Lieve allemaal,

Met een gebroken hart moet ik jullie vertellen dat mijn papa, Philippe De Budt, vandaag is overleden in Thailand.

De afgelopen weken hebben wij gevochten. Voor zijn leven. Voor zijn behandeling. Voor hulp. Voor tijd. Voor financiële ademruimte. En vooral voor papa.

Onze steunactie werd oorspronkelijk opgericht omdat papa ernstig ziek werd in Thailand en geconfronteerd werd met een agressieve vorm van non-Hodgkinlymfoom. Wat volgde, was een nachtmerrie die wij niemand toewensen.

Papa lag wekenlang op intensieve zorgen in Bangkok Hospital Phuket. Hij kreeg chemotherapie en had intensieve medische zorg nodig. Tegelijkertijd moesten wij als familie, duizenden kilometers verderop in België, proberen uit te zoeken hoe we die zorg konden blijven betalen.

De verzekering waarop we dachten te kunnen rekenen, weigerde tussenkomst.

Vanaf dat moment ging bijna iedere dag niet alleen over papa's gezondheid, maar ook over geld.

Over facturen.
Voorschotten.
Guarantees of Payment.
Deadlines.
Verzekeringen.
Fondsen.
Aanvragen.
Afwijzingen.
Repatriëring.
En bedragen die iedere dag verder opliepen.

We contacteerden zoveel mogelijk instanties. We zochten naar mogelijkheden voor medische repatriëring. We deden aanvragen voor financiële tussenkomst. We namen contact op met Belgische instanties en zochten juridisch uit welke mogelijkheden er nog waren. We organiseerden steunacties en benefieten. Mensen zamelden geld in. We vroegen hulp waar we maar konden.

Zelfs toen papa al doodziek op intensieve zorgen lag, moesten wij blijven zoeken naar manieren om zijn ziekenhuisrekening te kunnen betalen.

Uiteindelijk is die rekening opgelopen tot ongeveer €115.000 aan medische kosten.

Ik heb zelf zelfs een lening van €50.000 aangevraagd in een poging een deel van de rekening te kunnen betalen.

En ondertussen lag daar mijn papa.

Geen dossiernummer.
Geen factuur.
Geen verzekeringskwestie.

Mijn papa.

Een vader. Een pepe. Een broer. Een mens die ernstig ziek was en zorg nodig had.

Vandaag is hij er niet meer.

En daarmee verandert ook het doel van deze steunactie.

Ik wil papa's stem blijven.

Ik wil niet dat zijn overlijden betekent dat alles wat de afgelopen weken is gebeurd gewoon wordt afgesloten en vergeten.

Wij hebben de manier waarop dit dossier door de verzekering werd behandeld als bijzonder hard, onmenselijk en onrechtvaardig ervaren. We hebben vanaf het begin geprobeerd duidelijkheid en hulp te krijgen en bleven ondertussen achter met een steeds groter wordende financiële last.

Daarom wil ik laten onderzoeken wat hier precies is gebeurd, op welke gronden de verzekering haar tussenkomst heeft geweigerd en of die weigering juridisch gerechtvaardigd was.

Onze strijd stopt dus niet met papa's overlijden.

Integendeel.

Ik wil antwoorden.

Ik wil duidelijkheid.

Ik wil dat zijn dossier grondig wordt onderzocht.

En als blijkt dat hierin fouten zijn gemaakt of dat papa rechten zijn ontzegd waarop hij wel aanspraak had, dan wil ik daar tot het einde voor blijven vechten.

Niet omdat dat papa terugbrengt.

Niets brengt hem terug.

Maar omdat ik niet kan aanvaarden dat zijn verhaal eindigt met een ziekenhuisfactuur van ongeveer €115.000 en een familie die achterblijft met verdriet, vragen en een enorme financiële last.

De middelen uit deze steunactie blijven daarom ontzettend belangrijk. Ze zullen worden gebruikt voor de kosten die door papa's ziekte en overlijden zijn ontstaan, waaronder de nog openstaande medische kosten en de kosten die nu volgen om zijn afscheid, crematie en verdere administratieve afhandeling te regelen.

En tegelijkertijd blijven wij alle mogelijke wegen onderzoeken om de verantwoordelijkheid voor deze kosten juridisch te laten beoordelen.

Aan iedereen die heeft gedoneerd, gedeeld, geholpen, een benefiet heeft georganiseerd, een bericht heeft gestuurd, ons heeft verdedigd of simpelweg naast ons is blijven staan:

dankjewel.

Jullie hebben ons gedragen op momenten waarop wij zelf niet meer wisten hoe we verder moesten.

Ik had zo ontzettend graag een andere update geschreven.

Ik had zo graag kunnen zeggen dat we papa naar huis hadden gekregen.

Dat hij veilig terug in België was.

Dat hij beter werd.

Maar die kans hebben we niet meer gekregen.

Wat ik wél nog kan doen, is ervoor zorgen dat zijn verhaal niet verdwijnt.

Papa kan zichzelf niet meer verdedigen.

Dus zal ik zijn stem zijn.

Voor hem.
Voor de antwoorden die we nog verdienen.
En voor de strijd die nog niet voorbij is.

Rust zacht, papa. ❤️

We hebben gevochten voor jou toen je hier nog was.

En ik blijf voor jou vechten nu jij dat zelf niet meer kunt.

Sofie

Even een update; 

Velen van jullie kwamen hier terecht via TikTok, instagram of Facebook en volgen de updates ook nauw op via die kanalen. We kregen al heel veel lieve berichtjes en steunbetuigingen (waarvoor dank). Ik blijf aanmoedigen om de video's zoveel mogelijk te delen en te herplaatsen om zo meer bereik te krijgen. 

Op dit moment ligt papa niet meer op een gewone kamer, maar opnieuw op intensieve zorgen in het Bangkok Hospital Phuket waar ze zijn toestand nauw opvolgen. 

Gisteren werd de targeted therapie opgestart. Ondanks dat de medicatie goed werkt, reageerde papa zijn lichaam er nogal sterk op waardoor ze nu even zijn gestopt met die specifieke medicatie. Eens hij terug stabiel is starten ze opnieuw op om vervolgens het behandelplan aan te passen waar nodig.

Op dit moment is repatriëring naar België niet mogelijk omwille van verschillende redenen. Papa zijn toestand is niet stabiel genoeg en vliegen zou voor hem een levensbedreigend risico zijn. Daarnaast kunnen/willen ze hem niet ontslaan tot wanneer de ziekenhuisfactuur effectief volledig werd betaald.

Vandaag kregen we bericht van de Belgische Ambassade met de melding dat ze het dossier hebben doorgestuurd naar FOD Buitenlandse zaken in Brussel en dat de communicatie nu via hen zal verlopen. 

Tot op heden blijft een antwoord van de verzekering uit en staan ze ons nog steeds niet te woord, ondanks meerdere meldingen dat het wel héél erg dringend is.

Met hulp uit verschillende uithoeken proberen we een sterk dossier te maken en ervoor te zorgen dat ze ons niet zomaar kunnen afwimpelen. 

De steunactie blijft een grote bron van hulp dus ik vraag nogmaals om ze zoveel mogelijk te delen. 

Veel liefs, 

Sofie