Haal eruit wat erin zit …

iets wat in mijn DNA zit ‘haal eruit wat erin zit’! Ook in de lessen die ik geef komt dit vaak terug. Ik heb er soms ook moeite mee wanneer een deelnemer net niet voldoet aan wat gevraagd wordt of een beetje de kantjes er vanaf loopt. Vindt ik lastig. Voor mijzelf kan ik niet anders. Neem ik mij voor tien kilometer te gaan hardlopen kan het geen 9,9 zijn, kan ik niet een afslagje ‘missen’, ook niet met minder lucht. Wat is voorgenomen moet gebeuren. Soms bij het neurotische af.

Waar je goed in bent is vaak ook een valkuil he. In het geval van afgelopen week wellicht wel weer in mijn voordeel. Gisteren (zondag 2 november) pas laat in de middag huiswaarts getogen. En eerst nog een wandeling gemaakt hoog in de bergen. Samen met Erik en Stef. Leuke wandeling, maar vooral goed. Zo lang mogelijk hoog in de bergen zijn om ervoor te zorgen dat de onderzoeken van zometeen (ik schrijf sit terwijl ik mijn eerste kopje koffie van de dag drink in het ziekenhuis restaurant). Ik ben echt hartstikke benieuwd. Gaan de resultaten ervoor zorgen dat we verder kunnen? Één deurtje verder? Eindelijk een ‘stap’ dichter bij een wat stabielere luchtweg? Een luchtweg die, in tegenstelling ook tot gisteren) ervoor gaat zorgen dat die zogenaamde ‘collaps’ (het zo plotseling contraheren of samentrekken van de ‘Smooth Airway Muscles’ of spiertjes rond de luchtweg) achterwege blijft. Zo frustrerend wanneer de beide andere heren met zo’n gemak bij mij weglopen terwijl ik hen toch gemakkelijk moet kunnen bijhouden (of liever dat zij moeite moeten doen om mij bij te houden) en ik af en toe op de stokken sta uit te hijgen als een werkpaard. Bah, echt super frustrerend! En de moeite die het mij kost om de lucht uit mijn longen te krijgen is ook zo waardeloos!

Dus, wat gaan de resultaten laten zien? Ben ik stabiel genoeg? Heeft het verblijf in de bergen ertoe geleid dat de longfunctie gestegen is naar rond 65%? Wellicht zelfs iets meer? Het is in ieder geval zo dat ik vanaf afgelopen dinsdag geen vernevelde medicijnen meer hoef te gebruiken. En dat was de week ervoor wel anders. Ik was het bijna alweer vergeten joh. Moet er moeite voor doen om mij te herinneren hoeveel moeite het mij koste km, zoals de donderdag voor ik wegging, tien kilometer hard te lopen en de laatste vijf kilometer naar lucht te happen als een vis op het droge. Ik moet die herinnering in mijn hoofd houden. Ook om uit te kunnen leggen hoe heftig het soms is.

Nou, ‘bakkie‘ pleur op, iPad weg, kopje wegzetten en naar de wachtruimte. Uur ‘u’!

Geert

Dreitausend und merh …

Ja, ben in ‘Österreich‘, nietwaar!  Gisteren Erik en Stef een soort van in de watten gelegd. Ik vind het ook gewoon hartstikke fijn dat zij de moeite hebben genomen om helemaal deze kant op te rijden om bij mij te zijn. En dus had ik eer gister wat voorbereid zeg maar. Ik was de dag daarvoor aan de andere kant van Sölden dan waar ik maandag was, naar boven gelopen voor een kleine en eenvoudige wandeling en een ’klettergarten’ en een ‘grilplatz’ tegengekomen. Ik ben klim- en bergsportinstructeur en dus bracht het mij op het idee om samen met mijn ‘vrienden’ in de ‘klettergarten’ een klettersteig te gaan doen en met hen te gaan abseilen. Leuk toch. Daarna zijn we naar beneden gelopen en hebben de beide heren de BBQ etenswaren die ze mee hadden genomen ingepakt en hebben we midden in het bos, bij het ondergaan van de zon en bij temperaturen onder nul een groot vuur gestookt (lekker warm) en hebben we daarop het eten klaar gemaakt (Zie de foto’s).

Vandaag zijn we met tourskies (skies met stijgvellen eronder) op de Rettenbachgletsjer omhoog gelopen en hebben Stef en ik een paar prachtige afdelingen gemaakt op de ‘Tiefenbachgletsjer’ (dezelfde gletsjer waar ik vorig jaar zo onfortuinlijk tegen het ijs ben geskied door een jonge Belg). Wat een prachtig gebied is het toch (wederom, zie de foto’s).

Het heeft grote voordelen om dit vandaag te doen. Hoe hoger ik in de bergen ben, hoe beter ik herstel en volgens mij komt het de stabiliteit enorm ten goede. Het was dan ook van begin een onderdeel van het plan tijdens mijn verblijf hier.

En ik heb ook echt de indruk dat ik veel stabieler ben dan toen ik wegging. Het blijft wonderlijk. Afgelopen zondag overdag en ‘s nachts tijdens het rijden in totaal 5 keer de zwaardere medicijnen gebruikt. Giater en vandaag niet één keer.

Morgen hebben we afgesproken een rustige dag in te lassen. Eerst maar eens goed uitslapen/uitrusten, goed ontbijten (maak ik klaar voor de heren), wellicht een stukkie fietsen (we hebben alle drie een ATB bij ons), stukje wandelen, we zien wel.

Ik ben heel erg benieuwd wat de onderzoeken aanstaande maandagochtend gaan laten zien. Ben ik voldoende stabiel? Direct na de onderzoeken overleg met het medisch team en dan hopelijk plannen!

Geert

Thats what friends are for???

Woensdag, de derde dag van mijn verblijf hier in Oostenrijk. Alleen, tot nu toe dan. En ik heb de sterke indruk dat ik aan het herstellen ben, dat ik wat stabieler word. Waar ik dat aan aflees? Nou simpel, de hoeveelheid van m.n. de zwaardere medicijnen die ik gebruik. De gecombineerde Ipratropium en Salbutamol die ik mijzelf verneveld (wolkje) toedien. Vorige week donderdag gebruikte ik die bijvoorbeeld nog vijf keer, vrijdag vier, zaterdag vijf keer, zondag drie keer en ‘s nachts tijdens de reis naar Oostenrijk twee keer. Gemiddeld vier á vijf keer per dag dus. En nu dan, hoor ik u denken? Nou maandag drie keer (is al wat minder he!), gister twee keer en vandaag … niet één keer. Magisch he, die berglucht. Minder schimmels, minder pollen en minder vervelende bacteriën dat maakt dat de ontsteking enigszins tot rust komt. En vannacht goed geslapen!

Maar dat hadden we ook afgesproken nietwaar. Ik moet stabieler worden en gelukkig lijkt het ook nu weer te lukken. En de afgelopen drie dagen alleen, maar ja, dat begint er een beetje bij te horen. Alles voor het ‘hogere’ (wel een passende term hier in de bergen) doel. Met vandaag een hele rustige wandeling van 2,5 uur.

En morgen komen de hulptroepen. Een tweetal goede vrienden, Erik en Stef. Hoewel, goede vrienden? Kijk, ik vind het super lief en fijn dat ze komen hoor, maar ben tegelijkertijd ook erg op mijn hoedde kan ik u vertellen. Ik leg het uit.

Vorig jaar, ongeveer om dezelfde tijd (paar weekjes later) hadden beide heren het lumineuze idee geopperd om mij mee te nemen de bergen in naar Sölden. Yep, Sölden. De bergen in waar ik zo enorm van houdt, en dat weten zij. Even ertussenuit, even wat rust na alle eerste beslommeringen van het ernstig ziek zijn. Daar hoefde ik (in tegenstelling to nu) geen twee keer over na te denken. Heerlijk, gezellig en fijn! En we zijn zelfs nog in enige mate actief geweest samen. Zo hebben we, uiteraard gewandeld, zijn we een gletsjer overgestoken en hebben we (komt ie…) geskied. Nou, dat heb ik geweten zeg (zie de foto’s). En gelukkig hebben we die foto’s nog, want ik heb er weinig van meegekregen. Halverwege de dag zijn Stef en ik (Erik was geblesseerd), na een paar afdalingen (heel rustig aan overigens) naar de andere kant van de berg getogen, de andere gletsjer op die zijn naam die dag eer aangedaan heeft (Tiefenbachgletsjer). En ‘Tief’ was ie! Een bijna lege afdaling en een jonge Belg waren de overige ingrediënten om mij eronder te krijgen. De jonge Belg is echt met een noodvaart achter ons de afdaling afgegaan om mij, halverwege de afdaling met diezelfde noodgang, voor de ogen van Stef, omver te kegelen. Niets gezien, werd direct zwart voor de ogen. Ik was dan ook direct mijn bewustzijn kwijt (niet gelogen!) en heb dus enige tijd bewusteloos op het koude ijs gelegen. We denken iets van een ‘stief’ (of beter ‘Tief’) kwartiertje. Eenmaal bijgekomen wees een hele aardige Poolse tandarts mij erop te blijven liggen, vooral niet te bewegen en vertelde zij mij dat de helikopter inmiddels onderweg was. Is uiteindelijk met een sisser afgelopen, ik heb er gelukkig niets aan overgehouden, weet er niet veel meer van, maar ben wel weer ontzettend geschrokken.

En nu komen diezelfde twee ‘vrienden’ weer deze kant op. Zelfde gebied en met hetzelfde plan om te gaan ……. skieën! Pfff, ik weet het niet hoor. Nog maar eens een nachtje over slapen.

Alle gekheid op een stokje, natuurlijk hartstikke fijn dat ze komen. Mij wat afleiding komen geven, samen dingen doen en samen van de omgeving genieten. Want mooi is het hier wel hoor! En ik beloof dit keer eerst te vragen aan de andere mensen die dezelfde afdaling ingaan waar ze vandaan komen. En indien er een jonge Belg tussen zit, gaat die voor!

Wordt vervolg.

Geert