The day after …

Een nacht goed geslapen, ontbijtje en vroeg achter het stuur. Althans, voor Dirk, Erik en Bart Jan. Alle drie inmiddels weer onderweg naar huis, naar Veenendaal. Vanavond weer thuis hoop ik maar. Teus (voor intimi) en Bianca rijden morgenochtend weer huiswaart. Die nemen het er nog een dagje van denk ik, hoop ik. Beetje herstellen en samen genieten van de omgeving.

Het was bijzonder, het was ontroerend en het was mooi. Een monster tocht, extreem (story of my life), een ‘reus‘ van een berg en hele lange beklimmingen. Ik durf niet te zeggen of mijn ‘beklimmingen’ net zo zwaar zijn. Deze toppers hebben iets bijzonders gedaan en behoren daarmee tot een zeldzaam gilde. Het gilde van de ‘Cinglés du Mont Ventoux’.

Het is een hele bijzondere gewaarwording dat mensen dit voor jou willen doen. Bereid zijn om zo af te zien en geld bij elkaar te sprokkelen om operaties voor jou mogelijk te maken. Echt heel erg bijzonder. En mede door hen zijn we er nu echt bijna. 

Mijn ‘eerste’ beklimming start volgende week. Ik rij dinsdag alleen naar Italië om wat bij te komen, te revalideren zeg maar. Ik wil ook ervaren of het hoog in de bergen zijn bijdraagt aan meer stabiliteit van mijn aandoening. Op hoogte (boven 1500 mrt) zijn er geen allergenen. Die zorgen voor een continue ontstekingsactiviteit die bovenop de ontsteking van die vervelende bloedcellen (eosinofiele leukocyten) komt. Die bloedcellen in mijn bloed hebben we met het infuus dat ik krijg (aanstaande dinsdag weer) redelijk onder controle. Maar via een andere weg (mechanisme) weten ze toch het slijmvlies van mijn luchtwegen te bereiken. Daar krijg ik nu een ander medicijn voor (injecties) dat die bloedcellen juist via dat mechanisme moet gaan uitschakelen. Dan zou de onstekingsactiviteit wat moeten gaan afnemen. Kijken of ik daar mijn ‘top’ ga bereiken.

Wat de fietsers betreft, alle vier hebben ze de top bereik, hebben ze hun doel bereikt en wel lopend en fietsend. Toppers zijn het!

Geert

Tot slot, resumé!

Iedereen weer veilig terug beneden en Bianca in het water (zwembad). De beentjes konden wel wat verkoeling gebruiken. Ik snap het.

Wat een dag, wat een dag. Alle doelen bereikt, uitdagingen aangegaan en gehaald, met de hulp of onder de bezielende (bege)leiding van Teus.

En Teus was niet de enige vliegende kiep. Ook Dirk heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan het welslagen van dit avontuur. En een avontuur was het. Een lege tank die met behulp van ‘monsieur Jerrycan’ (zie foto) de ‘bezem wegen weer nieuw leven ingeblazen heeft. ‘En wat de ‘monsieur Jerrycan’ ken met een Jerrycan, dat ken bijna nieman!’ (aldus Dirk.

Om 03.00 uur starten (ik zat zelf net beneden om mijn medicijnen te gebruiken) en uiteindelijk rond 16.15 uur allemaal weer beneden. Dirk één keer, de anderen drie keer en als klap op de vuurpijl Bart Jan de eerste lopend. Daar kun je je pet alleen maar diep voor afnemen. Een buiging is op z’n plaats!

Ik sprak daarnet Bart Jan, hij belde even. Ik kon aan hem merken dat hij trots op zijn prestatie is. Met alle recht van de wereld zou ik zeggen! Maar dat geldt voor alle vier en met Teus erbij (voor intimi) vijf.

Dame en heren, jullie waren en zijn geweldig, een geweldig team, een geweldig stel lieve mensen. Dank voor wat jullie gedaan, gepresteerd en voor mij betekent hebben! Ontroerend!

Ga met elkaar gezellig wat eten, jullie hebben het verdient!

Geert

Yes, yes, yes!11

Het is ze gelukt, ook Bianca en ‘papa Bianca’, Teus voor intimi, is voor de derde keer boven, bovenop ‘de reus’. Wat ik al dacht, daar zit een ‘harde kop op’. Bij deze temperaturen (beneden 35 graden) na twee zware beklimmingen de moed bij elkaar rapen om die derde klim toch te gaan ondernemen zegt iets over de persoon. Die geeft niet gauw op. Daar kun je op bouwen!

‘Een oude rot (Erik), twee jongelui en nog een door de wol geverfde vader die voor de wel verdiende dranken en energie heeft gezorgd. Drie nieuwe leden van het “Cinglés du Mont Ventoux’ gilde uit dat vlakke landje Nederland, ze hebben ze daar in het zuiden een poepie laten ruiken hoor. Daar zijn die ‘flachländer’ toch maar toe in staat!

Wat een klasse. Ik ben trots op ze, heel trots!

Kijk, ik had er maar wat graag bij willen zijn, maar dat gaat nu gewoon niet. Ze hebben dit huzarenstukje voor mij gedaan he. Daar wordt je op z’n minst stil van, toch?  Ze hebben zich volledig gegeven voor die laatste 1500/2000 euro. We zijn er bijna. Bijna! Ongelooflijk dat het bijna gelukt is.

Dank, dank, dank, … en nog eens dank!

Geert