🐾 Dydo 🐾

Dydo zijn verhaal

Dydo kwam in ons leven toen hij nog geen vier maanden oud was. Een klein, zacht hondje dat al meer had meegemaakt dan een pup ooit zou mogen. Zijn vorige eigenaars deden hem weg omdat hij zogezegd speelgoed kapot beet… maar achter dat excuus zat een pijnlijke waarheid: Dydo had een ernstige aandoening aan zijn oogje. Het moest verwijderd worden. En omdat dat geld kostte, moest hij weg.

Hij belandde in een opvanggezin dat niet wist wat er met zijn oogje aan de hand was. Hij stond meteen ter adoptie, terwijl hij eigenlijk nog medische zorg nodig had.

Toen wij Dydo zagen… het was alsof ons hart stopte en opnieuw begon. We waren net onze 2 “beren” verloren, veel te kort na elkaar. We waren kapot. We waren niet klaar voor een nieuwe hond. Maar liefde/adoptie wacht niet tot je klaar bent. Liefde/adoptie kiest zelf. En Dydo koos ons.

We vulden het contactformulier in, stuurden foto’s en video’s van ons huis en tuin door, en werden gekozen. Toen kwam het nieuws: Dydo moest geopereerd worden, zijn oogje zou verwijderd worden. Ze gaven ons de kans om de adoptie stop te zetten.

Maar dat was nooit een vraag. Dydo zou komen — met twee oogjes of met één.

Op kerstavond 2018 was het zover. Dydo kwam thuis. En ons gezin werd weer heel.

Een vrolijke ziel met een stille strijd

Hij bloeide open. Hij wandelde, speelde, maakte vriendjes. Hij straalde. Maar na speelmomenten zagen we dat hij moeite had om recht te staan.

Onderzoeken, foto’s… niets te zien. “Groeipijnen,” zeiden ze. Ontstekingsremmers, supplementen, hopen dat hij niet te snel groeide.

Maar toen hij volgroeid was, bleef het probleem. Dus af en toe een kuur ontstekingsremmers, supplementen, CBD na zotte zoomies. Om de twee jaar foto’s van poten, heupen en gewrichten — altijd alert, altijd op tijd ingrijpen.

Epilepsie — een klap die je nooit ziet komen

Toen Dydo bijna drie was, kreeg hij ’s avonds een epilepsieaanval. Dat moment… dat beeld… dat gevoel van machteloosheid — dat blijft voor altijd.

We belden onmiddellijk de dierenarts. De volgende ochtend mochten we komen. Eerst dachten ze dat het misschien eenmalig was, maar diezelfde week kreeg hij nog twee aanvallen.

We gingen naar Anicura Destelbergen, naar de neuroloog. Niet jong genoeg om aangeboren te zijn, niet oud genoeg om leeftijd te zijn — opnieuw een raadsel.

Hij kreeg medicatie, want vijf aanvallen per week… dat wens je niemand toe. Na een lange zoektocht vonden we de juiste dosis: Phenoleptil 100 mg, 1 + 1/4 ’s morgens en hetzelfde ’s avonds. Een doosje van 100 stuks kost €65,25 — goed voor 40 dagen.

Maar Dydo is mijn alles. Hij heeft me uit een depressie geholpen. Hij is mijn steun, mijn rust, mijn veilige plek. Wie dierenliefde kent, weet dat een dier soms meer begrijpt dan een mens ooit kan. Ze oordelen niet. Ze zijn er altijd. Onvoorwaardelijk.

Nierproblemen — stil, onverwacht, en zwaar

Begin juni kreeg Dydo zijn jaarlijkse bloedcontrole. Zijn epilepsiewaarden waren goed… maar zijn nierwaarden niet. Vijf keer te hoog. En toch had hij geen enkel symptoom.

We pasten zijn voeding aan en planden een nieuwe controle een maand later.

Maar eind juni, op een hete zaterdag, begon Dydo plots te braken. Twee keer kort na elkaar. Hij keek ons aan met die blik… die blik die zegt: “Ik voel me niet goed.”

Onze dierenarts was met verlof. We zochten wanhopig naar een plek waar we terecht konden. We kregen een afspraak om 12u30. Pas iets na 14u waren we aan de beurt.

De assistente zei dat zijn mond plakkerig was — volgens haar uitdroging. Maar Dydo had in de auto en wachtzaal gezeten met airco, prikkels van andere dieren, en hij mocht niet drinken… dan is een droge mond niet vreemd.

Ze deden een klein bloedonderzoek, gaven een baxter en een antibraakmiddel. Uiteindelijk kwam de dierenarts binnen die we heel de tijd nog niet gezien hebben: de nierwaarden waren nog steeds slecht. We moesten ons voorbereiden op wat komen zou.

De rekening was €527,78. Sommige dierenartsen werken met hart. Andere met cijfers.

Als Dydo niet stabiel blijft, moet hij enkele dagen binnen voor een spoeling — nierdialyse. Kosten: Eerste keer €1000–€1500, daarna €600–€1100 per keer.

Heb in het verleden al eens een lening genomen om een operatie bij 1 van men beren te financieren. Niets is me te veel. Maar tijden zijn veranderd en lukt dit nu niet. Daarom is dit mijn laatste hulplijn om Dydo te geven wat hij nodig heeft.

Wat we nu doen — elke dag, elke stap, elke druppel hoop

We behandelen de symptomen en hopen dat hij stabiel blijft.

Primeran tegen misselijkheid — €8 per doos

Cerenia 160 mg — €13,10 per pil, voor 2 dagen

Epilepsiemedicatie

Geen ontstekingsremmers meer (te belastend voor de nieren)

Tijdelijk CBD

Elke ochtend en avond 200 ml vocht onderhuids

1 liter vocht: €8,80 bij dierenarts

€5,99 bij apotheek

Tijdelijk €5,99 -40% bij New Pharma

1 fles = 2,5 dagen

Plus naaldjes

Speciale niervoeding zoeken die hij lust — een strijd op zich Dydo was altijd een alleseter, een bedelaar van formaat. Nu moet hij elke dag hetzelfde eten, met weinig smaak. Dat is moeilijk voor hem.

Dydo wordt in september 8 jaar. Hij heeft een moeilijke start gehad, maar hij heeft een hart dat blijft vechten. En wij zijn zó dankbaar dat hij bij ons terechtgekomen is.

Soms vragen we ons af: Wat als hij ergens anders was beland? Die gedachte doet pijn.

Wij — mijn man, onze zoon van 23, onze dochter van 26, ikzelf — zijn broertje Danté én Dydo zelf zijn nog lang niet klaar om op te geven.

We hopen op begrip. We hopen op steun. We hopen dat Dydo krijgt wat hij nodig heeft.

Er zijn nog opties. En ik weet dat er ooit beslissingen kunnen komen die niemand wil nemen. Maar een dier laten lijden voor jezelf is geen optie — en nu is dat gelukkig nog niet aan de orde.