De familie van Fatima (6) en Ahmed (8) is net gedwongen verkast: van de slechtste situatie in een kamp in Libanon, naar de slechtste situatie in een kamp in Idlib. Ahmed heeft zware gehoorsschade en heeft een hoorapparaat nodig; Fatima heeft het een en ander in haar hersenen wat chirurgisch verwijderd moet worden. De familie heeft minder dan niets, heeft hier geen netwerk, en terugkeren naar hun gebied van herkomst is hen verboden door de milities die het daar nu voor het zeggen hebben. 

Mijn lieve vriend Mustafa, die voor WorldVision werkt aan educatie voor de kwetsbaarsten in Idlib, werd door een vriend uit Libanon over hun gedwongen verhuizing verteld. Hij vond hen, en heeft nu zelf maar tijdelijk een iets rustiger plekje voor ze gehuurd (want zo is Mustafa). Nu probeert hij via zijn netwerk wat ruggesteun voor deze familie te regelen. Hopelijk voldoende voor het gehoorapparaat en de hersenoperatie, want dat zou hun situatie structureel helpen. 

Ik weet wel dat systeemverandering nodig is en dat dit dat niet is, maar ik weet ook dat het mogelijk maken van een iets betere startsituatie voor een familie een echt en belangrijk verschil maakt in de levens die het raakt. Een praktisch verschil maar ook een gevoelsverschil – want het maakt gewoon uit, of je er al dan niet alleen voor staat als je in een shitstorm staat. 

Dat geldt voor Fatima en Ahmed en hun familie, en dat geldt ook voor Mustafa. 

Komende zondag stuur ik wat ik missen kan die kant op. Wat ik namens anderen mee mag sturen, is welkom. 

Dit is verder geen campagne met herhaalberichten en doelbedragen of zo iets. Ik zet het op steunactie omdat dat makkelijk gaat, en omdat ik eerder zag dat best veel mensen het fijn vinden om  het anoniem te doen als ze iets geven, en hier kan dat. 
Zondag a.s. is er wat er is, en dan stuur ik dat.