Maatwerk? en wel erg grote verschillen …

Laat ik met het laatste, de verschillen beginnen. Nu er in de eerste week, laat ik zeggen een soort van schets gemaakt is van de ‘tijdlijn’ van ‘Geert’ zou je denken dat er iets van een startpunt bepaald kan worden voor een revalidatietraject dat nauw aansluit bij … inderdaad ‘Geert’. Een revalidatietraject dat ik als een soort van jas aan kan trekken en op een manier aansluit bij mijn postuur dat maakt dat de verschillende facetten waar aandacht voor moet zijn, als het gaat om mijn herstel, precies op het juiste niveau aan de orde komen. Toch? Dat is althans hoe ik ernaar kijk, maar het is ook precies wat ik uit de opmerkingen heb opgemaakt vanuit de beide telefoongesprekken die ik met de directeur heb gehad. Daarin was maatwerk het sleutelwoord en dat is ook precies waar ik naar op zoek was. Wat heeft dat grote verschil hier dan mee te maken vraagt u zich wellicht af. Ik leg het uit.

Ik ben als enige van de groep die zich op maandag 16 februari moest melden in Davos, die met eigen vervoer naar Zwitserland gereden is. Dat zegt al iets over het grote verschil. Ondanks de restklachten na de laatste operatie op 9 januari j.l. kan ik inmiddels al wel behoorlijk wat. En het positieve nieuws voor nu is dat ik vandaag gemerkt heb dat ik veel stabieler ben dan anderhalve week geleden. Terwijl ik vandaag (maandag) een wandeling omhoog maakte merkte ik dat het veel gemakkelijker gaat dan ruim een week geleden. Maar ook echt veel beter. De bergen doen het bij mij erg goed. Dat wist ik al en die bevestiging is er nu wederom. Blij mee. 

Gisteren (zondag) ben ik met een paar mede revalidanten gaan wandelen en merkte ik hoe groot het verschil werkelijk is. Één van de vier mensen moest al na 300mtr terug lopen en de anderen na 700mtr, waar ik, hoewel rustig aan, bijna 14km ben gaan wandelen. En als dit nog niet genoeg zegt merkte ik vandaag in de fitnessruimte dat het verschil in fysieke mogelijkheden echt enorm is.

Ok, dat kan, nietwaar. Het is ook niet voor niets dat men hier, met de mede revalidanten uit mijn groepje voorop, roept dat je hier voor jezelf bent en dus ook met jezelf bezig moet zijn. Verstandelijk snap ik dat allemaal, maar je voelt de ogen van andere mede revalidanten (uit andere groepen) en die van de bewegingsagogen en fysiotherapeuten wel in je rug priemen hoor. En het voelde van tevoren al erg ongemakkelijk. Maar ja, ik moest gewoon mijn ding doen toch?

Is natuurlijk mijn gedachte he. Zegt helemaal niets over het NAD. Sterker nog, vandaag weer met de psycholoog gesproken en aan haar heb ik echt wel wat aan hoor. Zij is goed joh! En wat ook belangrijk is, is dat ik wel een klik met haar heb. We hebben het gehad over vechten, de opgelopen spanning van de afgelopen twee jaar en de daaraan gekoppelde somberheid en verdriet. Hoe kun je dat kanaliseren of het ‘ventiel’ een beetje open draaien zeg maar. Erg waardevol!

En het fysiek heel dus echt heel goed en merk ik vooral dat mijn luchtweg langer ‘open’ blijft staan. Ook tijdens inspanning. Maar ik denk dat dat toch in eerste instantie te maken heeft met de bergen.

En toch, of ik hier echt op mijn plek ben? Ik weet het niet hoor. Het programma dat ik gekregen heb is gelijk aan dat van de andere revalidanten. Echt onderscheid, of maatwerk heb ik, buiten de psycholoog en maatschappelijk werkster, niet terug kunnen vinden. En dat vind ik jammer. Deze week het gesprek maar eens met elkaar voeren hieromtrent denk ik. Kijk, ik zou het fijn vinden wanneer we, kijkend naar de vorm en inhoud van mijn programma een beetje met elkaar kunnen gaan samenwerken. Ik ben benieuwd of men hier het maatwerk kan en wil leveren waar ze zo uitgesproken over zijn.

Aankomende week maar eens met elkaar om tafel gaan zitten en met elkaar nadenken wat de mogelijkheden zijn om daadwerkelijk samen mijn revalidatietraject meer dan de moeite waard te maken.

Geert

Wanneer de dingen samen komen …

Het is eind december 2023 wanneer ik voor de eerste keer op de eerste hulp terecht kom. Ik kan het mij allemaal niet exact meer herinneren, maar al maanden daarvoor ging het met mijn longen (naar later blijkt luchtweg of nee, bloedcel) langzaam bergafwaarts (lijkt mij de enige juiste term om uiting te geven aan wat gebeurt is kijkend naar waar ik nu ben). Nu is het februari 2026, bijna twee en half jaar later. En terwijl ik hier in Davos met de mensen die mij hier begeleiden terug kijk op die periode en wij mijn persoon, met alles wat ik heb meegemaakt in mijn leven, proberen in kaart te brengen vallen dingen op hun plek. Komen er dingen samen.

In de hele periode vanaf het eerste moment dat het zo vreselijk fout ging in Oostenrijk werd ik volledig terug geworpen op mijzelf. Alles om mij heen vervaagde, alles om mij heen moest wijken voor mijn gezondheid.

Dat is een normaal principe. Overleven heet dat. Maar de periode was wel heel erg lang en het gevecht was intens en zwaar. In die hele periode heb ik Helga en Floor enorm verwaarloosd. Heb ik mijn collega’s enorm te kort gedaan en was het allemaal erg veel éénrichtingsverkeer. Was het fout? Is het te begrijpen? Nee, natuurlijk is het niet fout en ja natuurlijk is het allemaal te begrijpen. Rationeel snap ik dat ook, maar nu ik, in alle gesprekken die ik hier voer en gevoerd heb geconfronteerd wordt met alles wat gebeurt is en nadenk over hoe ik met betrekking tot mijn ziek zijn gehandeld heb, doen veel van de dingen die ik gedaan heb en vooral de wijze waarop mij ook veel pijn. Kan niet bestaat niet heeft een prijs! Het is wel erg veel ten koste gegaan van de lieve mensen (daar is ie weer!) om mij heen. Ik denk niet dat er iemand is die het mij kwalijk zal nemen, maar er zijn dingen die ik mijzelf, terugkijkend wel kwalijk neem. Dingen die ik wellicht anders had kunnen of moeten doen.

En de lengte van het gevecht heeft veel spanning met zich meegebracht. Spanningen thuis, spanningen op het werk, spanningen met lieve vrienden die er, net als Helga en Floor, altijd voor mij waren. Ook dat doet mij veel pijn. En er heeft zich, mede daardoor, ook heel veel spanning in mijzelf opgebouwd. Spanning die ik helemaal niet opgemerkt heb. En met name de mate van de opgebouwde spanning is mij volledig onopgemerkt gebleven.

Kijk, deze laatste fase, de fase waarin herstel, uitrusten en … ontspannen een belangrijke rol gaan spelen maakt dat er iets in mij los komt. En de gesprekken, vaak hele mooie, die ik hier met mijn begeleiders heb geven mij inzicht in wat dat is. Spanning! En die moet er uit. En het uit zich in de vorm van fysiek ongemak (pijn in mijn nek en rug) en verdriet en sombere gedachten en gevoelens. Verdriet, zeker niet alleen over wat ik mijn directe omgeving heb aangedaan. Verdriet ook voor het verlies van bezig zijn met de dingen die mijn leven zo de moeite waard maakten. Het sporten met groepen en individuen. En verdriet ook dat ontstaat door de spanning van het iedere keer weer moeten omgaan met tegenslagen. Het iedere keer weer opstaan nadat ik een tegenslag te verwerken kreeg.

In het gesprek met de psycholoog vandaag werd dat al snel opgemerkt. Sanne (zo heet ze) is zelf trail runner (iets van een overeenkomst?) en snapt dus heel goed waar ik vandaan kom. Daardoor kon ze ook al heel snel de vingen op de spreekwoordelijke zere plek leggen. De pleister er keihard vanaf trekken. En dus kreeg ik het wederom te kwaad. Pfff … 

Toch hoort dit er ook bij denk ik. Ook deze pijn moet een plekje krijgen en ik schat zomaar in dat het ‘genezen’ van deze wond voorwaardenscheppend is voor de rest. Voor het uitrusten, herstel en nadenken over een nieuwe balans in werk en privé. Dus de eerste tijd vooral daar maar mee aan de slag lijkt mij.

Ik heb vanavond lang zitten twijfelen of ik wel zo diep in wilde gaan op wat mij hier in de bergen van Davos zo bezig houdt. Of ik deze kwetsbaarheden wel wilde delen, maar het is een essentieel onderdeel van het beter worden en het hoort bij het proces en mijn verhaal. En dus moest ik dit ook vertellen.

Vandaag sneeuwde het hier de hele dag. Werd hoog tijd. Was immers alweer een dag geleden dat er ruim een meter sneeuw gevallen is (zie de plaatjes). Ook dit wilde ik u niet onthouden. Morgen nog veel meer sneeuw en … morgen beginnen met bouwen. Bouwen aan mijn nieuwe gezondheid, mijn nieuwe ik en mijn nieuwe toekomst.

Geert

De kop is er af.

De eerste week zou in het teken staan van gesprekken. Gesprekken met de verschillende behandelaren en onderzoek. Dat onderzoek begint morgen. Hoewel ik vandaag al wel een paar kleine onderzoekjes bij de fysiotherapeut heb gehad. En wat die gesprekken betreft? Niets aan gelogen. In totaal vijf uur gesprekken gehad met de longarts, fysiotherapeut, verpleegkunde, gastvrouw en … bewegingsagoog.

Ik schreef het gisteren al. Ik ben mijn carrière begonnen als bewegingsagoog. En bovendien op een revalidatiecentrum. Er lijkt sprake van enige gelijkenis, nietwaar? Maar let op, want Wijnand (zo heet de bewegingsagoog) is trailrunner. Nog meer gelijkenis. En Wijnand is bijzonder geïnteresseerd in inspanningsfysiologie. Zo heeft hij zijn minor besteed aan het afnemen van inspanningsonderzoeken. Yep, nog meer gelijkenis, goed gezien hoor!

En we hebben het met al deze mensen vooral gehad over wie is Geert (goeie vraag zeg!). Wat is zijn achtergrond en wat zijn zijn doelen. Met de arts heb ik uiteindelijk afgesproken dat ik met de bewegingsagoog een plan ga maken voor wat betreft het fysieke deel. Ik heb Wijnand (bewegingsagoog) later op de dag voorgesteld dat ik voor mijzelf een plan ga schrijven zoals ik dat voor iemand anders in exact mijn situatie zou samenstellen. Dat ga ik vrijdag met hem bespreken en dan gaan we daar vanaf volgende week maandag mee aan de slag.

En met Maatschappelijk werk, de longarts en wellicht de psycholoog ga ik nadenken over balans. Balans in werk en privé. Wellicht andere uitdagingen, waarschijnlijk minder sportlessen geven en/of de sportlessen op een andere manier gaan geven. En dar betrek ik dan  Helga en Erik bij om het samen concreet te maken en te gaan organiseren.

En buiten. Buiten valt sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Goeie genade zeg, wat kan hier een bende poedersuiker over de bergen uitgestort worden zeg. Alleen vandaag al ruim een halve meter. Met gisteren erbij 70 tot 80cm. Bizar. En iedereen die ik hier sprak vertelde mij dat dit hier in dit gebied de eerste echte fatsoenlijke hoeveelheid sneeuw is. Tja, ze hadden mij natuurlijk even kunnen bellen he Stef!

Ik heb er een paar mooie plaatje bijgevoegd. Prachtig is het, wonderschoon, maar … ik mag er geen gebruik van maken met mijn tour-skies. Maar natuurlijk heb ik die latten bij mij, vanzelfsprekend zelfs. Alleen mag ik er de komende weken geen gebruik van maken. Hmmm … Het alternatief, want dat is er natuurlijk wel, is dat ik de sneeuwschoenen van het NAD mag gebruiken. Vooruit maar.

Wordt vervolgd.

Geert