier wakker worden omdat het systeem hunkert naar zuurstof. En dan de ‘lange’ route naar beneden aangaan, af en toe een tussenstop om uit te hijgen om uiteindelijk in de keuken de medicatie klaar te maken en op de stoel in de kamer gebruiken.

Maar ik was het al een soort van vergeten. Geen dementie of zo, maar een soort van ’amnesie’ of geheugenverlies denk ik. Het is voor de meeste mensen de normaalste zaak van de wereld de nacht consequent ‘te bedde‘ door te brengen. Ik was dat ook gewend. Altijd een goede slaper geweest. Zelfs zo dat ik op het station, in de auto, achterin mijn ‘rijdende huisje’ (rijdend wel te verstaan) met het grootste gemak de oogjes kon sluiten en een werkelijk fantastische imitate van ‘Doorn Roosje’ ten toon spreidde. Maar nu lukt mij dat niet meer. Net als een groot deel van het afgelopen jaar weer iedere nacht wakker, soms twee keer, rond een uur of twee, drie of vier de weg naar beneden zien te vinden voor medicijnen om daarna eigenlijk niet meer te kunnen slapen. Hetzij door de onrust die de medicatie met zich meebrengt, hetzij door het uren lang achter elkaar hoesten. En dat hoesten kost dan ook nog eens bakken met energie, ik hou er Helga en Floor mee wakker en krijg er spierpijn van. Pfff …

Slapen is belangrijk. Slapen doe je om uit te rusten en te verwerken. Ik kom, alweer, niet aan beide toe. Moet het doen met een uur of drie tot drie en half per nacht en rust dus niet uit en verwerk niet goed. En gegeven de situatie is juist dat nu zo ontzettend belangrijk. Hopen dat ik daar straks in Davos  aan toe kan komen.

En er is wederom een complicatie opgetreden. Een vriendje van de vorige bacterie denk ik, de stafylococcen bacterie (zie de foto). Is met zijn vriendjes een plekje om te wonen gaan zoeken op mijn slijmvlies. In mijn luchtweg nota bene. De rotzakken! Zijn ze nu helemaal gek geworden!!! En waarom heeft mevrouw Faber er nu niet gewoon voor gezorgd dat deze asielzoekers niet al lang het land uitgezet zijn? Dat ‘kind’ heeft haar werk gewoon niet serieus genomen joh. Beloofde van alles, maar er is helemaal niets, maar dan ook helemaal niets van terecht gekomen. Wat voor partij was dat ook alweer? Wat een stelletje raddraaiers zijn het toch. Dat u het weet he!

Alle gekheid op een stokje, het is een lastig ‘beestje’ hoor. Normaliter onschuldig, u draagt zelf ongetwijfeld een paar soortgenoten van die van mij bij u. Maar in mijn situatie, als zwaar verzwakt ‘vogeltje‘ dat op het punt staat uit het nest te vallen, kan het gevaarlijk zijn. Dus nog wat medicijnen erbij. Nou mijn ontbijtje heeft veel kleurtjes en er komt nog een kleurtje bij. Als het maar werkt he.

Oh, en uiteraard weer een tromboflebitis erbij, op de plek waar het infuus dit keer is ingebracht, net boven de pols, want met slechts één complicatie neem ik geen genoegen he. En ik maar denken dat ze zo blij zijn met mijn aderen vanwege de grootte en de eenvoud voor het aanleggen van een infuus. Nou, niets is minder waar. Of ze kunnen gewoon niet mikken he, daar in Amsterdam. Beetje hetzelfde probleem als Ajax denk ik dan maar.

Het is nu dinsdag terwijl ik dit schrijf. Ik voel mij ziek, erg ziek, slaap slecht, erg slecht en gebruik vrachtwagen ladingen aan medicijnen. Ik hoop dat het de komende dagen beter wordt, want het word nu toch echt tijd om wat uit te rusten.

Geert

The day after …

Succesverhaal of … was er meer? Nou, er was meer, nee is meer.

Ja, afgelopen vrijdag vloog ik er doorheen alsof er nauwelijks wat gebeurt is. Ikzelf was verbaasd hoe het ging, maar Helga en Floor (en wellicht de chirurg) nog meer. Niemand, en eerlijk ook ik niet, had verwacht dat ik na de zwaarste van de drie ingrepen zo gemakkelijk mijn onderstel weer kon gebruiken. Binnen een half uur op eigen kracht het toilet kon bezoeken en binnen een uur de trap af liep. Weet u het nog? Vijf verdiepingen. Nou weet ik ook wel dat dat voor u niets voorstelt, maar na zo’n ingreep is dat best bijzonder. Niets aan het handje dacht ik. Nou, niets is minder waar. Peter, de chirurg had gelijk hoor. Het is absoluut de zwaarste van de drie. Daar werd ik gisteren (zaterdag, ‘the day after’) fijntjes mee geconfronteerd. Potverdikkeme zeg, ik heb moeten werken als een bouwvakker om wat lucht binnen te krijgen. Gisteravond heel erg getwijfeld of we 112 zouden bellen, zo slecht ging het.

Ik heb uiteindelijk besloten een eigen strategie te volgen. De strategie die het ziekenhuis ongetwijfeld ook gekozen zou hebben. En hoewel de veiligheid van het ziekenhuis verleidelijk was (alleen al het idee dat er specialisten in de buurt zijn die op je letten en er direct zijn wanneer het helemaal fout gaat) heb ik meer dan anders de vernevelde medicatie gebruikt (het zware geschut zeg maar) en daarna de dagelijkse medicijnen. In de hoop dat die gecombineerd met de hoge dosis prednisolon die ik krijg voldoende zou zijn.

Daarna mijn eigen bedje opgezocht, achterkantje wat de hoogte in en kijken wat er gebeurt. Kijk, in het ziekenhuis op de afdeling longziekten is het overdag prima vertoeven hoor, maar ‘s nachts … da’s een heel ander verhaal. De hele nacht hoestende en proestende mede patiënten waardoor iets van slaap geen enkele kans maakt. En waarschijnlijk zou ik aan die herrie mijn spreekwoordelijke steentje hebben bijgedragen. Neem van mij aan, het geluid van het vuurwerk (dat gelukkig voor de laatste keer zo massaal de lucht in ging) geeft minder ergenis dan de hele nacht wakker gehouden worden door het gehoest en geproest net op het moment dat de slaap wilde gaan intreden.

Tja, dus ik ben weer met twee voetjes op deze aarde gezet. En hoe! Even op niet mis te verstane wijze in de realiteit gezet zeg maar. Flinke klap om de oren. Ja Geert, dit was de zwaarste jongeman!

Ik hoop en ga er maar even vanuit dat het vandaag (zondag) langzaam wat beter wordt. Vanochtend was ik iets stabieler, ik kan al iets langer zonder het zware geschut in te zetten en hoop maar dat dit stukje herstel vandaag doorzet.

Wellicht leuk om te vertellen. Ik heb de chirurg, Peter (ik mag Peter zeggen he, wij tutoyeren) gevraagd of ik de laatste katheter mee kan en mag nemen (zie de foto, oh, en het is schoongemaakt hoor, geen viezigheid te zien van er zich in mij afspeelt). Mee naar huis. Een relikwie waar ik, samen met een hele goede vriend die ook meubelmaker is, iets bijzonders mee ga doen. En die geef ik een ‘luchtig’ plekje in ons sportcentrum of mijn kantoor. Een soort van ‘luchtbrug’ van afscheid nemen van de dingen waar ik zo enorm van hou naar iets terug krijgen van juist die dingen. Het sporten, sporten met anderen en anderen laten meegenieten van het plezier daarin en wat het voor je gezondheid kan betekenen.

Kom ik zeker nog op terug.

Geert