Lieve mensen,

Dit is geen verhaal bekeken en beschreven vanuit een roze bril maar een oprecht kwetsbare uitreiking, die gestuurd wordt door de liefde. Ik kan niet anders dan luisteren wat mijn hart mij ingeeft..ik wil en voel de roep om terug te gaan naar Frankrijk..

De afgelopen jaren heb ik te maken gekregen met verlies in vele opzichten. Diepe rouw na het overlijden van mijn moeder, een paar jaar later mijn zus en een jaar daarna mijn vader. Ik dacht dat ik het wel verwerkt had of in iedergeval kon gaan verwerken maar het raakte me op lagen die ik niet had kunnen voorzien.

Het afscheid nemen van mijn vader was een druppel die mij bracht naar vele dieptepunten..verlies is niet zomaar “iets kwijtraken” maar een messcherpe pijn die mijn ziel open scheurde..de introductie was een “dark night of the soul” ervaring.

Kort daarna raakte ik mijn baan kwijt en was niet meer in staat mijn huur te betalen en had mijn woning te verlaten. Huisloos en met mijn laatste geld, verliet ik Nederland samen met mijn allerliefste Gaia 🐕 

Een stap in het onbekende..op naar Frankrijk..over de N- wegen verkende ik het land en droeg me in haar liefdevolle bedding. Mijn pijn verzachtte en mijn lichaam ook..ik kon weer ademhalen en ik verwonderde mij over de schoonheid van het land..de pure ongereptheid..haar zachtheid.

Een incident maakte dat ik sneller door mijn laatste spaargeld heen was en we raakten dakloos..We sliepen langs rivieren en in de auto. Een intense periode die me ook regelmatig tot wanhoop dreef. Hoe pakte ik weer de draad op..ik solliciteerde maar mijn Frans was nog niet goed genoeg wat me deed overwegen om toch terug te keren naar Nederland. Om hulp te vragen..maar dat werd een grote desillusie.

Ik hopte van plek naar plek, bank naar bank, gemeente naar gemeente maar geen hulp. Ik had terug te keren naar mijn laatste gemeente van inschrijving. Dat heb ik gedaan maar nul op het request. Dit gaat niet over, had ik nog maar meer gedaan maar over de bureaucratie die medemenselijkheid niet in het woordenboek heeft staan en compassie behoort tot de wereld van dromen..

Ik besloot na 4 maanden strijd te stoppen met overleven. Dit ging ten koste van mijn welzijn wat mij zoveel meer waard is dan dit soort hoofdbrekens.

Ondertussen voelde ik ook dat uitputting om de hoek lag en ik depressief werd. Heimwee, mijn ziel huilt..Wat had ik het naar mijn zin in het Franse land, ik was er thuis..nooit heb ik dat in Nederland gevoeld.

In Nederland kon ik geen huis krijgen, geen inschrijfadres en ook niet werken. Officieel ben ik geëmigreerd en dat maakte de terugkeer ook wat gecompliceerder. Het land waar ik geboren ben, was er niet. Regels waren belangrijker dan mijn oprechte roep om hulp.

Het gaat niet meer..ik ben op..heb een plek voor mijzelf nodig waar ik stap voor stap de draad weer kan oppakken. Een basis..zó ongelooflijk noodzakelijk..

Mijn donatieactie is een uitreiking vanuit vertrouwen, verbinding en liefde. Iedereen kan in een dergelijke situatie belanden en ik heb zo gevoeld hoe fijn het is een Samen te voelen. Geld is een beladen onderwerp maar is m.i zoveel meer dan een cijfer..

Het maakt het mogelijk een nieuwe start te maken. Vandaag heb ik gekozen, de roep van mijn hart te volgen..het systeem vaarwel te zeggen..te gaan staan met beide benen op de grond, gedragen door mijn waarheid.

Het bedrag van de donatie is gebaseerd op eerste levensbehoeften maar ook mijn autoverzekering die maanden achterloopt. Ik kon dat niet meer betalen. Mijn autootje heb ik vorig jaar van mijn ex vriend gehad wat een geweldig cadeau was en nogsteeds is. Zij is ons huisje en zal ons terug rijden.

Mijn dank is niet in woorden uit te drukken..al wordt het bedrag nog niet in 1 keer gehaald, ik kan vertrekken bij een minimum van €1000.

Met heel mijn hart, ook namens Gaia..

Dankjewel 🙏🌈