Spannend …

Ja, ik vind het spannend!

Afgelopen donderdag had ik de intake voor een mogelijk traject in Zwitserland. In Davos. Eerst een gesprek met de longarts die moest bepalen of ik in aanmerking kom voor een traject daar. Haar conclusie was: ‘Lijkt mij goed wanneer u deze kant op komt mijnheer van Dijk’. 

Ik was er graag afgelopen week geweest. Dan had ik ‘ons aller Donald‘ gevraagd even een lesje spinning met mij mee te doen. Is goed voor hem en de rest van de wereld. Ik denk namelijk niet dat hij dat had overleefd.

————-

Ik wil om te beginnen van de gelegenheid gebruik maken die boeven van farmaceuten vriendelijk doch dringend te verzoeken medicijnen iets van een smaakje te geven waarmee het innemen ervan voor de patiënt wat draaglijker wordt. Hoe krijgen ze het voor elkaar om alle medicijnen die ik krijg van een smaak te voorzien waardoor ik ‘s nachts al ga opzien tegen de inname ervan in de ochtend. Eerst zelf van die narigheid snoepen lijkt mij, dan een fatsoenlijk smaakje toevoegen, ho ho eerst nogmaals ‘proeven‘, ja slik maar door en dan (als het binnen te houden is) pas op de markt brengen. Hoe moeilijk kan het zijn?

—————

Ik vind dit een spannende laatste fase. Spannend, omdat nu de confrontatie pas echt gaat komen. De confrontatie met wat deze veranderde fysieke waarheid betekent voor mijn toekomst. Voor mijn werk (het sporten met groepen waar ik zo enorm van hou), voor de fysieke uitdagingen waar ik zo aan ‘verslaafd’ geraakt ben de afgelopen 45 jaar en natuurlijk wat het allemaal gaat betekenen privé en sociaal. Wat kan ik straks nog wel, wat kan ik niet meer en wat is verstandig.

Overigens denk ik dat men het zelf ook niet goed weet. Hoe om te gaan met mijn aandoening en beperkingen in relatie tot het sporten dat ik graag doe. Tijdens ons huwelijk verwoorde mijn tweelingbroer het goed: ‘Niets was mooier dan wanneer zijn lichaam al lang “nee” riep, door te gaan en er nog een flinke schep bovenop te doen’. Dat is en blijft een belangrijk deel van wie ik ben. En daar komt mijn lijfspreuk ook vandaan denk ik (‘Kan niet …’). Het is wie ik ben, het is een belangrijk stukje DNA van mijn identiteit. En wat gebeurt er met je wanneer je een klein stukje van het meest essentiële DNA weghaalt? Kan ik straks zijn wie ik was? Herken ik mijzelf straks nog wanneer ik in de ‘spiegel’ kijk? Welnu, dat vind ik spannend.

Aan de andere kant heb ik de afgelopen tijd een soort van ‘aan den lijve ondervonden’ dat deze fase wellicht de belangrijkste is. Ik kan moeilijk onder woorden brengen hoe moe echt moe zijn voelt. Ellendig, kl…, nou dat zeg maar. En het gekke is dat ik nog steeds, zelfs na bijna twee en half jaar ernstig ziek zijn waarin eigenlijk louter gebroken nachten mijn slaap bepaalde, de energie heb om te sporten. Dat gaat weliswaar de éne keer beter dan de andere (afgelopen zaterdag was werkelijk dramatisch, een soort van dieptepunt), maar toch, ik kan het blijven doen. Zo hou ik mijn fysieke gesteldheid zoveel als mogelijk op peil.

Ik ben benieuwd wat er overblijft van de dingen die mijn leven zo bepaald hebben. Het zoeken naar de grens van wat ik kan heeft mij veel gebracht. Ik heb al die jaren dankbaar gebruik gemaakt van die fysieke mogelijkheden. Zowel in mijn werk (het verbouwen van de lokatie waar we ons bedrijf momenteel voeren terwijl de zaken in het oude pand aan de Plesmanstraat gewoon doorgingen) als privé (de alternatieve elfstedentocht in Oostenrijk, de Dutch Extreme, de Trans Holland Triatlon, de Eco-Challenge in Argentinië, het NK 100km hardlopen in Winschoten, de vele ultra trails in de Alpen en België en niet te vergeten skitouren en bergbeklimmen).

Het plaatje dat een tijdlijn is van wat ik de afgelopen periode mee maak, heb ik aangepast. Aangepast met data en een winterse omgeving in Davos. En niet te vergeten mijn rijdende huisje in plaats van een vliegtuig.

Er staat een datum in mijn agenda waarop ik mij mag melden in Davos, namelijk twee maart. Echter, wanneer er iemand uitvalt (en dat gebeurt regelmatig gaf men aan) dan bellen ze mij. Dus ik hoop dat ik deze week of volgende week een telefoontje krijg. Mijn rijdende huisje staat klaar. Zodra het kan rij ik die kant op. Naar het winterse Davos.

Oh, en mocht ik, bij toeval, ‘ons aller Donald’ alsnog tegen het vege lijf lopen pak ik hem bij z’n nekvel en gaan we een stukje fietsen! Dat zal ehm leren!

 Geert

‘Kan niet …’

Mijn lijfspreuk is: ‘kan niet, bestaat niet’. Dat heb ik al eerder met u gedeeld, nietwaar.

Kijk, ik heb het geluk dat ik gezegend ben met een sterk lijf, een sterke eigen wil en mening en een goed netwerk van eigenlijk alleen maar hele lieve mensen. Mensen die mij op velerlei wijze gehopen hebben de behandeling die zo nauw aansluit bij mijn aandoening te krijgen, te mogen ondergaan zeg maar. En met ‘mogen’ bedoel ik dat ik ontzettend blij ben dat het achter de rug is. En dat terwijl het er een jaar geleden absoluut niet naar uit zag dat dit ooit zou kunnen plaats vinden.

Dat dat ook in Nederland zoveel tijd en energie moet kosten heeft mij verbaasd, nog steeds, maar het is gelukt. In totaal zes operaties die in drie keer zijn uitgevoerd (drie keer twee operaties dus).

Ik heb het overleefd en ik heb echt de indruk dat ik hier de positieve effecten van ga ervaren. Dat had ik al na de tweede twee operaties of ingrepen. Hoewel de spirometrie metingen (longfunctie) niet drastisch verbeterden, nam mijn inspanningscapaciteit juist fors toe. En daar was het mij precies om te doen.

De laatste twee ingrepen hebben op 9 januari j.l. plaats gevonden. De reactie van de luchtweg was er, en hoe, maar ik begin langzamaam maar zeker wat stabieler te worden. Weer wat op krachten te komen. Af en toe geef ik een les spinning, functionele krachttraining of begeleid ik iemand individueel. Zo blijf ik betrokken bij de werkvloer, de collega’s en het werk.

Nu de laatste fase. Een fase die in het teken staat van herstel, uitrusten en het laatste spreekwoordelijke zetje in de rug. Daarom binnenkort naar Davos om daar gedurende acht weken bij te komen, aan te sterken, uit te rusten en na te denken over hoe de periode daarna het werk weer op te pakken. Zoeken naar de juiste balans tussen werk, privé en ontspanning. En tot slot wellicht wisselen van medicatie, voor dat laatste ‘spreekwoordelijke zetje’.

Ik kan niet wachten om mijn normale leven weer op te gaan pakken.


Geert

Retourtje Veenendaal Poznan …

Gisteren, zaterdag meegedaan met spinning. Normaliter is sporten heerlijk om te doen, maar met deze mate van benauwdheid is het ‘benauwend’! Niet leuk, frustrerend en wellicht voor de andere deelnemers ook wel vervelend. Ik ga het eens navragen, want ik wil niet dat onze leden last van mij hebben. Mijn hartslag kwam ik weer eens niet boven de 110 uit, voelde mij opgezet door de ‘dynamische hyperinflatie’ zoals dat met een dure term heet en vanwege het vele hoesten een beetje opgelaten.

Bij ’dynamische hyperinflatie’ adem je lucht in (bijvoorbeeld 4,5 ltr), maar die hoeveelheid adem je niet daarna ook weer uit. Omdat de luchtweg tijdens het uitademen voor meer weerstand zorgt (ontsteking) duurt het langer om die hoeveelheid lucht uit te ademen dan de tijd die nodig was om het naar binnen te krijgen. En dan blijft er wat lucht achter. Wanneer je dat maar blijft doen zoals bij ‘dynamische hyperinflatie’ het geval is, zet de romp op. Blaas je jezelf een soort van op. Als een ballonnetje zeg maar. Maar geen punaise insteken zou ik zeggen! Hooguit ergens een knoopje inleggen?!

Het is niet anders. Ik heb het er maar mee te doen. Vanochtend (het is zondag eind van de dag wanneer ik dit schrijf) was het vroeg. Erg vroeg. En voor een hele boel anderen laat, want toen ik om 02.45 uur mijn auto bij het sportcentrum parkeerde kwamen er nog horden mensen de café’s uit, op weg naar huis. En ik ben het gewend he, geen hobby, maar ik wordt de afgelopen week gemiddeld genomen twee keer per nacht wakker om medicijnen te gebruiken. Dus voor mij is 02.45 uur redelijk ‘normaal’. Alleen de reden van nu was anders, want de vele medicijnen, medicinale zuurstof, sondevoeding, kleding (en wat al niet meer) die ik de afgelopen tijd voor de Oekraïense strijdkrachten opgehaald heb, moeten naar Oekraïne. Anders moeten we spullen gaan weggooien en daarvoor hebben we het niet verzameld. Dus ben ik vanochtend heel vroeg samen met Hans (van de Kreeke, collega van de spinning en functionele krachttraining lessen) die kant op gereden. Het is momenteel voor ons te gevaarlijk ook daadwerelijk Oekraïne in te gaan, dus hebben we alles afgeleverd bij onze contactpersoon (Pawel) in Poznan (Polen). Hij zorgt ervoor dat alle spulletjes de komende weken naar Kiev gebracht worden en alles wordt overgedragen aan de commandant van het militair hospitaal daar. Wij krijgen daar ongetwijfeld weer foto’s van die ik zeker met u ga delen.

Om 03.00 precies was ik bij Hans en zijn we gaan rijden. We waren iets voor twaalven ter plaatse, hebben met z’n drieën (of beter Hans en Pawel, zie de foto’s waarbij ik ook nadrukkelijk de handjes opgeborgen heb, want ik heb niet veel gedaan hoor, ik hoor het u denken ‘de luiaard!’) de spullen uitgeladen, kopje koffie en weer terug. We zijn als alles goed gaat, en waarom zou dat niet het geval zijn, tussen 21.00 en 21.30 uur weer thuis. Ruim 1700km in ongeveer 17 uur, inclusief uitladen. Keurig toch.

Ik heb beloofd dit te blijven doen zolang als het conflict duurt, dus ook al ben ik net geopereerd, ik blijf de Oekraïense strijdkrachten steunen. En dat doe ik niet alleen hoor, want naast Hans is er Erik (onze cliniclown), Bart-Jan, en Marc. Met z’n vijven (en af en toe gaat er een ‘gast‘ mee) proberen we de hulp consequent vol te houden. En dit keer is er enorm veel afgeleverd (zie de foto met Pawel en Hans). Idioot veel medicijnen, medicinale zuurstof, noodrantsoenen, etc. etc. die normaliter vernietigd zouden worden. Geeft veel voldoening dit een goede bestemming te kunnen geven. En naast deze vijf mensen zijn er links en rechts wat partijen en mensen die ons af en toe financieel of met materiaal ondersteunen (zoals Dirk Niekerk van ‘Jadiflow’, mijnheer en mevrouw van de Berg van ‘Autobedrijf van de Berg’ en een familiefonds). Zal ik het nog maar eens zeggen dan? Ok, dankbaar voor zoveel lieve mensen om mij heen!

Welterusten straks! Dat zal bij Hans en mijzelf wel goed komen na zo’n lange dag denk ik.

Geert