Hoi. Ik ben een alleenstaande mama van 2. 20 en 12 jaar.

Ik ben altijd een optimistische madam geweest. Altijd vrolijk. Altijd gewerkt en nog steeds. Zeer actief. Echter word ik de laatse tijd, maanden/laatste jaar moedeloos van het leven.

Ik werk. Ben een zorgzame moeder. Maar meer en meer verlies ik mij in het dagelijkse leven en daarmee bedoel ik het financiële. Ik werk en werk en toch lijkt het dat ik nergens geraak. Leven alsmaar duurder. Wat je ook doet het lijkt steeds kostelijker te worden op elk gebied. Voor corona had ik het veeeel gemakkelijker zoals velen denk ik. Toen kon ik nog eens naar een pretpark, kleren kopen en kleine dingen doen. Nu lijkt het of de ontspannde dingen zoals pretpark enz voor een alleenstaande niet meer haalbaar zijn. Ik heb 7 jaar geleden een citytrip gemaakt naar Italië met mijn dochter en toen was dit perfect betaalbaar.

Ik was aan het sparen om dit nu ook eens met mijn zoon te doen. Helaas had ik plots hoge kosten aan mijn wagen en heb ik het gespaarde geld moeten gebruiken. Soms word ik depressief ervan. Werken en werken en niets kunnen doen. Alleen maar betalen en zou zo graag met mijn zoon eens een klein reisje maken. Ervan genieten. Ik denk dat vele mensen in het dezelfde schuitje zitten maar soms doet het echt pijn aan je hart om te zien dat andere mensen veel meer kunnen en jij ter plaatse blijft trappelen. Soms wil ik dit leven niet meer maar als moeder krabbel je verder voor het geluk van je kinderen. Velen hebben het slechter maar toch word je op de duur moedeloos. Liefs.