Soms is het gewoon... té veel 💜

De buitenwereld ziet me vaak ‘oké’ ogen. Een glimlach op mijn gezicht. Een foto met de kinderen. Maar achter die glimlach schuilt een lichaam dat élke dag vecht… en een hoofd dat vaak niet meer weet hoe het verder moet.

Sinds maanden — eigenlijk jaren — is er geen dag meer zonder pijn. De gewrichtspijnen, de krampen, het overgeven, de opvliegers, het eindeloze tekort aan energie. En nu ook nog eens de zorgen om Nory…

Ze is al vier weken ziek. Drie soorten antibiotica en nog geen verbetering. Haar witte bloedcellen staan te laag. Wat is er écht aan de hand? Heb ik haar ongewild iets doorgegeven? Als moeder doet dat zoveel pijn, want je wilt je kinderen net beschermen tegen alles.

Ik probeer alles te blijven dragen. Maar het wordt moeilijk. Heel moeilijk.

De TPN-baxters en morfinepleisters houden me letterlijk in leven. Zonder hen red ik het niet.

Soms denk ik: als we ermee zouden stoppen, dan zou het nog geen twee weken duren.

En die gedachte — die sluipt soms dichterbij. Niet omdat ik wil opgeven… maar omdat het op is. Alles. Lichaam én geest.

Alsof dat alles nog niet genoeg is... moest er al 10.800 euro terugbetaald worden, enkel en alleen voor medische zorg. Dankzij jullie steun konden we dat deels oplossen. Maar we zijn er nog lang niet. De facturen blijven maandelijks binnenkomen.

We blijven vechten. Voor onze kinderen. Voor elkaar.

We proberen ook te blijven genieten van de kleine dingen.

En we zijn oprecht dankbaar voor elke steun, elk bericht, elke gedachte.

Vandaag kregen we nieuws dat we liever nooit hadden gehoord.

Na een scanner en een RX-sliktest werd meteen duidelijk dat het niet goed is.

Ik zag het zelf al aan de gezichten van de arts en verpleger…

Ze bleven zwijgend naar het scherm staren, samen.

En toen kwam het:

de operatie is niet geslaagd.

De nieuwe verbinding tussen mijn slokdarm, mini-maagje en darmen is opnieuw volledig vernauwd.

Er kan geen voeding door. Vloeibaar kost veel moeite en komt er vaak ook terug uit. Overgeven is mijn dagelijkse ding geworden...

Alles waarvoor ik gevochten heb, waar ik weken op hoopte,

lijkt ineens ingestort.

En het is hard. Zwaar. Pijnlijk.

Niet alleen fysiek – maar vooral mentaal.

We wachten nu op een nieuwe afspraak bij de chirurg,

maar zelfs hij gaf al eerder aan dat een heroperatie niet meer mogelijk is.

Dat vooruitzicht… het knaagt. Het vreet. Het verlamt.

Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we vandaag ook een aangetekende brief van DKV.

Ze melden daarin dat alle medische kosten van de voorbije zes maanden,

die zij eerder hebben betaald aan het ziekenhuis, nu teruggevorderd worden van ons.

Alsof het fysiek nog niet genoeg is,

komt nu ook de financiële onzekerheid als een mokerslag binnen.

We proberen alles te begrijpen, alles te verwerken, alles te dragen —

maar het is zoveel.

Toch wil ik blijven vertellen, blijven delen.

Omdat ik voel dat jullie meevolgen, meeleven.

Omdat ik niet weet wat er nog komt,

maar wel wéét dat ik dat niet alleen hoef te dragen.

De dagen worden zwaarder…

Het wordt moeilijker. Elke dag opnieuw.

De pijn blijft. Het verdriet blijft. De zorgen blijven.

En soms… soms is het verlangen naar rust sterker dan alles.

Ik voel me leeg, uitgeput, op.

Er zijn dagen waarop ik wakker word en denk:

"Waarom nog? Waarom vandaag weer?"

Het gevoel van niet meer willen wakker worden sluipt steeds dichterbij. Niet omdat ik niet meer wil leven —

maar omdat ik zo moe ben van het vechten.

Van het lijden.

Maar dan kijk ik naar mijn kinderen. Naar Bert. Naar mijn familie.

En ik weet: ik doe het niet alleen.

Jullie houden me overeind.

Met woorden. Met stiltes. Met kleine gebaren.

Met jullie aanwezigheid.

? Daarom deel ik dit. Niet om medelijden,

maar om eerlijk te zijn.

Dit is mijn gevecht. Dag na dag.