De brand gebeurde in de vooravond, terwijl ik aan het werk was op mijn flexijob. Toen ik naar mijn huurappartement liep, zag ik het al van ver: brandweer, politie, bewoners op straat. Alles afgezet. Ik stond daar, diep verbaasd, en besefte langzaam dat mijn thuis er niet meer was.

Wat volgde was geen tijd om te verwerken, maar om te overleven. Ik verbleef eerst op hotel en daarna in een noodwoning, terwijl ik alles probeerde te regelen om niet op straat te belanden. In die chaos maakte ik snelle, moeilijke keuzes, ook financieel. Keuzes die op dat moment nodig leken, maar me later steeds dieper in de problemen brachten.

De stress bleef zich opstapelen en werd uiteindelijk zwaarder dan ik aankon. Ik belandde in een depressie en raakte mezelf stukje bij beetje kwijt.

Vandaag zit ik financieel en mentaal op de bodem. Toch wil ik dit verhaal delen, omdat ik geloof dat dit niet het einde hoeft te zijn. 

Dank je om dit te lezen, te delen of te steunen. Het helpt mij meer dan woorden kunnen zeggen. ❤️