Finn, onze 3-jarige superheld met een agressieve hersentumor
We zamelen geld in om een kleine jongen en zijn gezin te ondersteunen in hun bijzonder zware strijd tegen een hersentumor.
Hier lees je het verhaal door de ogen van Tisha, Finn's mama.
Zeven maanden geleden lag ik nu op een zetelbedje, op kamer 138 van het Universitaire Ziekenhuis te Antwerpen. Of met andere woorden: ik lag op de dienst kinderoncologie en -hematologie. Wat tot dan een ver-van-mijn-bed-show was, werd die dag realiteit: jij kreeg een kankerdiagnose. Onze wereld stond die dag én sindsdien stil.
Nooit gedacht dat wij dit zouden meemaken, die verhalen hoor je via-via of lees in de krant. Tot die dag, vrijdag 20 maart 2026. Tot dat dat onze realiteit werd. Plots zaten wij op een afdeling tussen allemaal kinderen met kanker. Kinderen in een rolstoel, kinderen met een draadje in hun neus niet wetende waarvoor dat diende, kinderen met kale hoofdjes.. Vanaf dat moment besefte ik dat ons dat ook te wachten stond én dat mijn mooie, onbezonnen en onbezorgde leven voorgoed voorbij was.
Finn is drie jaar. Hij werd geboren op 25 juli 2023. Hij is het geluk in mijn leven. Hij is dapper, enthousiast, energiek, speels en lief. Onze omgeving omschrijft hem als ‘een ongeleid projectiel’, ‘een wervelwind’, ‘een hartenbreker’.
Ik neem jullie graag mee in ons verhaal en hoe we erachter kwamen dat hij kanker had.
Het begin van de klachten
Op 01 december 2025 viel ik met de fiets terwijl jij achterop zat. Je raakte niet gekwetst, maar die val liet een diepe indruk bij je na. Je klaagt sindsdien van hoofdpijn. Zowel ’s middags als ’s avonds, wanneer ik je in bed stopte, zei je dat je hoofdje pijn deed en vroeg je om een kusje. Je werd sindsdien soms schreeuwend wakker. Je botste met je hoofd tegen het bed of de grond omdat je hoofd zoveel pijn deed. Je was op die momenten ontroostbaar. Je riep om mama, maar wanneer ik bij je was, duwde je me weg. Nadat je braakte, sliep je weer rustig in.
Ik ging na de derde aanval met je naar de huisarts. Ze dacht aan migraine, logisch want ik heb dat ook. Ze overlegde met de kinderarts en ook zij stelde diezelfde diagnose.
Op woensdag 18 maart 2026 ging ik je, na het werk ophalen, bij de grootouders. Ik merkte meteen dat je linkeroog even scheel stond, maar na enkele seconden was dat weer voorbij. De dag nadien leek het erger te worden. Op vrijdag 20 maart 2026 besloot ik toch de huisarts te bellen. Zij noemde de situatie abnormaal én klonk paniekerig. Sindsdien ging alles in een sneltrein: ik werd gebeld door de kinderarts en moest meteen met Finn tot daar komen.
Samen met mijn mama reden we met jou naar het ziekenhuis. Papa zou later komen. In de auto maakte ik nog een grapje over een hersentumor (little did I know).
Onderzoek in het ziekenhuis
Zoals eerder neergeschreven gingen we dus voor wat ik dacht een routinecontrole naar het ziekenhuis. Na een neurologisch onderzoek en een CT-scan riep de dokter ons bij haar: “Mama en papa van Finn, ik heb zeer slecht nieuws. Er zit een grote massa in zijn hoofd die daar niet hoort te zitten. Ik denk aan een hersentumor.”
We werden doorverwezen naar het Universitair Ziekenhuis in Antwerpen, ondertussen onze tweede thuis. Na nog verschillende onderzoeken (waaronder een MRI-scan en een biopsie) weten we dat Finn een atypische teratoïde/ rhabdoide tumor (ATRT) heeft. Dat is een zeldzame, maar zeer agressieve hersentumor die vooral voorkomt bij kinderen onder de drie jaar.
Operaties
Finn onderging ondertussen drie hersenoperaties, waarvan de eerste elf uur duurde. Tijdens die operatie haalde ze een massa uit zijn hoofd zo groot als een pompelmoes. Tijdens de tweede operatie een massa zo groot als een druif. Tijdens de derde operatie een massa zo groot als mijn wijsvinger.
Volgens de neurochirurg (die gouden handen heeft) werd 98 procent van de massa verwijderd. De overige 2 procent blijft zitten omdat die te dicht bij de hersenstam zit én omdat de kans op complicaties te groot is.
Behandelplan
Toen de neurochirurg en de oncoloog vertelden dat ze 98 procent van de tumor hadden kunnen verwijderen, was ik opgelucht. ‘Dan zit er nog maar twee procent’ hoorde ik mezelf luidop zeggen ‘dan zal de verdere behandeling wel meevallen.’ Helaas. Het verdict was hard: chemo én acht weken bestralingen. Niet in Antwerpen, maar wel in Leuven omdat de oncoloog van mening was dat de overlevingskansen voor Finn daar beter waren.
Helemaal van mijn melk én met heel veel vragen bleef ik met Finn achter in het ziekenhuis. Hoe gaan we dat geregeld krijgen? Wat met de andere kinderen en ons sociaal vangnet? Kan hij bij de bestralingen hersenschade oplopen?
Veel tijd om na te denken was er niet. Het was naïef van me om te denken dat het bij kanker, operaties, chemo en bestralingen stopt. Diezelfde dag sprak ik met de cardioloog, de radioloog, de logopedist, de tandarts, de oogarts, de oorarts, de diëtist, de psycholoog, iemand van de sociale dienst en de kinesist. Finn wordt door hen allemaal opgevolgd om te kijken of de behandeling, op korte en op lange termijn, effect heeft op zijn verdere ontwikkeling. Die bestralingen en de mogelijke bijwerkingen – moeite met onthouden van nieuwe dingen, snel afgeleid zijn of moeite met focussen, langzamer denken of problemen met plannen, mogelijke verandering in persoonlijkheid of emoties, verminderd zicht of slechter horen of zeldzame, lokale beschadiging van hersenweefsel door hoge bestralingsdosis – lieten me niet los.
Klinische studie
Ik uitte meermaals mijn bezorgdheden aan de artsen. Zij stelden voor om deel te nemen aan een klinische studie, waarbij zijn kansen vijftig procent zijn maar waarbij de gevolgen op lange termijn minder groot zijn. We waagden de gok en gaven ons op voor die klinische studie en werden uitgekozen.
Katheters
Ondertussen werd Finn nog drie keer geopereerd. Tijdens elke operatie werd er een katheter geplaatst: een poortkatheter (dat is een klein reservoir met een dun slangetje dat volledig onder de huid wordt ingeplant en uitmondt in een grote ader), een ommaya-reservoir (dit is een klein, koepelvormig medisch hulpmiddel dat onder de hoofdhuid wordt geplaatst en via een dun slangetje is verbonden met een hersenventrikel) en een Hickmankatheter (dat is een soepel, hol slangetje van siliconen dat dient als centrale toegang tot een grote ader voor langdurige medische behandelingen).
Chemotherapie
In april 2026 zijn we gestart met chemo. Ondertussen kreeg Finn 21 dagen chemo. Sommige dagen kreeg hij één dosis toegediend. Andere dagen kreeg hij er vier of vijf. Na de eerste chemotherapie verloor hij zijn haar. Ondertussen verloor hij ook zijn wenkbrauwen en wimpers.
Het behandelplan was duidelijk: vier dagen chemo en dan tien dagen naar huis. Sinds maart 2026 zijn we amper thuis geweest. Tijdens onze dagen thuis werd Finn steeds ziek: overgeven, diarree, hoge koorts. Waardoor we steeds met spoed werden opgenomen. Onze teller staat nu op 11 opnames en 8 spoedopnames en die spoedopnames zijn moordend. Omdat ze onverwacht komen, omdat je je daarop niet kan voorbereiden. Nu krijgt hij ondertussen intensieve chemo in combinatie met stamceltransplantaties én zitten we al 20 dagen in quarantaine.
We mogen geen bezoek ontvangen op de kamer. Enkel van achter glas. Wanneer dokters en verplegers onze kamer willen betreden, moeten ze een blauwe schort, handschoenen en een mondmasker aantrekken. Ikzelf mag de kamer enkel in en uit om eten op te warmen. Ik mag geen contact hebben met andere ouders en kinderen, om de kans op besmettingen te voorkomen. Handen moeten honderden keren per dag ontsmet en gewassen worden. Net zoals het toilet en de badkamer.
Finn krijgt tijdens die dagen intensieve chemo en chemo toegediend die brandwonden kan veroorzaken. Daarom moet ik hem om de vier uur wassen. Ook ’s nachts. Zijn kleren en bed moet om de vier uur ververst worden. Ikzelf moet me om de twaalf uur wassen en mijn bed verversen.
Ondertussen zijn we 201 dagen verder sinds de diagnose. Dat wil zeggen:
- 196 bloednames
- 42 injecties
- 12 bloedtranfusies
- 8 operaties
- 11 opnames
- 8 spoedopnames
- 7 weken in isolatie
- 3 lumbaalpuncties
- 3 radioactieve behandelingen
- 2 keer op intensieve zorgen
- 2 stamceltransplantaties
Het effect van de behandelingen
Iedereen staat ervan versteld hoe veerkrachtig je bent. Amper twee dagen na de eerste hersenoperatie fietste jij opnieuw door de gangen van het ziekenhuis, alsof er niets aan de hand was. Ook al hebben die operaties een zware impact op je achtergelaten. Sinds de eerste operatie ben je bang van water, van pleisters en van clowns. Je durft niet meer alleen te gaan slapen én wil alleen maar dichtbij of op mama slapen. Je karakter veranderde ook: je maakte plots volledige zinnen, kon langer dan 5 seconden geconcentreerd spelen en had ineens interesse in kleuren, tekenen en schilderen.
Jij begint nu ook steeds beter te beseffen wat er gaat gebeuren. Jij kent woorden, termen, handelingen die je als driejarige nooit zou hoeven kennen. Wanneer de verpleegsters binnenkomen en zeggen dat ze bloed gaan nemen of je pleisters gaan vervangen, raak je in paniek. Je wordt hysterisch. Je begint te huilen en te schreeuwen. Je begint te stampen, te slagen, te bijten. We moeten je vaak met vier in bedwang houden én dan lukt het nog met moeite om je te kalmeren. De laatste tijd krijg je lachgas toegediend.
Ook lieten die operaties een zware impact achter op mij. Ik voel me machteloos. Bij elke prik, elke bloedname, elke zak chemo breekt mijn moederhart in honderd stukjes. Ik heb heel lang de impact van dit alles op mijn leven geminimaliseerd. Naast mama werd ik plots ook zorgouder. Ik werd zomaar, zonder diploma, verpleegkundige, taxichauffeur, chef-kok, administratief medewerkster, cheerleader, bewaker.. Ik support en moedig aan, ik vier elke overwinning groot of klein. Ik kijk toe op de regels, corrigeer en stuur bij waar nodig. Ook thuis. Onze handen worden 1000 keer per dag gewassen en ontsmet. Etenswaren mogen na 24 uur niet meer gebruikt worden. Eten en drinken doen we vanaf nu in snel tempo, want na vijftien minuten mag een maaltijd niet meer opgegeten worden.
Sinds 20 maart 2026 zit er standaard een koffer in onze auto met reservekledij, toiletgerief en dergelijke. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Totdat iemand me zei dat dit ‘nooit als normaal mag aanvoelen’.
Door heel deze situatie heb ik mogen ervaren hoe geliefd ik ben. Ik heb zoveel mensen mogen leren kennen en er zijn vriendschappen ontstaan voor het leven. Maar vooral: ik heb mezelf leren kennen. Ik heb gemerkt dat mijn energie niet eindeloos is, dat ik vaker ‘neen’ zeg tegen vrienden, uitstapjes, omdat ik het anders gewoon niet volhoud. Ik kies vaker voor mezelf én dat is een overwinning op zich.
Maar mijn lieve jongen, ik ben zo ongelooflijk trots op je. Samen blijven we zoeken naar kleine lichtpuntjes.
Faire un don pour Finn, onze 3-jarige superheld met een agressieve hersentumor
Chaque montant aide. Merci !
Modalités et conditions
Collecter pour Finn, onze 3-jarige superheld met een agressieve hersentumor
Vous obtenez votre propre page avec votre propre objectif. Tout ce que vous récoltez va à cette action.
36 dons
1 995 € récoltés
Partager cette campagne
Chaque partage apporte de nouveaux dons.
Partager via WhatsApp
Nous avons préparé un message pour vous. N'hésitez pas à le modifier : les messages personnels sont lus et transférés plus souvent.
Partager par e-mail
Nous avons préparé un e-mail pour vous. Modifiez ce que vous voulez, puis ouvrez-le dans votre messagerie ou copiez le texte.
Partager sur Facebook
Facebook ne remplit pas votre message lui-même. Nous copions le texte ci-dessous pour que vous puissiez le coller dans votre publication.
Publication sur Instagram
Scannez le code avec votre téléphone et suivez les étapes.
- 1Choisissez Instagram, puis Publication.
- 2Collez la légende. Elle est déjà dans votre presse-papiers.
- 3Mettez le lien dans votre bio : les liens d’une publication ne sont pas cliquables.
Transférez l’image sur votre téléphone, créez une nouvelle publication et choisissez-la. Collez la légende ; les liens d’une publication ne sont pas cliquables, mettez donc aussi le lien dans votre bio.
Story Instagram
Scannez le code avec votre téléphone et suivez les étapes.
- 1Choisissez Instagram, puis Story.
- 2Touchez l’icône sticker, choisissez Lien et collez. Le lien est déjà dans votre presse-papiers.
- 3Placez le sticker à l’endroit indiqué et partagez.
Transférez l’image sur votre téléphone, créez une story et choisissez-la. Ajoutez le sticker de lien à l’endroit indiqué et collez le lien ; il est dans votre presse-papiers.
Partager sur TikTok
Scannez le code avec votre téléphone et suivez les étapes.
- 1Choisissez TikTok et publiez l’image comme photo.
- 2Les liens ne sont pas cliquables sur TikTok : l’adresse figure sur l’image.
Transférez l’image sur votre téléphone, ouvrez TikTok, appuyez sur + et choisissez-la comme photo. Les liens ne sont pas cliquables sur TikTok : l’adresse figure sur l’image.
Widget du site web
Placez cette action sur votre propre site web ou blog.
Copiez et collez le code suivant n'importe où sur un site web ou un blog
En savoir plus sur le bouton de don de Steunactie
Envoyez un message à l'organisateur
Adriaan reçoit votre message par e-mail et peut vous répondre directement.
Rapporter un abus
Vous soupçonnez que cette action est frauduleuse ou trompeuse ? Nous examinons chaque signalement.
Relier la campagne à la catégorie
QR Code
Pour affiches, flyers et urnes. Le scan ouvre directement la page de l’action.
Organisateur vérifié
L'identité du titulaire du compte et le compte bancaire sur lequel les dons sont versés ont été officiellement vérifiés.
Cette vérification porte sur la personne qui reçoit l'argent, pas sur l'histoire de la cagnotte.
Garantie de don Steunactie
Un abus est constaté et l'argent n'a pas encore été versé à l'organisateur ? Vous récupérez alors votre don.
Valable tant que l'argent n'a pas encore été versé et dans le délai de votre moyen de paiement. Voir la garantie complète.
