In de federale parlementscommissie Buitenlandse Betrekkingen is vanmiddag het lot besproken van Lars De Smet. De Aalstenaar zit al vier jaar in een cel in Noord-Macedonië wegens zedenfeiten. Zelf ontkent hij alles. Uit onderzoek blijkt dat hij er in onmenselijke omstandigheden zit opgesloten. Hij krijgt amper eten en medicijnen. Hij krijgt slaag en verblijft in een veel te kleine cel. Drie parlementsleden van Vooruit, Open Vld en Vlaams Belang hebben minister van Buitenlandse Zaken Maxime Prévot daarover een vraag gesteld. Zij vragen dat de ambassade van ons land hem bezoekt en helpt. Daarnaast willen ze dat De Smet overgebracht wordt naar een Belgische cel.

Wim Naert en collega Jaron Sertin hebben de commissie daar de hele namiddag gevolgd in het federale parlement in Brussel.

De familie en vrienden van Lars De Smet proberen via diplomatieke weg Lars uit een gevangenis in Noord-Macedonië te krijgen. De Aalstenaar van 42 jaar zit daar al vier jaar in de cel. Onterecht, zegt hij zelf. Enkele jaren geleden ging Lars als hulpverlener naar Oost-Europa, maar hij werd er opgepakt en veroordeeld voor zedenfeiten. De aantijgingen zijn compleet uit de lucht gegrepen, zegt zijn familie, maar toch werd hij veroordeeld. Zijn advocaten proberen er nu alles aan te doen om Lars weer naar huis te krijgen. Zij hebben de minister van Justitie en die van Buitenlandse Zaken al aangesproken om druk te zetten. De tijd dringt, want Lars leeft in erbarmelijke omstandigheden.

“Hij heeft in die gevangenis een trombose gekregen en krijgt de zorg die hij nodig heeft gewoon níét.” Al drie jaar probeert Roland De Smet (73) uit het Oost-Vlaamse Aalst zijn zoon Lars terug naar België te halen, nadat hij volgens de familie onterecht is veroordeeld en opgesloten in Noord-Macedonië. Een geplande overbrenging in september leek eindelijk een oplossing te bieden, maar de Macedonische autoriteiten bliezen alles op het laatste moment af. Intussen leeft Lars in wat zijn advocate “mensonterende omstandigheden” noemt, kreeg hij al rake klappen in de cel en moet Roland elke maand 300 euro betalen om zijn zoon van eten te voorzien. “Ik wil hem eindelijk nog eens in mijn armen sluiten.”