Toen ik school afmaakte, begon ik te werken bij een goedlopend bedrijf in mijn stad. Het was een periode van stabiliteit – ik verdiende redelijk en had het gevoel dat mijn leven de goede kant op ging. Toen kwamen mijn ouders en vrienden met een verzoek om hulp. Ze vroegen of ik bereid zou zijn een lening op mij te nemen bij de bank waar de vrouw van een van hen werkte. Het bedrag was enorm – een half miljoen zloty. Ik vertrouwde hen. Ik kreeg vele garanties dat de lening op tijd zou worden afgelost, dat het slechts een formaliteit was. Ik stemde ermee in deze verantwoordelijkheid op mij te nemen.

Helaas, na slechts vier maanden stond ik er volledig alleen voor met deze lening. Mijn vrienden waren borg, maar toch viel de last op mij. Deze lening heeft bijna 15 jaar van mijn leven meegesleept. In Polen kon ik zulke hoge aflossingen niet dragen, dus de enige uitweg was werk in het buitenland. Het was geen droomkeuze, maar een noodzaak. Er waren maanden waarin ik een deel van de aflossing moest betalen, ook al had deze lening nooit de mijne moeten zijn.

In deze moeilijke periode ontmoette ik een vrouw met wie ik nu al 10 jaar samen ben. We hebben twee kinderen – één is 9 jaar, de ander 7. Ons jongste kind zit in het autismespectrum. Familie werd voor mij het belangrijkste referentiepunt, hoewel ik door de lening en het werken in het buitenland niet zo dicht bij hen kon zijn als ik wilde.

De leningkwestie werd pas in 2024 opgelost. De deurwaarder, die jarenlang niet bij mij kon innen, richtte zijn acties op mijn borgstellers. Hij nam hun bedrijf over, dat werd gesloten, en de lening werd uiteindelijk volledig kwijtgescholden. Voor mij was dit het moment waarop ik voor het eerst in jaren kon ademen en mijn leven opnieuw proberen op te bouwen.

Om mijn kredietgeschiedenis te herstellen, nam ik een veel kleinere lening, volledig op mijn eigen naam. Helaas stortte vorig jaar alles opnieuw in. Ik ging uit elkaar met mijn partner, en na vele jaren werk in het buitenland verloor ik mijn baan in Duitsland. Ik keerde terug naar Polen – ik ben hier nu vier maanden en ik weet één ding: ik wil niet meer vertrekken. Ik betreur de jaren die ik weg was van mijn kinderen. Hoewel ik toen geen keuze had, is dat verdriet nu erg sterk. Ik wil dicht bij hen zijn, deel uitmaken van hun leven, vooral nu ze mij zo hard nodig hebben.

Momenteel bevind ik me in een zeer moeilijke situatie. De Poolse realiteit is meedogenloos – ik heb geen eigen woning, moet huur betalen, alimentatie voor de kinderen en tegelijkertijd mijn huidige lening aflossen. Al deze verplichtingen samen overstijgen aanzienlijk de mogelijkheden van een gemiddeld salaris in Polen. Toch doe ik mijn best om hier te blijven en niet terug te keren naar een leven in het buitenland.

Ik vraag niet veel. Ik wil alleen hulp bij het aflossen van deze ene lening. Met de overige verplichtingen – alimentatie, levensonderhoud en huur – zal ik zelf proberen om te gaan. Het belangrijkste voor mij is dat ik in Polen kan blijven en zo dicht mogelijk bij mijn kinderen kan zijn. Kunt u mij helpen?