Voor Tommy”

Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen.

Mijn hond, mijn trouwe vriend, mijn alles — Tommy — moet een operatie ondergaan.

Hij heeft een nieuw, kunstmatig pootje nodig om weer zonder pijn te kunnen lopen.

Hij verdient dat, want hij heeft me zoveel liefde gegeven.

Meer dan ik ooit in woorden kan uitleggen.

Tommy is niet zomaar een hond.

Hij is mijn steun op dagen dat het donker is,

mijn reden om op te staan,

mijn rustpunt als de wereld te zwaar voelt.

Hij voelt mijn verdriet zonder dat ik iets zeg —

legt dan zijn kop op mijn schoot,

alsof hij wil zeggen: “Ik blijf bij je.”

Maar nu is híj degene die hulp nodig heeft.

En dat breekt mijn hart, want ik wil alles voor hem doen,

maar mijn inkomsten zijn te laag om de operatie te kunnen betalen.

Ik voel me machteloos.

Hij vertrouwt op mij — en ik wil hem niet teleurstellen.

Ik vraag niet om medelijden,

ik vraag om een kans —

om mijn kleine held weer te zien rennen, spelen en lachen met zijn ogen.

Hij verdient een leven zonder pijn.

En ik… ik wil hem dat geven,

zoals hij mij elke dag onvoorwaardelijke liefde geeft.