Van bouwnachtmerrie naar een thuis voor ons gezin

We haalden ook al €8659 op via overschrijvingen! 

Met €100.000 willen we alles wat er nu staat laten bekijken en herdoen wat er moet herdaan worden, en kunnen we hopelijk ons huis wind-waterdicht maken.

Je kunt ons volledige verhaal lezen op onze website: www.tismiserie.be

'Als je nu niet betaalt, heb je geen huis wanneer je baby geboren wordt', zei hij aan de telefoon.

We keken elkaar zwijgend aan.

Mijn zwangere vrouw barstte in tranen uit. Het was meer dan alleen verdriet, het was hopeloosheid, paniek en het besef dat we geen enkele optie meer hadden.

We belden een klant van hem. Ze was erg positief over het werk dat hij voor haar had gedaan. Hij was aanbevolen door de architect. Al zijn cijfers die we openbaar konden inzien waren goed. Hij was stabiel, maakte winst en betaalde zijn rekeningen.

Hij deed dit al jaren. Wij waren niet zijn eerste slachtoffer, en ook niet zijn laatste.

Na enkele maanden kwamen we via een leverancier te weten dat hij zijn rekening nog steeds niet betaald had.

Het gevoel was overweldigend.

Wij hadden de factuur wel aan hem betaald. Hij beweerde alles betaald te hebben.

Als hij hierover loog, waarover loog hij dan nog meer?

We zouden over een paar maanden ons eerste kind krijgen. Ons huis was een onbewoonbare ruïne. We hadden geen verwarming, geen ramen, geen keuken, geen badkamer, we hadden zelfs geen toilet. Als het regende, stroomde het water in onze woonkamer binnen. Als het waaide, bewogen de lakens op ons bed.

We zaten vast. We hadden niet genoeg geld over om een andere aannemer in te schakelen. Op dat moment hadden we ook geen tijd om elders te zoeken.

We woonden nog steeds in die ruïne, vastgeklampt aan een houtvuur die met alle moeite van de wereld één kleine kamer bewoonbaar kon maken als het kwik niet te ver onder nul dook.

We kookten in weer en wind op een gasfornuis in de tuin, bewaarden onze voorraden in een tent, gebruikten een draagbaar toilet en wasten de borden af onder de douche.

De zomer liep ten einde, en daarmee ebde ook het laatste restje comfort weg. De kou drong geleidelijk aan binnen. De zorgen om de veiligheid en het welzijn van ons ongeboren kind vergiftigden onze gedachten meer met elke voorbijgaande dag.

De geplande datum werd inmiddels uitgedrukt in weken, niet meer in maanden.

De verkoop van ons huis zal nooit voldoende opbrengen om de twee leningen op te heffen. Een verkoop beperkt onze toekomstige mogelijkheden dus sterk, voor zover die er nog zijn.

We moeten ons huis afmaken, op een of andere manier.

Door dit te delen hopen we anderen te beschermen en een deel van onze toekomst terug te winnen.