Met de handen in het haar

Ik voel me ontzettend schuldig dit te moeten vragen,geld maakt niet gelukkig en van liefde hebben we niets te kort 

maar nu moet ik even aan het gezin denken

ik werk progressief 60% de rest krijg ik van de ziekenkas

wij echtgenoot zijn door financiële moeilijkheden in collectieve moeten treden omdat het niet anders kon

met 4 operaties achter de rug lang revalidatie blijft het voor ons een lange weg af te leggen onze advocaat springt ook niet meer altijd bij als er extra kosten optreden 

torenhoge energieprijzen, hoge ziekenhuis kosten ,consultaties enz..

hierdoor voel ik me enorm schuldig naar mijn gezin toe ,ik kom te kort

schulden blijven zelf na collectieve oplopen

ik vraag niet om de schuld helpen af te betalen

ik vraag dat ik mijn gezin eens iets meer kan aanbieden dan nen boterham met choco