Van overleven naar weer leven

Mijn naam is Debbie, ik ben 31 jaar oud en ik struggle al mijn hele leven met angst en paniekaanvallen. Mijn moeder noemt ze altijd mijn ups & downs.

En die ups zijn er gelukkig ook. Momenten waarop het leven weer mooi is. Waarop ik mensen leuk vind, kan genieten van de kleine dingen en ergens weer energie van krijg. 

Maar helaas zijn er ook veel (te veel) downs..
Periodes waarin ik geen mens wil of kan aankijken. Waarin zelfs de gedachte aan naar buiten gaan te veel is. Dagen waarop ik het huis niet uit durf en me ontzettend alleen, angstig en verdrietig voel.
In mijn verleden heb ik veel meegemaakt. Gebeurtenissen die diepe trauma's bij mij hebben achtergelaten en die mij nogsteeds dagelijks beperken.

Vanaf jongs af aan heb ik mijn angst en verdriet kunnen vinden en verwerken bij dieren. Vooral de aanwezigheid van een hond doet iets met mij wat moeilijk uit te leggen is.

Een hond brengt mij rust, stabiliteit en veiligheid.
Het is iets waar ik ontzettend naar verlang en wat ik eigenlijk nodig heb om het dagelijkse leven weer met meer plezier te kunnen ervaren.
Met behulp van een psychiatrische assistentiehond (hulphond) hoop ik die steun altijd bij me te kunnen hebben.
Een hond die getraind kan worden om mijn angst en paniek vroegtijdig te herkennen. Die mij kan helpen wanneer de spanning oploopt, bijvoorbeeld door middel van Deep pressure therapie, en mij kan ondersteunen om door een paniekaanval heen te komen of juist weer tot rust te komen. Niet om mijn angst weg te nemen, maar om mij te helpen er niet langer alleen voor te staan.

In Nederland zijn hulphonden steeds bekender. Hulphonden zoals blindengeleidehonden of voor mensen met PTSS.
Een psychiatrische assistentiehond voor andere psychische aandoeningen is helaas veel minder bekend.
Daarom weten gemeentes en instanties niet altijd hoe belangrijk zo'n hond kan zijn er is er helaas niet altijd financiele ondersteuning beschikbaar.

En daarom ben ik hier.
Om jullie hulp te vragen. Iets wat ik ontzettend moeilijk vind, omdat ik niet snel om hulp vraag.
Maar deze keer doe ik het wel. Omdat ik niet mijn hele leven wil blijven overleven.
Ik wil weer naar buiten kunnen zonder dat angst bepaalt waar ik wel en niet naartoe kan. Ik wil spontane uitstapjes kunnen maken. Nieuwe herinneringen kunnen maken. Dingen ondernemen zonder vooraf bezig te zijn met alles wat er mis zou kunnen gaan.

Met het bedrag dat ik hoop te halen, wil ik mijn eigen hond, samen met een erkenden psychiatrische hondentrainen, opleiden tot mijn psychiatrische assistentiehond.
Een maatje dat mij kan helpen wanneer mijn hoofd mij vertelt dat iets niet kan. Een maatje dat mij helpt om naar buiten te gaaan wanneer angst mij lieven binnen houdt. Een maatje dat mij veiligheid, rust en vertrouwen kan geven.

Een maatje dat mij helpt om weer van het leven te genieten.

Elke euro helpt mij om dit doel dichterbij te brengen.
Elke donatie brengt mij een stukje dichter bij vrijheid.
Dichter bij de mogelijkheid om weer naar buiten te kunnen gaan en weer te genieten.
En misschien lijkt een kleine bijdrage voor jou maar een klein gebaar, maar het kan voor mij het verschil betekenen tussen overleven en weer leven!

Dankjewel dat je mijn verhaal hebt gelezen.
En dankjewel voor iedere vorm van steun. Of dat nou een donatie is, het delen van mijn verhaal of simpelweg begrip.

Dankjewel