Zoeken achter een betaalbare, doch veilige woonst is niet makkelijk. Het doel is hoog, maar ik zou al blij zijn als ik aan een huurwaarborg geraak. Ik heb altijd sterk in mijn schoenen gestaan, een vrouw alleen, die te trots was om hulp te vragen. Maar toen mijn minderjarig kind het slechte pad op ging, zakte mijn hele wereld in elkaar. Ik zag hem uitgroeien van een gelukkige, sociale jongen naar iemand die ik niet meer kende. Een monster soms. Toen ik hulp zocht, kreeg ik steeds hetzelfde antwoord. Maar mevrouw…als uw kind niet inziet dat hij een probleem heeft, kunnen wij niet helpen. Maar mevrouw… als het voor het kind nee is, is het voor ons ook een nee. Maar mevrouw… ik heb 3 maanden geleden een half uurtje samen gezeten met hem, ik snap je probleem niet. Totdat hij agressief werd, drugs gebruikte, diefstallen pleegde,… toen vroegen ze waarom ik daar nooit iets aan heb willen doen, waarom ik geen hulp gezocht had. Lachwekkend bijna. CLB, OCJ, psychologen, school, kinder en jeugdpsychiatrie, politie, jeugdzorg, jongereninstellingen, CGG… overal ben ik gaan roepen. En toen het te laat was, hebben ze mij financieel gestraft, want het kon niet anders zijn dan dat dit mijn fout was omdat het me niet interesseerde, omdat ik niet keek naar mijn kind. Alsof ik me nog niet genoeg een slechte moeder voelde. 

Jarenlang ben ik door zo een zwaar en diep dal gegaan, radeloos, wanhopig, onbegrepen en niemand luisterde tot het te laat was.

Ondertussen, na meerdere keren vast gezeten te hebben, is het tij wat gekeerd. Mijn zoon heeft zich herpakt en je ziet dat hij moeite doet om zich te verbeteren. Het gaat stap voor stap, maar je merkt het wel. Hierdoor kan ik toch al wat ademhalen in mijn eigen kleine appartementje. Maar veilig voel ik me nog steeds niet. Alleen niet door mijn zoon deze keer. Drugs, rommel, schimmels, kapotte deuren, vreemde mensen die kunnen binnen en buitenwandelen in het gebouw wanneer ze willen…

Dus ik wil hier weg

 Maar de sancties hebben mij alles gekost, waardoor ik zelfs geen huurwaarborg heb. Voor iemand die werkt en een mooi loon heeft, zou het bijna nie mogelijk mogen zijn dat ik iedere maand nipt rondkom om gewoon te overleven, maar het is nu eenmaal zo. Als ik geld kan inzamelen om iets te kopen/huren dat ik zelfs als mijn mama er niet meer is nog kan betalen op mijn eentje, zou da toch een droom zijn