Help mij aan een PTSS-hulphond

Lieve lezer, 

Het is al een tijd stil op mijn crowdfundingspagina. Niet omdat er niets gebeurt, maar juist omdat er de afgelopen maanden ontzettend veel is gebeurd.

In april had ik een gesprek met mijn partner en allebei onze ambulant begeleiders. Vanuit mij was het een schreeuw om hulp. Ondersteuning van hem. Want ik was overbelast. Ik vroeg zó vaak zijn hulp, maar meestal was dat zinloos. Hij hielp me niet. En ik wilde vooral weten hoe ik hem wel kon bereiken. Hoe ik wel de ondersteuning van hem kon krijgen die ik nodig had.
Maar in plaats van die hulp te krijgen, verbrak hij onze relatie.

Zoals jullie je waarschijnlijk kunnen voorstellen, staat het traject rondom de hulphond nu dus stil. Ik moet eerst op zoek naar een nieuwe woonplek, maar ook dat blijkt niet makkelijk. Een hulphond is in deze situatie en in dit huis simpelweg niet haalbaar. Niet voor mij, maar ook niet voor de hond.

Wel ben ik versneld gestart bij mijn nieuwe dagbesteding bij de zorgboerderij. Daar ga ik twee dagen in de week naartoe. Omdat de spanningen in huis zo aan het oplopen waren, was het niet meer haalbaar om samen met mijn ex-partner in een huis te wonen. Daarom ga ik deels weer bij mijn ouders wonen totdat ik mijn eigen plekje heb. De kinderen blijven in hun huis en wij zijn om en om bij ze.

Het contact is er nog steeds en wanneer mijn situatie wat stabieler is, ik weer een eigen woonplek heb en we daar wat geland zijn, gaan we opnieuw in gesprek om te kijken wat op dat moment mijn wensen zijn en wat haalbaar is. 
Ik kijk er enorm naar uit om weer te starten, want ik mis Koa nog steeds heel erg. Dit is absoluut niet het einde van het traject. Het is een pauze en zodra mijn situatie het toelaat, ga ik er weer mee verder. Gemotiveerder dan ooit.

Niet de leukste update om te schrijven, maar ik wil wel graag eerlijk blijven en jullie op de hoogte houden. Mochten er nog vragen zijn of jullie verder contact willen, jullie weten me te vinden.

Tot die tijd spaar ik rustig verder en werk ik stap voor stap aan een stabiele basis. Eerst een veilige plek om te wonen, daarna kan ik weer verder bouwen aan het traject richting mijn hulphond. Want één ding is niet veranderd: die hulphond gaat er komen. Misschien niet op de planning die ik ooit voor ogen had, maar wel zodra het verantwoord is.

Heel veel liefs, 
Marjolijn

Koa gaat uit de opleiding.

Zo, het woord is eruit. Dit betekent ook dat hij (weer) herplaatst gaat worden. Hij reageert heel heftig op mijn spanning. Te heftig. Hij kan dit zelf niet reguleren. Hij deed dit bij zijn eerste baasje ook. Bij de trainer waar hij daarna woonde, en waar niet de PTSS-spanning was, deed hij dit niet. En bij mij doet hij dit weer en lukt het niet dit om te buigen. Daarnaast is hij heel erg prikkelgevoelig.

We vragen te veel van hem en het is niet eerlijk naar hem. Waarschijnlijk zal hij nooit gelukkig worden als hij moet voldoen aan de eisen die wij aan hem stellen in zijn rol als assistentiehond. Hij gaat daarom een gouden mandje krijgen als huishond en daar lekker mogen luieren. In een huisje zonder alle spanningen.

Het breekt mijn (ons) hart. Want hij is ook hartstikke leuk en ik ben echt gek op hem. Maar de situatie is onhoudbaar. Voor Koa en voor mij.

Ik kies nu voor hem, voor zijn geluk. Want voor mezelf voelt dit (nog) helemaal niet goed. Hoe mijn traject er verder uit gaat zien weet ik nu nog niet. Hier gaan we later naar kijken als dit allemaal een plekje heeft gekregen.

Dit voelt als een enorme stap terug, maar mijn traject gaat wel verder. De opleiding stopt niet en ik heb nog een laatste stuk financiering nodig. Dat vind ik spannend om te vragen, maar alle hulp maakt echt verschil.

Welkom thuis Koa 

1 maart is hij bij ons gekomen. Mijn toekomstige assistentiehond. Mijn maatje. Mijn dappere jongen.

Zijn naam is niet zomaar gekozen. Koa betekent dapper of moedig in het Hawaïaans. En dat voelt precies goed. Want wat wij samen gaan doen, vraagt moed. Van hem en van mij.

Ik vind het allemaal zo spannend. Echt. Maar ik voel ook iets anders: zin. Hoop. Vastberadenheid.

1 maart voelt als de start van mijn nieuwe leven.

En Koa loopt daarin naast me.

Voor wie ons traject wil volgen:

Hij heeft een eigen Instagram-account: @koathegoldenhero

Welkom in ons avontuur, Koa.