Stabiliteit, stabiliteit en nog eens stabiliteit …

Gisteravond (zondag) om 19.15 uur afscheid genomen van Helga en Floor en met het stuur ferm in de handjes op weg naar Oostenrijk. Ik vind het moeilijk om afscheid te nemen van Helga en Floor, viel mij zwaar. Het liefst zou je de dingen die je meemaakt (de mooie en lelijke) met je partner en kind willen delen. Dat gaat nu gewoon even niet. Helga heeft haar leefstijl praktijk en ontkomt er eenvoudigweg niet aan de vele mensen die zij begeleid te helpen en zij moet bovendien zelf ook verder aan haar herstel werken. En Floor heeft stage die ze niet kan missen. Alleen (heb ik het daar niet eerder over gehad?) op pad dus.

Was een goed besluit om al begin van de avond weg te gaan. Ten eerste geeft dat ruimte te gaan slapen wanneer ik moe wordt (lekker achterin mijn rijdende huisje) en de extra tijd geeft rust. Ik hoefde per slot van rekening pas om 11.00 uur ter plaatse te zijn.

Wat een weer, wat een weer zeg (zie foto’s). Eigenlijk heeft het aaneengesloten geregend. Een constante douche was het, met bakken kwam het uit de lucht vallen. Uiteindelijk toch nog best lang door kunnen rijden. Ik ben om iets over half twee ‘s nachts gestopt om te slapen en had er daardoor al ruim 700km opzitten. Maar liefst vier en een half uur in dromenland doorgebracht (heerlijk!) en daarna rond 04.45 uur verder gereden.

Vanochtend (maandag) kwam ik om 08.45 uur in Sölden, Oostenrijk aan. Omdat de receptie van de camping dicht was ben ik doorgereden naar Obergurgl op ruim 2000 meter hoogte en heb ik daar een heerlijke wandeling in de sneeuw gemaakt (zie de foto’s). Het is de eerste serieuze sneeuw dit jaar en daar mocht ik vandaag van meegenieten. Ging overigens helemaal niet goed, was ontzettend benauwd ondanks de vele medicijnen. Ik ben dus ook absoluut niet stabiel! Daarna ben ik rustig naar beneden gereden, heb nog een boodschapje gedaan en mij vervolgens op de camping gemeld.

Terwijl ik naar beneden reed ging het steeds harder sneeuwen. Hoewel het bij aankomst nog helemal niet wit was in Sölden is dat nu, terwijl ik dit begin van de avond schrijf, wel anders. Ik denk tussen 5 en 10cm. Geeft een beetje dat kerstsfeertje. Dat vergoedt het ongemak (ik hou enorm van de kerst) van het alleen op reis zijn en huis en haard achter moeten laten.

Het kan niet anders en het moet he. Ik moet stabiliteit gaan terugwinnen, want anders kunnen we geen planning maken wanneer ik drie november terug kom. En de artsen durven het nu gewoon níet aan. Kortom, werken aan stabiliteit, stabiliteit en nog eens stabiliteit. Ik heb er goede hoop op hoor. De vorige beide keren dat ik in de bergen was ging het hartstikke goed, dus waarom zou dat nu niet het geval zijn.

Nou, uitgegeten, dus ik zeg douchen en de bedstee in!

Geert

Mixed feelings …

Heeft u dat ook wel eens? Dat je aan de éne kant ergens enorm naar uit kunt zien en dat je aan de andere kant totaal tegenovergestelde gevoelens hebt? Ik heb ze. Ik heb ze terwijl ik mij de afgelopen dagen aan het voorbereiden ben op ruim een week in de bergen. Aan de éne kant mogen herstellen van toch best weer een inspannende tijd thuis en op het werk wat veel van mij vraagt. Met aan de andere kant weg bij Helga en Floor waarbij opgemerkt dat Helga zelf herstellende is een een ingrijpende operatie bijna een week geleden.

Kortom, mixed feelings. Maar het is wel echt nodig. Ik moet er voor zorgen dat ik stabiel wordt. Hoewel ik het idee heb iets stabieler te zijn dan een paar weken geleden is het niet genoeg. Dus een ruime week in de bergen moet mij dat zetje gaan geven waarmee we, de dag nadat ik terug kom (ik kom 2 november ‘s avonds laat terug) eerst om negen uur in de ochtend onderzoeken doen om te bekijken of dat is gelukt en dan direct daarna met het hele medische team de operaties kunnen gaan plannen. Vier in totaal met daartussendoor 2 of drie weken herstel in de bergen.

Ik merk dat ik er behoorlijk tegenop aan het zien ben. Zeg ik dat goed zo? Kijk, ik vind het niet erg om alleen te zijn. Maar wetende dat de operaties veel impact kunnen hebben op je fysieke gesteldheid en iedere keer gedurende langere tijd weg zijn van huis, weliswaar in de zo door mij geliefde bergen maakt dat, nu het langzaam dichterbij komt, ik er ook wel erg tegenop zie. En om de mixed feelings nog wat meer inhoud te geven zie ik er tegelijkertijd ook wel weer erg naar uit. Naar die operaties bedoel ik he. Ook wel weer raar, niet? Erg uitzien naar vier operaties. Ik ga er vanuit dat ik behoorlijk opgelucht (is het goede woord denk ik!) zal zijn wanneer het achter de rug is.

De komende dagen de laatste voorbereidingen treffen en dan zondag eind van de dag richting Sölden.

Geert

De lamme en de blinde(darm)…

Tja, ziek zijn kan iedereen overkomen. Of je nou inspanningsfysioloog bent, gewoon gezond leeft, zelf dokter of leefstijlcoach bent. Het kan iedereen overkomen.

Gister was een bijzondere dag. Om meerdere redenen. Ten eerste kreeg ik gister weer ‘lekkers’ via een infuus in Amsterdam. Helga is lang niet altijd in de gelegenheid om mee te gaan. De werkzaamheden gaan gewoon door he. Helga en ik zijn immers beide zelfstandig ondernemer. En we kunnen het geld eenvoudigweg niet missen.

Een hele goede vriend (enkele jaren geleden naar Haarlem verhuist) vertelde mij laatst dat hij mij graag ondersteund, mee naar het ziekenhuis gaat wanneer ik een infuus krijg. En gister is hij met de fiets van Haarlem naar Amsterdam gereden om er voor mij te zijn. Peter (yep, zo heet hij) is niet alleen een echte vriend, maar ook bijzonder grappig. En dat helpt om de tijd te vergeten.

Toen ik thuis kwam was Helga er. Uiteraard. Maar … ook zij kan ziek worden. En goed ook zeg. Vannacht vaak wakker geweest en uiteindelijk vanochtend vroeg samen naar de huisarts gegaan. En … ja hoor, ook een leefstijlcoach kan ziek worden. Goed ziek! Acute blinde darmontsteking en perforatie. En da’s geen katte… (dinges).

Direct door naar het de SEH (Spoed Eisende Hulp), onderzoek en direct naar de ’ok’. Gelukkig alles goed gegaan. Operatie geslaagd, maar door de perforatie (kan erg gevaarlijk zijn) twee dagen opname en antibiotica via een infuus. Wat? Infuus? Zij ook? Is dat besmettelijk?

Nee hoor, gaat goed komen. Blij dat het goed met mijn Helga gaat. En weet u wat zij leuk zou vinden? Gewoon een klein, kort lief berichtje. Opbeurend, hart onder de riem, nou, u weet wel. Wanneer u de moeite wilt nemen ([email protected]). Kijk, zij is er al die tijd (bijna twee jaar nu) altijd voor mij geweest en heeft nu zelf wat ‘support’ nodig.

Dank voor de moeite!

Geert