Binnen twee weken op straat, Help mij mijn dochtertje te redden

Mijn naam is Riana. Als moeder wil je je kind een warm bed en een onbezorgde jeugd geven. Maar de waarheid is dat ik mijn vierjarige dochtertje, Lina, al maanden voorlieg om haar te beschermen tegen onze harde realiteit.

Als we rillend op de bank zitten omdat de verwarming uit is, vertel ik haar dat we 'kampeertje' spelen. Als we warm water met een bouillonblokje eten, noem ik het "onzichtbare soep". Lina lacht dan, maar zodra zij slaapt, zit ik huilend met een rekenmachine aan de keukentafel. De cijfers liegen niet: het geld is volledig op.

Toen Lina onlangs een zware longontsteking kreeg, stortte mijn wereld in. Mijn zorgverzekering was stopgezet door achterstanden en ik had geen geld voor medicijnen. In het ziekenhuis hield ik haar gloeiend hete handje vast. Ze keek me met doffe ogen aan en vroeg: "Mama, waarom is de dokter boos op ons?" Ze voelde mijn pure paniek. Bij thuiskomst lag de genadeklap op de mat: een ontruimingsvonnis. Binnen twee weken staan we op straat.

Gisteren liepen we langs een speelgoedwinkel. Lina drukte haar neusje tegen het glas bij een pluchen beer. Ze vroeg er niet om, ze weet dat er nooit ruimte is voor iets extra's. Ik keek in mijn portemonnee: er zat nog exact € 1,45 in. Genoeg voor een half brood, niet voor een beer. Ik brak volledig en begon midden op straat te huilen.

Mijn kleine meisje van vier pakte mijn hand, keek me aan en zei: “Niet huilen mama. Ik heb die beer niet echt nodig. Ik heb jou.”

Zij troost mij, terwijl ik háár hoor te beschermen. Ik vecht met alles wat ik in me heb, maar deze strijd kan ik niet meer alleen winnen. Ik vraag dit niet voor mezelf, maar voor de veiligheid van mijn dochter.Laat ons alsjeblieft niet op straat belanden. Elke euro helpt ons aan een veilige plek en een nieuwe start.

Dank je wel uit de grond van mijn hart.