Soms is het leven zo oneerlijk. Mijn kleine broertje is nog maar 6 jaar oud en toch moet hij elke dag vechten tegen longkanker. Een leeftijd waarop hij eigenlijk alleen maar zou moeten spelen, lachen en zorgeloos kind zijn.

Het breekt mijn hart om hem zo te zien. De ziekenhuisbezoeken, de behandelingen en de pijn zijn veel te zwaar voor zo’n klein jongetje. Toch blijft hij lachen, ook al heeft hij geen idee waarom dit hem overkomt. Hij is sterker dan de meeste mensen ooit zullen zijn.

Ik zou alles geven om zijn ziekte van hem over te nemen. Niemand verdient het om op zo’n jonge leeftijd zo’n zware strijd te moeten voeren. Het enige wat we kunnen doen is blijven hopen, bidden en elk klein moment samen koesteren.

Sommige gevechten zie je niet aan de buitenkant. Achter elke glimlach kan een verhaal van pijn, hoop en liefde schuilgaan. 💔