Hier kort het verhaal van de dappere Florian.

Op 17 november 2023 werd de kleine Florian geboren. Een baby zoals een andere, 10 vingertjes, 10 teentjes, niks aan de hand.... enkele maanden later en vele doktersbezoekjes later; geen enkele dokter die iets vond. En toch had hij veel huilbuien, sliep slecht,.... ( maar zijn soms ook "normale" zaken.... )

Tot 23 februari 2025.... Florian werd met spoed opgenomen, nadat zijn buikje opzwelde.( nochtans was hij er net voor naar de huisarts geweest ) Daar merkten ze dan dat hij ook een bronchite had. Daarvan kwam waarschijnlijk ook de koorts.

In het Middelheim stuurde ze hem al snel door naar het ziekenhuis van Edegem. Verdikt; opgezwollen milt en lever. Dus werd de kleine Florian in slaap gebracht om de nodige scans te doen... tegen 14u zou hij in de ontwakingskamer zijn, dat werd gauw 15u, 16u, 17u... tegen 18u werd er aan de ouders meegedeelt dat hij moeite had met het ontwaken en niet zelfstandig kon ademen.  Dus werd hij opgenomen op intensieve zorgen.

Na vele bloedonderzoeken kwamen de woorden "zeldzame auto immuunziekte" naar boven...

Op 28februari lag hij in coma... en werd hij zo over gebracht met 4 dokters in de ambulance naar gent... doordat er zoveel dokters mee moesten, kon er geen ouder mee...

Een rit waar ze niet konden beloven dat hij het ging overleven... maar dat hadden ze ook over de nacht ervoor gezegt....

In Gent heeft hij nog een week in coma gelegen, erna werd dit stilletjes aan afgebouwt...alsook zijn medicatie tegen hoge bloeddruk, pijnstillers, slaapmiddel,...

Hierna moest je weer alles opnieuw leren...zitten, eten, spelen,...

En toen vielen de woorden... leukemie.

Erna volgde de ene na de andere chemokuur. Zijn haartjes vielen uit, zijn hele lichaampje zwelde op. Maar Florian, die bleef lachen. Een kracht die oprecht enkel een kind heeft...

Naar huis, terug het ziekenhuis in... Florian en zijn mama hebben al meer tijd in het ziekenhuis door gebracht dan thuis het laatste jaar.
Het ene onderzoek na het andere. Waarvoor Florian ook vaak in slaap moest gedaan worden... dan moeite had met het ontwaken.... er werd dan gezocht naar een gepaste stamceldonor.

Die ook gevonden werd, op 1 december moest je binnen gaan in Gent. ( of was het de avond ervoor )... daar kreeg je eerst nog een week chemo. Mochten we je nog 1 keer bezoeken op de kamer zelf. Om erna te starten met de stamceltransplantatie.

Hier zou je in totaal 6 weken in het ziekenhuis moeten verblijven. In isolatie met de mama. Wij mochten op bezoek gaan, vanachter het glas...

In januari mocht je naar huis... grote euforie. Maar die euforie maakte al snel plaats voor iets anders. Je werd weer opgenomen in het ziekenhuis voor enkele dagen, mocht weer naar huis. Om enkele dagen later weer in het ziekenhuis te belanden... waar je tot op vandaag nog altijd bent... door een bloedklonter en je bloed dat klontert...

Of de stamceltransplantatie gelukt is? Dat is nog afwachten... en wat als deze niet gelukt is? Dan volgt er een 2e stamceltransplantatie van dezelfde donor.

Een klein kindje, dat nog niks fout gedaan heeft in het leven... en je staat als volwassene machteloos... en geloof me, iedereen kent het woordje leukemie. Maar je weet pas wat het echt is en wat die kindjes al moeten mee maken als je er zo kort op staat...

Vaak krijg ik de vraag... lukt het wel met de dochter? Eerlijk? De dochter leeft op automatische piloot... de klop van dit alles zal wel nog volgen... en Florian... die heeft een kracht... is het omdat hij zo klein is? Geen idee. En papa en broertjes? Die doen verder, zorgen voor mekaar. Maar kijken zo uit naar de moment waar ze met zijn allen gewoon kunnen samen zijn en genieten van de kleine dingen in het leven...

En dan kijken we op naar de geluksmomentjes

💚💚wij willen helpen de ziekenhuisfacturen te betalen dank jullie allemaal