door Nat

Donatie beschermd

Mijn naam is Nat en ik zamel geld in voor mijn partner Mart; de zachtste, rustigste en meest veerkrachtige ziel die ik ken. Al jaren draagt Mart een leven dat niet gevormd is door zijn eigen keuzes, maar door omstandigheden die hem voortdurend hebben overspoeld: verlies, druk, trauma, manipulatie en de eindeloze strijd om overeind te blijven.

Nu, na meer dan vier jaar overleven in plaats van leven, vragen we om hulp en niet uit gemakzucht of gebrek aan inzet, maar omdat we alles hebben geprobeerd wat twee mensen alleen kunnen doen.

Mart verloor zijn huis en vrijheid omdat we jarenlang niet samen mochten wonen

Mart en ik zijn al ruim elf jaar samen. In 2015 trouwden we stiekem in Denemarken, puur om onze relatie te beschermen tegen mijn emotioneel instabiele moeder, die samenwonen onmogelijk maakte.

Ze gebruikte schuld (“Laat me niet alleen”), angst (“Ik doe mezelf iets aan als je gaat”), en controle (ze gebruikte mijn hondenkind) om mij in haar huis te houden en om Mart erbuiten te houden.

Jarenlang reisde Mart wekelijks bijna 200 km om mij te zien, tot de kosten en mentale druk zo hoog werden dat hij zijn eigen appartement moest opgeven. In 2018 trok hij bij me in en dus niet in ons eigen huis, maar in mijn oude kinderkamer bij mijn moeder.

Dat zou tijdelijk zijn.

Maar het werd het begin van de neerwaartse spiraal.

We kochten uit nood onze eerste camper en de gemeente nam hem af

In 2018 schraapten we €3000 bij elkaar voor een oude camper. Het was geen romantische droom. Het was onze laatste uitweg. De enige manier om een situatie te verlaten die onze mentale gezondheid al aan het breken was.

Maar telkens wanneer we probeerden even weg te gaan, greep mijn moeder in: dramatische verhalen, paniekzaaien, “toevallige” crises, of manipulatie waardoor we bleven. Daardoor gebruikten we de camper veel minder vaak dan we wilden.

De gemeente zag dat, en nam hem uiteindelijk mee.

We hadden geen geld, geen vaste parkeerplek en geen vangnet.

We schreven tientallen mails naar politici, vroegen om hulp in verschillende groepen, smeekten om een oplossing, maar zonder geld en zonder plek stonden we machteloos.

De camper is waarschijnlijk gesloopt.

We verloren ons enige huis, onze enige vrijheid en onze enige kans.

Zes maanden later verloren we ook mijn hondenkind, mijn meisje, mijn wereld. Die klap maakte dat we helemaal instortten. We gingen nauwelijks nog naar buiten. Het verlies van haar, gecombineerd met het verlies van onze camper, brak alles in ons los.

De camper was geen voertuig dat we kwijtraakten. Het was ons thuis. Het was onze toekomst. Het was alles wat we hadden opgebouwd.

Mart draagt trauma’s die niemand ziet

In 2024 werd Mart gebeten door een agressieve hond. Het veroorzaakte trauma waardoor hij een jaar lang te bang was om zelfs met onze eigen hond, Fannar, te lopen in een toch al overweldigende stad. Hij volgde EMDR en dit heeft iets geholpen inmiddels.

Hij verbrak ook het contact met zijn familie jaren terug; deels uit pure uitputting en deels omdat mijn moeder hen lastigviel met leugens dat zij “alles betaalde” (wat nergens op sloeg - we hebben samen een veel hogere uitkering dan zij) en dat zij “haar moesten helpen”.

Stel je voor dat je probeert te helen terwijl je wordt beschuldigd, geïsoleerd en nergens welkom lijkt.

En zijn trauma begon niet pas als volwassene

Als kind werd Mart zo ernstig gepest dat hij op zesjarige leeftijd al dacht aan niet meer willen leven, ondanks zijn angst voor de dood.

Na de scheiding van zijn ouders verhuisde zijn moeder met een nieuwe partner. Mart bleef alleen achter om zijn school af te maken, terwijl zijn vader in Duitsland woonde.

Hij belandde als extreem introverte, sociaal teruggetrokken jongen in een studentenhuis in Zeist. Het was traumatisch. Hij vermeed de gedeelde ruimtes zo sterk dat hij in zijn kamer kookte en plastic zakken gebruikte in plaats van het gedeelde toilet: precies zoals we nu noodgedwongen leven in mijn moeders huis.

Hij had weinig geld. Wanneer hij zijn vader wilde bezoeken, liep hij elk weekend bijna 15 km naar het station omdat hij geen buskaartje kon betalen.

Onlangs vroeg ik hem welke periode erger was: die twee jaar in Zeist, of de afgelopen zeven jaar in mijn moeder haar huis.

Hij dacht lang na en zei toen:

“Die tijd was erger. Want toen was ik helemaal alleen. Nu heb ik jou.”

Dat zegt alles.

De afgelopen vier jaar leefden we half opgesloten in een slaapkamer van 15m²

Hier leven we.

Hier eten we.

Hier werken we.

Hier vallen we uit elkaar.

Hier proberen we onszelf weer op te rapen.

We hebben geen keuken.

Weinig privacy.

Geen stilte.

Geen ruimte om te herstellen.

We koken op een bureau.

Was doen en schoonmaken kost enorme energie vanwege overprikkeling.

We vermijden de rest van het huis als mijn moeder er is door de chaos, het lawaai en de spanning.

Het bed is onze sofa, werkplek, eetplek en leefplek.

De omgeving is constant een aanval: stadsgeluiden en uitlaatgassen van de drie grote snelwegen om deze wijk heen, jankende en stampende buurkinderen, vele buren dankzij de flat achter de tuin, vele oppashonden beneden die ook binnen piesen en in de tuin poepen en mijn moeder die in haar eentje veel aanweziger is dan wij samen.

Dit is niet tijdelijk.

Dit is hoe we al jaren proberen te overleven.

Mart verdient beter. Onze Fannar verdient beter.

We kochten een tweede camper en hebben er alles in gestoken

Door jarenlang extreem zuinig te leven, konden we een tweede oude camper zonder APK kopen. Dit was onze laatste kans. Onze enige route naar een nieuw begin.

We hebben inmiddels alles zelf hersteld wat we konden, maar we kunnen hem niet afmaken zonder:

een rustige plek om eraan te werken

financiële hulp voor de laatste onderdelen (dit hebben we inmiddels gehad van een lieve volger op Instagram)

en de mogelijkheid om hem ergens in of dichtbij de natuur te parkeren zodat wij daar kunnen leven.

Een garage is te druk en veel te duur en nóg langer hier blijven maakt ons lichamelijk en mentaal kapot: ik moet mezelf al dagelijks voor de gek houden om het leven nog steeds vol te houden..

We zitten vast.

Onze schulden en kosten

Deze bedragen vertellen het verhaal dat mensen meestal niet zien:

€14.000 schuld uit Mart zijn verloren appartement, ontstaan toen hij jaren lang de kosten droeg terwijl hij eigenlijk bij mij had moeten mogen wonen

~€10.000 aan camperboetes, vaak verdubbeld omdat we ze simpelweg niet meer konden betalen

Doorlopende reparatiekosten aan onze camper en onze oude auto (beide zonder APK)

Dagelijkse kosten zonder netwerk, zonder steun en zonder spaargeld

We hebben nooit opgegeven.

Nooit misbruik gemaakt van systemen.

Nooit gestopt met proberen.

Maar we zijn uitgeput.

Waar we hulp voor vragen

Deze GoFundMe is een oproep tot menselijkheid en een vraag om ons te helpen:

Mart’s schuld af te lossen zodat we opnieuw kunnen beginnen

Onze camper volledig af te bouwen zodat we eindelijk weg kunnen.

Een rustige plek in de natuur te huren zodat we kunnen herstellen

Een leven te starten waarin we niet meer alleen maar hoeven overleven

We vragen niet om luxe.

Niet om comfort.

Maar om een veilige plek.

Een eerlijke kans.

Een toekomst die niet voelt als een gevangenis.

Elke donatie, elke share, elke boodschap betekent de wereld voor ons.

Met liefde en hoop,

Nat (& Mart & Fannar)

OurPlantPantry.com - ons verhaal, onze kunst & onze reis