Een nieuwe start, een beetje ademruimte en hoop op een betere toekomst ❤️

Soms brengt het leven je op een punt waarop je moet toegeven dat je het even niet meer alleen kunt. Niet omdat je niet wilt vechten, niet omdat je geen moeite doet, maar omdat je na jarenlang alles zelf te hebben gedragen gewoonweg wat hulp kunt gebruiken.

Met deze inzamelactie hoop ik een klein duwtje in de rug te krijgen om mijn openstaande schulden af te lossen en eindelijk opnieuw wat financiële ademruimte te creëren. Niet om mezelf iets extra's te gunnen, maar om opnieuw een beetje stabiliteit op te bouwen voor mezelf en mijn dochtertje.

Om te begrijpen waarom ik deze hulp vraag, wil ik graag mijn verhaal met jullie delen.

Een opeenstapeling van gebeurtenissen

In 2021 ben ik thuisgevallen met een burn-out als gevolg van pesterijen door collega's en leidinggevenden. In diezelfde periode waren mijn toenmalige vrouw en ik volop bezig met onze kinderwens. Na drie miskramen kregen we uiteindelijk het nieuws dat ik opnieuw zwanger was.

Maar het geluk was helaas van korte duur. In oktober 2021, toen ik amper twee weken zwanger was, kregen we te horen dat mijn toenmalige vrouw lymfeklierkanker had.

Plots stonden we voor een enorm zware periode. Door de chemotherapie, die schadelijk kon zijn voor de zwangerschap, konden we elkaar gedurende die behandelingen maar twee dagen om de twee weken zien. Naast de emotionele impact bracht de behandeling ook grote financiële kosten met zich mee. Ik heb toen mijn volledige persoonlijke spaarrekening leeggehaald om die kosten te kunnen betalen en ervoor te zorgen dat we daar achteraf geen schulden aan zouden overhouden.

Ik deed dat met heel mijn hart, zonder erbij stil te staan dat ik daarmee ook mijn volledige financiële reserve opofferde.

In augustus 2022 werd onze dochter geboren. Mijn toenmalige vrouw was op dat moment officieel in remissie, maar had nog veel hulp en verzorging nodig tijdens haar herstel. Ik zorgde dus voor een pasgeboren baby en een herstellende kankerpatiënte, terwijl ik zelf kampte met een postnatale depressie.

Toen onze dochter amper vijf maanden oud was, heb ik geprobeerd om opnieuw voltijds te gaan werken. Helaas bleek dat niet haalbaar omdat we geen voltijdse kinderopvang konden regelen. Ik was daardoor volledig afhankelijk van mijn toenmalige vrouw haar inkomsten en de ziekenkas terwijl ik fulltime voor onze dochter zorgde.

Opnieuw alleen verder

In januari 2024 kwam er opnieuw een grote verandering in mijn leven. Mijn toenmalige vrouw besloot onze relatie te beëindigen omdat ze zichzelf opnieuw wilde ontdekken na alles wat ze door haar ziekte had meegemaakt.

Ik bleef achter met een appartement dat ik financieel eigenlijk niet kon dragen (en geen mogelijkheid om te verhuizen, ik sta wel al sinds dat moment op de lijst voor sociale woning, maar helaas nog geen vooruitgang), geen spaargeld meer en een dochtertje van anderhalf jaar oud. Mijn ex-partner trok opnieuw bij haar ouders in.

Aanvankelijk hielp ze nog met bepaalde kosten, maar zodra de echtscheiding werd opgestart, viel ook die financiële hulp weg.

Ik besefte dat ik niet alleen voor mijn dochter moest blijven doorgaan, maar dat ik ook eindelijk voor mezelf moest zorgen. Daarom ben ik professionele begeleiding bij een psycholoog gestart om alles wat ik jarenlang had meegemaakt een plaats te kunnen geven.

Bij de scheiding werd een co-ouderschapsregeling van 90/10 vastgelegd, waarbij onze dochter het grootste deel van de tijd bij mij verblijft. Er werd door de familierechtbank geen onderhoudsbijdrage toegekend.

Sinds juli 2024 ontvang ik een invaliditeitsuitkering.

Proberen om opnieuw recht te krabbelen

Ondanks alles wil ik absoluut vooruit. Sinds september 2026 heb ik groen licht gekregen om opnieuw te gaan werken. Dat is voor mij een belangrijke stap en iets waar ik ook echt werk van wil maken.

Ik solliciteer iedere week bij verschillende werkgevers, maar helaas blijft succes voorlopig uit. Mijn medische voorgeschiedenis en het ontbreken van een diploma secundair onderwijs blijken soms een struikelblok. Andere sollicitaties blijven gewoon onbeantwoord.

Daarnaast moet ik rekening houden met de schooluren van mijn dochtertje. Omdat ik geen betaalbare kinderopvang ter beschikking heb, is het niet eenvoudig om een job te vinden die voldoende inkomen oplevert én combineerbaar is met mijn verantwoordelijkheden als mama.

Ik blijf zoeken, proberen en solliciteren. Ik wil opnieuw zelfstandig kunnen voorzien in alles wat mijn dochter en ik nodig hebben.

Maar ondertussen zijn de financiële gevolgen van de afgelopen jaren steeds zwaarder beginnen doorwegen.

Waarom ik deze inzamelactie start

Doorheen deze moeilijke periode heb ik verschillende leningen moeten aangaan om noodzakelijke rekeningen te kunnen betalen, waaronder eindafrekeningen en mijn belastingen.

Vandaag bedraagt mijn openstaande schuld bijna €6.000.

Dat bedrag is niet ontstaan door luxe-uitgaven of onverantwoord gedrag, maar door jaren waarin onverwachte omstandigheden, medische kosten, een relatiebreuk en het alleen dragen van de financiële verantwoordelijkheid zich hebben opgestapeld.

Mijn familie en vrienden helpen waar ze kunnen, en daar ben ik hen ontzettend dankbaar voor. Maar ook zij hebben hun eigen leven, verplichtingen en financiële grenzen.

Daarom vind ik het enorm moeilijk, maar toch noodzakelijk om deze stap te zetten en ook buiten mijn directe omgeving om hulp te vragen.

Mijn grootste wens is eigenlijk heel eenvoudig: opnieuw kunnen ademen.

Met de opbrengst van deze inzamelactie wil ik mijn schulden van bijna €6.000 aflossen. Zo kan ik de maandelijkse afbetalingen achter mij laten, opnieuw een klein bedrag opzijzetten en stilaan een financiële reserve opbouwen.

Ik verwacht niet dat iemand mijn volledige situatie oplost. Iedere bijdrage, hoe klein ook, kan helpen om mij een stukje dichter bij dat doel te brengen.

Kun je zelf niets missen? Dan betekent het delen van deze inzamelactie minstens evenveel voor mij.

Ik wil vooral opnieuw vooruit kunnen kijken, zonder iedere maand met financiële stress wakker te worden. Ik wil mijn dochtertje een stabiele en zorgeloze thuis kunnen blijven bieden en haar laten opgroeien met het gevoel dat we, ondanks alles wat we hebben meegemaakt, samen een mooie toekomst kunnen opbouwen. Ook hoop ik met een deel van het geld mijn opleiding middelbaar onderwijs af te ronden om meer werkmogelijkheden te krijgen.

Na alles wat de afgelopen jaren op mijn pad is gekomen, hoop ik dat 2027 eindelijk het jaar mag worden waarin ik opnieuw wat rust, stabiliteit en perspectief kan vinden.

Vanuit het diepste van mijn hart: dankjewel om mijn verhaal te lezen, om te delen en om te helpen waar je kunt.

Elke vorm van steun betekent meer voor mij dan ik in woorden kan uitdrukken. ❤️