Dit neerschrijven voelt kwetsbaar. Hulp vragen is niet vanzelfsprekend voor mij, daarom doe ik dit anoniem, uit bescherming voor mijn zoon en mezelf.

Ik ben een alleenstaande mama  en heb mijn hele leven keihard gewerkt, vaak 7 dagen op 7.  Ik ben altijd een optimistisch en veerkrachtig persoon geweest, iemand met hoop en moed.

Vandaag voelt het anders. Mijn kracht is op. Niet zozeer een burn-out, eerder een diepe vermoeidheid die zich heeft opgebouwd over vele jaren. Daarbovenop kwam recent een toxische werksituatie, iets wat ik nooit eerder heb meegemaakt, en waar ik merkbaar ziek van word. Toch blijf ik doorgaan, zoals zovelen, omdat stoppen geen optie lijkt.

De feestdagen maken alles extra zwaar. Mijn zoon stelde voor om dit jaar eens samen uit eten te gaan, zodat ik niets hoefde te doen en me eens kon laten verwennen. Dat raakte me diep, want financieel is dat simpelweg niet mogelijk. We zullen er thuis het beste van maken, want elke warme herinnering telt.

De financiële druk weegt zwaar en dit schrijven voelt ongemakkelijk. Toch hoop ik dat een klein beetje steun, hoe bescheiden ook, ons even wat ademruimte kan geven.

Dankbaar en fijne feestdagen aan iedereen toegewenst!