NORAH - gevecht tegen epilepsie: Op naar Dolfijntherapie!

Nooit alleen

Op je veertiende wil je de wereld ontdekken. Met vrienden afspreken, zelfstandig op pad gaan, en af en toe gewoon lekker niets doen. Norah verlangt daar ook naar. Maar haar leven ziet er heel anders uit.

Norah heeft een ernstige vorm van absence-epilepsie die moeilijk te behandelen is, en een licht verstandelijke beperking. Sinds haar eerste levensjaar is er geen dag zonder aanvallen. Nu krijgt ze er gemiddeld 60 tot 100 per dag. Ook ’s nachts blijft haar epilepsie actief.

Tijdens een aanval valt Norah even weg. Als ze zit, is ze meestal veilig. Maar wanneer ze staat of loopt, kan ze struikelen of vallen. Daarom moet er altijd iemand in de buurt zijn. Douchen, zich aankleden en haar persoonlijke verzorging: bij alle dagelijkse dingen heeft ze hulp nodig.

Ze fietst niet zelfstandig naar school, maar neemt de schoolbus die aan huis stopt. Uitgaan, later haar rijbewijs halen of zomaar een dagje gaan shoppen: voor Norah zijn dat geen vanzelfsprekende dingen. Ze heeft steeds 1 op 1 begeleiding nodig. Ze ziet haar broer en zus op pad gaan, studeren, werken en steeds zelfstandiger worden. Zelf moet ze thuisblijven. Dat doet pijn, want ook Norah wil zo graag vrij zijn en haar eigen keuzes maken.

Veel van wat Norah meemaakt, is niet zichtbaar. De voortdurende aanvallen maken haar ontzettend moe. Ze neemt dagelijks acht pillen. Door haar actieve epilepsie mist ze informatie en begrijpt ze soms niet wat er om haar heen gebeurt. Toch horen we vaak: “Maar we zien toch niets aan haar?” Terwijl Norah vanbinnen voortdurend aan het vechten is.

Op moeilijke dagen wordt het in haar hoofd ondraaglijk druk. Norah omschrijft het alsof mensen door elkaar praten en trommelen in haar hoofd. Dan zegt ze: “Mijn hoofd ontploft. Ik wil maar één ding: rust.” Ze voelt zich soms onbegrepen en vraagt zich af waarom ze zo moet leven. Als ouder blijf je op zo’n moment sterk voor je kind, maar haar woorden komen later diep binnen.

Na een zware crisis zijn we met Norah, haar trouwe hondje Kita en ons gezin naar zee gegaan. Daar kon ze even wandelen en op adem komen. Ze bedankte ons keer op keer. Voor even voelde ze rust en ruimte.

We maken ons vaak zorgen over Norahs toekomst. Hoe zal haar leven eruitzien als ze volwassen is? Norah heeft de afgelopen jaren al veel behandelingen doorstaan. Ze geeft duidelijk aan dat ze geen nieuwe medicatie meer wil proberen. Ze is moe van de vele testen en behandelingen en verlangt naar rust.

Daarom hopen we haar  de kans te geven om dolfijntherapie te volgen. We verwachten geen wondermiddel. We hopen op een waardevolle ervaring waarin Norah zich even vrij, veilig en gelukkig kan voelen — een moment waarop ze niet alleen met haar epilepsie bezig hoeft te zijn.

Wil je ons helpen die kans voor Norah mogelijk te maken? Elke bijdrage, groot of klein, en elke keer dat je onze steunactie deelt, helpt. Zo laten we Norah samen voelen dat ze er nooit alleen voor staat.

Wat maakt de therapie zo effectief?

Dolfijnen spelen een centrale rol bij de operante conditionering van het programma. Zo ondersteunen zij onder meer instrumenteel leren, wat betekent dat de interactie met de dolfijn ook als een beloning werkt. Simpel uitgelegd: patiënten en hun families hebben plezier zonder te beseffen hoeveel werk ze hebben verricht!
Als voorbeeld: een therapeut vraagt de persoon met motorische problemen om zijn arm omhoog te brengen. Zodra het hierin slaagt reageert de dolfijn, die de persoon zo kan motiveren om de oefening te herhalen. Zo krijgt de persoon snel en makkelijk grip op een nieuwe situatie en kweekt het zelfvertrouwen.

Waarom zijn dolfijnen zo bijzonder?

Dolfijnen zijn zeer intelligente en zeer sociale dieren. Onderzoek heeft aangetoond dat interactie met dolfijnen de aandacht van een patiënt maximaal vier keer kan verhogen. Dolfijnen zijn van nature zeer intuïtieve dieren en hebben het unieke vermogen om zich te verbinden met mensen en ze op hun gemak te stellen. Ze kunnen niet praten en de non-verbale communicatie zorgt voor een nog nauwere band tussen de patiënt en de dolfijn. De dolfijnen houden geen vooroordelen en aanvaarden onvoorwaardelijk mensen met beperking.