English Below

Lieve allemaal,

Na mijn korte update eerder nu een wat uitgebreidere over wat ik nu doe, hoe het is in New York, en waarom ik zo blij ben om naar Boston te kunnen.

Wat ik nu doe / afgelopen semester gedaan heb:

In september ben ik begonnen aan het vervolg van mijn masteropleiding. Niet bij History, maar bij het Center for European and Mediterranean Studies (CEMS). Alhoewel ik op papier aan een nieuwe opleiding begon, kon ik mijn reeds gevolgde vakken allemaal meenemen. Daardoor hoefde ik afgelopen semester nog maar twee vakken te volgen. Een daarvan was het verplichte “What is Europe?”: een vak over de geschiedenis en tegenwoordige tijd van Europa en de Europese Unie. Ik kan eerlijk zeggen dat ik na een semester lang lezen en denken over dit vraagstuk nog altijd geen compact en eenduidig antwoord kan geven op de vraag wat Europa nou is. Daarnaast volgde ik het vak “Conflict, Justice, and Human Rights”. Oorspronkelijk zou ik een vak over gendergeschiedenis gaan volgen, maar dat heb ik, in het licht van m’n scriptieonderwerp, omgeruild voor dit vak over Transitional Justice. Dit vak ging over de omgang van mensen met rechtvaardigheid en recht na conflictsituaties. Het vak was niet per se historisch (als in een geschiedenis vak), maar wel zeer boeiend. Bovendien gaf het me de gelegenheid kwesties rondom recht en rechtvaardigheid in Noord-Ierland te onderzoeken.

Dat brengt me bij misschien wel de grootste omslag van dit afgelopen semester: m’n onderzoeksterrein. In het afgelopen jaar, als ook tijdens mijn master in Leiden, deed ik voornamelijk onderzoek naar Franse geschiedenis en de thematiek vergeten en herinneren. Bij CEMS daagde een professor mij uit om, ook in het licht van m’n PhD aanvragen, terug te gaan naar het vraagstuk wat mij oorspronkelijk interesseerde. Daardoor kwam ik terecht bij een reis die ik maakte door Noord-Ierland. In Belfast, bij de zogenaamde ‘vredesmuur’ (die nog elke avond dicht gaat om de twee gemeenschappen in de stad van elkaar te scheiden), vroeg ik mij af: als de vrede in Noord-Ierland op papier is vastgelegd door het Goede Vrijdagakkoord van 1998 en wordt geprezen als een wereldwijd voorbeeld, waarom blijven vergeving en vertrouwen dan zo ongrijpbaar in het dagelijks leven? 

Op dit vraagstuk ga ik dit semester afstuderen en is m’n PhD voorstel gebaseerd. 

Naast eindeloos veel studeren mocht ik het afgelopen semester ook lesgeven aan bachelor studenten. Ik was adjunct instructor voor het vak “Russia between East and West”. Daarvoor moest ik twee keer per week hetzelfde college volgen als de studenten en daarnaast twee verschillende werkgroepen met studenten begeleiden. Het was tof om te ervaren hoe lesgeven in een universitaire setting is en om te merken dat ik dat ook kan.

Het leven in New York

Er is ook een leven buiten de universiteit. Ik heb weer nieuwe vriendschappen gesloten en andere vriendschappen verdiept; ik leer nog elke dag nieuwe delen van de stad kennen en voel me hier op m’n gemak. 

Via het nieuws krijgen jullie ongetwijfeld een en ander mee over de ontwikkelingen in de Verenigde Staten. Daarover kan ik zeggen dat ik in New York mijn dagelijks leven kan leven zonder iets van dit alles mee te krijgen. Ik ben oké en veilig en houd me verre van alle dingen politiek. 

Verder is er heel veel sneeuw gevallen dit weekend, en heb ik daar alleen maar positieve dingen van meegekregen. Geen stroomuitval of extreme kou, maar wel sneeuwpoppen en prachtige plaatjes. Daar prijs ik mezelf gelukkig mee, wetende ook dat andere mensen het veel slechter getroffen hebben.  

Boston College

Officieel heb ik tot 15 april en wacht ik nog op de resultaten van andere PhD aanvragen, maar het heeft er alle schijn van dat ik per september ga beginnen met promoveren aan Boston College in Boston (of technisch gezien Chesnut Hill) in Massachusetts. Weg uit New York dus. Dat is enerzijds jammer, omdat NY een fantastische stad is om te wonen. Anderzijds is het vooruitzicht van een rustige plek met veel natuur ook helemaal niet slecht. Stiekem voel ik me in zo’n omgeving juist erg op m’n gemak.  

De reden om voor Boston te kiezen is vooral inhoudelijk. Ik kan daar geschiedenis combineren met Irish Studies en mijn interesses in meer sociologische vraagstukken over vergeving. Bovendien zijn er professoren die met vergelijkbare dingen bezig zijn en die mij goed kunnen begeleiden. 

Tot zover.

Als altijd dank voor jullie steun! En stuur vooral een berichtje als je meer wilt weten.

Liefs,
Eli

---------

Dear all,

Following my brief update earlier, here's a more detailed account of what I'm currently doing, what life is like in New York, and why I'm so happy to be going to Boston.

What I'm doing now / what I did last semester:

In September, continued my master's program. Not in History, but at the Center for European and Mediterranean Studies (CEMS). Although I officially started a new program, I was able to transfer all the courses I had already taken. Therefore, I only had to take two courses last semester. One of them was the mandatory "What is Europe?": a course on the history and present-day situation of Europe and the European Union. I can honestly say that after a semester of reading and thinking about this question, I still can't give a concise and unambiguous answer to the question of what Europe actually is. I also took the course "Conflict, Justice, and Human Rights". Originally, I was going to take a course on gender history, but in light of my thesis topic, I switched to this course on Transitional Justice. This course was about how people deal with justice and law after conflict situations. The course wasn't necessarily historical (as in a history course), but it was very engaging. Moreover, it gave me the opportunity to research issues surrounding law and justice in Northern Ireland.

That brings me to perhaps the biggest change of this past semester: my research focus. In the past year, as well as during my master's program in Leiden, I mainly researched French history and the themes of forgetting and remembering. At CEMS, a professor challenged me, also in light of my PhD applications, to return to the question that originally interested me. This led me back to a trip I made through Northern Ireland. In Belfast, at the so-called "peace wall" (which is still closed every evening to separate the two communities in the city), I wondered: if peace in Northern Ireland has been formally established by the Good Friday Agreement of 1998 and is praised as a global model, why do forgiveness and trust remain elusive in daily life?

This is the topic of my master's thesis this semester and the basis of my PhD proposal.

Besides endless studying, I also had the opportunity to teach bachelor students last semester. I was an adjunct instructor for the course "Russia between East and West". This required me to attend the same lecture as the students twice a week and also lead two different tutorial groups with students. It was great to experience what teaching in a university setting is like and to realize that I can do it.

Life in New York

There is also life outside the university. I have made new friendships and deepened others; I am still discovering new parts of the city every day and feel comfortable here.

You are undoubtedly hearing about the developments in the United States through the news. I can say that in New York I can live my daily life without experiencing any of this. I am okay and safe and stay far away from all things political.

Furthermore, a lot of snow fell this weekend, and I only experienced positive things from it. No power outages or extreme cold, but snowmen and beautiful scenery. I consider myself lucky, knowing that other people have been much worse off.

Boston College

Officially, I have until April 15th and am still waiting for the results of other PhD applications, but it seems very likely that I will start my PhD at Boston College in Boston (or technically Chestnut Hill) in Massachusetts in September. So, leaving New York. On the one hand, that's a shame, because New York is a fantastic city to live in. On the other hand, the prospect of a quiet place with lots of nature isn't bad at all. Secretly, I feel very comfortable in such an environment.

The reason for choosing Boston is primarily academic. There I can combine history with Irish Studies and my interests in more sociological questions about forgiveness. Moreover, there are professors who are working on similar things and who can provide me with excellent guidance.

That's all for now.

As always, thank you for your support! And please feel free to send a message if you want to know more.

Love, 
Eli

 English below 

Lieve allemaal,

Dit is een korte, maar positieve update:
IK BEN GEACCEPTEERD IN EEN PHD PROGRAMMA VOOR GESCHIEDENIS AAN BOSTON COLLEGE UNIVERSITY!

Ik kan nog niet geloven dat het zo is, maar de bevestigingsmail schrijft het toch echt. Dit is een droom die uitkomt. Het betekent dat ik per september in Boston verder kan studeren. Eindelijk! Later deze week een langere update over wat ik nu doe, hoe het is in New York, en waarom ik zo blij ben om naar Boston te kunnen.

Als altijd dank voor jullie steun. Met een speciale shoutout naar m'n dansmaatjes van Studio Inspiratie <3 Dansen zonder jullie is niet hetzelfde.

Liefs,
Eli

------------------------------------------------------------

Dear all,

This will be a short, but sweet update:

I GOT ACCEPTED INTO A PHD PROGRAM AT BOSTON COLLEGE!!

I still can't believe it's true, but the confirmation email really says so. This is a dream come true! It means I can continue my studies in Boston starting in September. Finally! Later this week I'll post a longer update about what I'm doing now, what it's like in New York, and why I'm so happy to be going to Boston.

As always, thank you for your support. A special shoutout to my dance partners from Studio Inspiratie <3 Dancing without you isn't the same.

With love,
Eli

A Long Overdue Update: Studies, Research, and Life in Motion

Dear all,

First off, I owe you a big apology—this update is long overdue. The past year has been full of growth, challenges, and change, and I’ve been meaning to reach out with a proper update. Thank you so much for your continued support and belief in my path—it truly means the world.

Academic Milestones

I’m proud to share that I completed my first year of graduate school with straight A’s! The coursework has been rigorous but incredibly rewarding. The classes I took have helped me sharpen my historical thinking and deepen my focus on memory, violence, and visual culture.

One of the academic highlights has been my research on Ernest Pichio’s censored 1875 painting Le Triomphe de l’ordre. The painting, which depicts the bloody suppression of the Paris Commune, was banned from exhibition due to its political message. Yet ironically, the act of censorship gave the image new life—it circulated underground in exile communities and was displayed across Britain, becoming a powerful symbol of resistance and remembrance. Writing about the painting’s underground afterlife and emotional resonance has allowed me to reflect more broadly on how history is remembered, contested, and sometimes deliberately forgotten.

Transitions and What’s Next

This fall, I’ll be transferring from the History MA to the MA program at NYU’s Center for European and Mediterranean Studies (CEMS). This move was motivated in part by the generous scholarship CEMS offered, which fully covers my tuition. Despite the program change, I’ll remain involved with the History department and will continue to take only history courses. This fall, I’ll be juggling two classes alongside the important (and daunting!) task of applying to PhD programs—again...

Research and Summer Travels

This summer, I traveled to Paris and Amsterdam to do archival research for my thesis. While the results weren’t exactly what I’d hoped for, the work still yielded important puzzle pieces to move forward. Sometimes research is slow, unexpected work—but the process was productive and helped sharpen the next phase of inquiry. I was also fortunate to spend time with family and friends during this period in Europe, which brought a welcome balance to the summer.

That said, I’m looking forward to returning to my new home in New York. After a year, the city is beginning to feel like mine.

Community & Life

Outside of school, I’ve made some wonderful new friends—both in my program and through dance classes, which have been a great outlet. I’m excited to meet new people in the CEMS program and to keep building a strong community here.

This fall, I’m also starting two jobs at NYU:

In August, I’ll be an Orientation Leader for new GSAS students, helping them navigate their start in grad school. And starting in September, I’ll be working as a writing tutor, which I’m particularly excited about—it’s a chance to help others develop their voice while staying immersed in the university’s academic life.

A New Chapter in Brooklyn

Another exciting change: I’m moving off campus into a shared apartment in Brooklyn. It feels like the right moment to step into a new space and rhythm. I’m looking forward to creating a home there and settling into this great neighborhood.

Thank you again—truly—for making all of this possible. Your support is not only helping me access an education I care deeply about, but it’s sustaining a life of curiosity, community, and purpose.

With gratitude and warmth,

Eli