Help Us Build a Home Close to the Hospital That Saved My Life
Two liver transplants, years in hospitals, and one dream: a home close to the care we need.
Soyez les premiers à soutenir cette campagne !
Vier jaar geleden veranderde mijn leven in een paar uur tijd.
Ik werd plotseling ernstig ziek. Er werd een ambulance gebeld en kort daarna onderging ik een levensreddende levertransplantatie. Een week later werd ik wakker uit een coma: verward, in hevige pijn en met een nieuwe lever. Tot op de dag van vandaag weten de artsen nog steeds niet wat mijn plotselinge leverfalen heeft veroorzaakt.
Ik kreeg een tweede kans op het leven en beloofde mezelf dat ik die kans niet zou verspillen. Hoewel ik nooit een drinker was en slechts een paar keer per jaar een glas dronk, ben ik volledig gestopt met alcohol. Ik stopte met roken. Ik volgde alle medische adviezen op en deed alles wat ik kon om goed voor mezelf te zorgen.
Helaas was dat niet genoeg.
De afgelopen vier jaar is bijna alles wat mis kon gaan, ook daadwerkelijk misgegaan. Ik ontwikkelde graft-versus-host disease (GVHD), een uiterst zeldzame complicatie na een levertransplantatie die slechts in ongeveer 0,3% van de gevallen voorkomt. Ik kreeg problemen met mijn galwegen, meerdere afstotingsreacties en talloze andere tegenslagen.
Uiteindelijk vernietigde de derde afstotingsreactie mijn getransplanteerde lever en moest ik een tweede levertransplantatie ondergaan.
Meer dan eens ben ik op het randje van de dood geweest. Ik heb een onvoorstelbare hoeveelheid pijn doorstaan die nooit echt is weggegaan. Ons leven kwam volledig stil te staan en nu ben ik opnieuw aan het revalideren. Deze keer is het nog moeilijker dan de vorige keer.
Ik heb nooit de kans gekregen om naar de universiteit of hogeschool te gaan. In deze vier jaar ben ik er slechts in geslaagd om drie halve dagen te werken voordat mijn gezondheid me opnieuw dwong te stoppen. Ik wilde zo graag een toekomst opbouwen, geld verdienen en misschien ooit verder studeren of een opleiding volgen. In plaats daarvan heb ik het grootste deel van mijn twintiger jaren in ziekenhuiskamers doorgebracht.
Alleen al vorig jaar, in 2025, bracht ik bijna een volledig jaar in het ziekenhuis door. Tijdens de laatste maanden wist ik oprecht niet of ik het zou overleven of uiteindelijk zou sterven na jaren van lijden.
Tijdens dit alles is er één persoon die nooit van mijn zijde is geweken.
Mijn partner en ik waren nog maar zes maanden samen toen mijn wereld instortte. Hij is door alles heen bij me gebleven. Door elke ziekenhuisopname, elke complicatie, elke pijnlijke behandeling en elk moment waarop ik voor mijn leven vocht. Hoe moeilijk, beangstigend of hartverscheurend het ook werd, hij was er altijd en probeerde sterk te blijven voor ons allebei.
Uiteindelijk werd het voor hem ook te veel.
Hij moest een tijd stoppen met werken om voor mij te zorgen en uiteindelijk ook voor zichzelf, na jarenlang de persoon van wie hij houdt te zien lijden en keer op keer bijna te verliezen. Hij werd depressief, wat gezien alles wat we hebben meegemaakt helaas niet verrassend is.
Vandaag proberen we allebei ons leven weer op te bouwen.
Onze grootste droom is eenvoudig: een klein huisje van onszelf, dicht bij het ziekenhuis en de artsen die zo'n groot deel van ons leven zijn geworden en waarschijnlijk altijd een belangrijke rol zullen blijven spelen. Mijn partner heeft diabetes type 1 en we weten dat ook hij op een dag gespecialiseerde medische zorg nodig kan hebben.
Ons doel is om €200.000 in te zamelen om een bescheiden woning dicht bij het ziekenhuis te kunnen kopen. Na jaren van ziekte, ziekenhuisopnames en het niet kunnen werken, is het voor ons onmogelijk geworden om op eigen kracht een huis te kopen. De huizenprijzen in de buurt van het ziekenhuis liggen ver buiten ons bereik, terwijl dicht bij het ziekenhuis wonen een enorm verschil voor ons zou maken. Het zou de fysieke en financiële last van de voortdurende verplaatsingen verminderen, ervoor zorgen dat we in noodgevallen snel in het ziekenhuis kunnen zijn en ons de stabiliteit geven die we nodig hebben terwijl we blijven leven met levenslange medische zorg en een voortdurende revalidatie.
Wij komen allebei niet uit een welgestelde familie. Onze ouders hebben hun eigen financiële zorgen en kunnen ons zelfs in noodsituaties niet financieel helpen.
Ik weet dat dit voor veel mensen moeilijke tijden zijn en ik begrijp dat niet iedereen in de mogelijkheid is om iets te doneren. Ik ben niet op zoek naar bekendheid, aandacht of publieke erkenning.
Ik vraag gewoon om hulp.
Na vier jaar vechten voor mijn leven, na meer tijd in het ziekenhuis te hebben doorgebracht dan thuis, dromen we van één plek die echt veilig voelt: een thuis waar we eindelijk kunnen beginnen met leven in plaats van alleen maar te overleven.
Als je in de mogelijkheid bent om iets bij te dragen, hoe klein het bedrag ook is, dan help je ons niet alleen om een huis te kopen dicht bij de zorg waarvan we afhankelijk zijn. Je helpt ons ook om stabiliteit, veiligheid en hoop op te bouwen voor een toekomst die ons keer op keer is ontnomen.
Bedankt dat je ons verhaal hebt gelezen en ons een kans geeft om te geloven dat ons geluk na al deze jaren misschien eindelijk een andere richting kan uitgaan.
❤️
Elke donatie, hoe klein ook, brengt ons een stap dichter bij een thuis waar we eindelijk kunnen beginnen met leven in plaats van alleen maar te overleven.
Four years ago, my life changed in a matter of hours.
I suddenly became critically ill. An ambulance rushed me to the hospital, and shortly afterward I underwent a lifesaving liver transplant. One week later, I woke up from a coma confused, in severe pain, and with a new liver. To this day, the doctors still do not know what caused my sudden liver failure.
I was given a second chance at life, and I promised myself I would do everything possible not to waste it. Even though I had never been a drinker and only drank occasionally a few times a year, I stopped completely. I quit smoking. I followed every medical instruction and did everything I could to take care of myself.
Unfortunately, that wasn't enough.
Over the past four years, nearly everything that could go wrong has gone wrong. I developed graft-versus-host disease (GVHD), an extremely rare complication after a liver transplant, occurring in only about 0.3% of cases. I suffered bile duct complications, multiple episodes of rejection, and countless other setbacks.
Eventually, my third rejection destroyed my transplanted liver, and I had to undergo a second liver transplant.
More than once, I came dangerously close to death. I have endured unimaginable pain that never truly went away. Our lives were put completely on hold, and now I am once again going through rehabilitation. This time, it is even harder than before.
I never got the opportunity to go to college. During these four years, I only managed to work three half-days before my health forced me to stop. I desperately wanted to build a future, earn money, and perhaps one day continue my education or follow a vocational training program. Instead, I have spent most of my twenties in hospital rooms.
Last year alone, in 2025, I spent nearly an entire year in the hospital. During the final months, I genuinely did not know whether I would survive or finally lose my battle after years of suffering.
Throughout all of this, one person never left my side.
My partner and I had been together for only six months when my world collapsed. He stayed through everything. Through every hospital stay, every complication, every painful procedure, and every moment when I was fighting for my life. No matter how difficult, frightening, or heartbreaking things became, he was there, trying to stay strong for both of us.
Eventually, it became too much for him too.
He had to stop working for a while to care for me and finally take care of himself after years of watching the person he loves suffer and come close to death again and again. He developed depression, which is sadly not surprising considering everything we have been through.
Today, we are both trying to rebuild our lives.
Our biggest dream is simple: a small home of our own near the hospital and doctors who have become such a large part of our lives and will likely remain important for the rest of our lives. My partner lives with Type 1 diabetes, and we know that one day he may need specialized medical care as well.
Our goal is to raise €200,000 to help us buy a modest home close to the hospital. After years of illness, hospitalizations, and being unable to work, purchasing a home on our own has become impossible. Housing prices near the hospital are far beyond our reach, yet living nearby would make an enormous difference to our lives. It would reduce the physical and financial burden of constant travel, allow us to get to the hospital quickly during emergencies, and give us stability while we continue to face lifelong medical care and ongoing recovery.
We are not from wealthy families. Our parents are struggling with financial difficulties of their own and are unable to help us financially, even during emergencies.
I know these are difficult times for many people, and I understand that not everyone is in a position to donate. I am not looking for fame, attention, or public recognition.
I am simply asking for help.
After four years of fighting for my life, after spending more time in hospitals than at home, we dream of having one place that truly feels safe—a home where we can finally begin living instead of merely surviving.
If you are able to contribute, no matter how small the amount, you would not only be helping us buy a house closer to the care we depend on. You would be helping us build stability, security, and hope for a future that has repeatedly been taken away from us.
Thank you for reading our story and for giving us a chance to believe that maybe, after all these years, our luck can finally change.
❤️
Every donation, no matter the amount, brings us one step closer to a home where we can finally begin living instead of merely surviving.
Campagne organisée par:
Marlena Kaminska
Soyez les premiers à soutenir cette campagne !
