We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar …

Inmiddels een paar dagen thuis, thuis bij Helga en Floor, thuis in Veenendaal. Zeeniveau dus. De komende dagen benieuwd naar of de in de afgelopen zes weken opgebouwde stabiliteit een blijvertje is.

Gisteren (donderdag) een les overgenomen van Erik (moest met zijn melkgebitje naar de tandarts). Een wandeling begeleid en een spinningles gegeven in Ede. Ik was wat ‘timide’ tijdens de spinningles zeiden de deelnemers, maar verder niets verandert hoor. Gewoon even inkomen denk ik. Rustig aan gedaan, dat wel. En ontzettend leuk de collega’s weer even te zien en te spreken.

Maar … ik was wel moe. Moe van een wandeling en een spinningles? Ja, moe ban een wandeling begeleiden en een spinningles. Ik ben er dus nog niet, da’s wel duidelijk. Gisteravond vroeg naar bed gegaan en pas na ruim elf uur weer op. Dat zegt genoeg, nietwaar.

Nog twee stapjes te gaan dus. Langzaam opbouwen en de komende twee weken echt nog verder uitrusten en de switch, switch naar dat andere medicijn. Deze week zijn er alweer vijf afspraken gemaakt. Afspraken in het Academisch ziekenhuis in Amsterdam. Alsof er niets verandert is. Afspraken ook al voor mei. Aanstaande vrijdag weer ‘lekkers’ in de vorm van een infuus en dan direct maar even vaart maken met een afspraak met mijn arts. Die staat gepland voor mei, maar ik wil die graag vervroegen. Benieuwd of dat lukt. En in de tussentijd zelf ook maar wat onderzoek gaan doen. Onderzoek tijdens inspanning, want juist dat ‘vergeten’ ze te doen in A’dam. Dus, dan doen we het zelf.

En … bijzonder dat ze in Amsterdam weten dat ik thuis ben. Ik zou pas over twee weken weer thuis gekomen zijn wanneer men mij in Davos een maatwerk programma had kunnen geven. Tja, maatwerk. Schijnbaar een lastig begrip, net als communiceren, want dat lukt ook al niet. Ook mijn arts van het NAD niet. Die zou contact met mij opnemen na mijn vertrek, maar heeft niets van zich laten horen. Bijzonder.

Ik ga wat regie terug nemen en ga kijken of mevrouw Weersink daarvoor open staat. Ik denk van wel, want ik las vandaag in de nieuwsbrief van de Nederlandse Astma Vereniging dat juist dat belangrijk is, namelijk gelijkwaardigheid tussen arts en patiënt. En dat je als patiënt juist daarnaar op zoek moet, gelijkwaardigheid. En dat betekent samenwerken, naar elkaar luisteren en gebruik maken van elkaars kennis en ervaring. Zo hoort het, zo gaan we het doen. En als het lukt … dan ‘zijn we er bijna, maar nog niet helemaal’.

Benieuwd naar het vervolg?

Geert

En toen was er de echte test … en kleine stapjes.

Vanaf begin vorig jaar (april/mei 2025) ben ik druk geweest met het organiseren van drie operaties, het financieren ervan, het voorbereiden erop, zoveel als ik kon door blijven werken en daarmee fysiek op niveau blijven en uiteindelijk herstellen en uitrusten.

Veel gereisd, en die reizen gingen van Italië (Gran Paradiso) naar Oostenrijk (Sölden) naar wederom Oostenrijk, Königleiten (na de eerste operatie), nogmaals Oostenrijk in Kaunertal (Feichten) om uiteindelijk gedurende acht weken naar Davos te gaan voor een ‘maatwerk’ revalidatietraject.

Maatwerk kan verschillend uitgelegd worden, maar de definitie die de zorgautoriteit eraan geeft is echt een andere dan die van het NAD in Davos. Dus mijn eigen revalidatietraject georganiseerd en daarom wederom naar Oostenrijk (Feichten, Kaunertal), daarna naar Leutasch om uiteindelijk langzaam aan het laagland te wennen in De Ardennen.

Geen idee hoeveel kilometer ik heb afgelegd de afgelopen driekwart jaar, maar het was veel. Inmiddels sinds gisteren weer thuis, thuis bij Helga en Floor (dinsdag, een dag eerder dan gepland vanwege het weer) en het is fijn om thuis te zijn. Beetje wennen de komende dagen aan elkaar, want ruim zes weken weg van huis en haard is lang.

En dan reist (goede woordspeling, nietwaar) uiteindelijk de vraag of het het allemaal waard was. Hebben de operaties de spiertjes inderdaad op een manier ‘lamgelegd’ dat de lichtweg voor het grootste gedeelte open blijft staan? En dan ook nog op een manier waardoor ik een hoge inspanningscapaciteit gedurende lange tijd goed vol kan houden, zonder dat de ventilatie inzakt?

En dus gisteren in de les van Hans (waarde collega) meegedaan en gekeken wat de status is. Nou, ik ben geslaagd hoor. Meer dan dat zou ik zeggen. Ongeveer 40 minuten boven de 80% en 9 keer naar ruim 90%. En dat zonder problemen en … zonder dat de ventilatie inzakt. Kortom, heel tevreden over het resultaat tot nu toe en zo ontzettend blij mee!

Nu alleen dat laatste zetje nog. Die switch naar andere medicijnen om daarmee het hele ontstekingstraject in te dammen. Die vervelende bloedcellen niet de kans geven ergens in de luchtwegen ontstekingen te veroorzaken.

En dan tot slot, of eigenlijk tegelijkertijd voorzichtig werkzaamheden gaan oppakken. Morgen (wanneer u dit leest vandaag) de les spinning in Ede geven, rustig aan, en wandelen met een groep. Maandag weer voorzichtig stapjes gaan maken in de richting van weer gewoon werken. Kleine stapjes, want … ‘onderschat nooit de kracht van kleine stapjes’!

Ik heb er zin an!

Geert

Fijne vrienden …en de finish is in zicht!

Afgelopen donderdag ben ik vanuit Leutasch naar de Ardennen gereden. Reis ging heel voorspoedig, geen probleem. Ik had eerst nog een mooie wandeling gemaakt, als een soort van afscheid van de bergen, en ben daarna gaan rijden. Eerst naar Garmisch Partenkirchen, daar heerlijk in het zonnetje op een terras met prachtig uitzicht op de bergen (zie de foto’s) een kopje koffie gedronken en eind van de middag/begin van de avond naar Belgique.

En ik had er zin in. Inmiddels drie weken geen bekenden gezien en veel alleen geweest. Niet eenzaam dit keer, wel alleen. En afgelopen vrijdag, begin van de avond kwamen Erik en Marc hier bij mij op de camping aan. Samen de BBQ aangestoken (nou, de briketten dan he) en heerlijk gegeten. En … voor het eerst sinds een week of 7 weer een biertje. Heerlijk en gezellig.

Erik en Marc (en eerder Stef) hebben deze periode van operaties, herstel in de bergen en uitrusten een stuk aangenamer gemaakt. Wat een verschil kunnen een paar lieve vrienden maken. Dat je uit kunt kijken naar gezelschap, naar goede gesprekken over de moeilijke en leuke dingen in het leven, de dingen die het leven de moeite waard maken en gesprekken die in het teken staan van je hart luchten. Ook belangrijk.

Wanneer u dit leest nog één nachtje en nog anderhalve dag zeg maar. Woensdag begin van de middag naar huis. YES! Wat heb ik daar zin in zeg. En dan dat laatste zetje nog. Gisteren tijdens het fietsen was het, niet alleen voor mij, maar zeker ook voor Marc en Erik die naast mij fietsten overduidelijk. Ik hoest van diep uit mijn longen nog slijm op en dat wijst erop dat er nog iets van ontstekingsactiviteit zit. En dus, Kan niet … Maak je borst maar nat Els (mevrouw Weersink). Die switch moeten we gaan bespreken en wat mij betreft gewoon doen.

Nu wandelen, lekker het zonnetje in.

Geert