Mijn naam is Caroline. Zes jaar geleden verloor ik mijn man Chris (54) aan hersentumoren, midden in de coronacrisis. Van de ene dag op de andere stond ik er helemaal alleen voor: ernstig slechtziend, pijnpatiënt en gebroken. Drie maanden na Chris’ dood werd ik onverwacht pleegmama van Roxhan, een Iraans meisje (toen 12). Zij en mijn hond Oscar werden mijn houvast om verder te gaan.

Oscar was een Dobermann met een zwaar verleden. Als puppy reisde hij van Iran naar Turkije en daarna naar Roemenië, waar hij maanden in een asiel verbleef. Toen hij uiteindelijk bij mij terechtkwam, was hij mentaal en fysiek uitgeput: graatmager, angstig, obsessief gedrag, opengebeten poten van de stress. Met veel geduld, liefde en begeleiding vond hij langzaam rust. Hij werd mijn schaduw, mijn gezelschap, mijn veilige haven tijdens de lange, donkere avonden waarop ik door mijn visuele beperking niet meer buiten kan.

Maar eind februari liep het mis. Oscar ontsnapte via de voordeur, net op het moment dat een buurvrouw haar hondje uitliet. Hij rende op hen af. De vrouw geraakte in paniek en begon te schreeuwen in een poging haar hondje te beschermen. Toen heeft Oscar haar in het onderbeen gebeten. Toch kwam er van deze mevrouw en haar man geen verwijt. Zij toonden begrip en dienden geen klacht in. Het was een spijtig ‘ongeluk’.

En toen viel er plots een brief in de bus van het gemeentebestuur, een dwangbevel tot euthanasie, geldig in heel Vlaanderen. Ondanks mijn vraag om advies bij verschillende instanties was er geen uitweg meer. Op 16 april hebben Roxhan en ik afscheid moeten nemen. Oscar is zachtjes ingeslapen, op zijn favoriete kussen, omringd door liefde.

Het was de zwaarste dag sinds het verlies van mijn man. Ik ben mijn vriend, mijn steun en mijn beschermengel kwijt.

Door mijn beperkte inkomen kan ik geen private crematie betalen. Voor een hond van meer dan 40 kilo kost dat ongeveer 800 euro. Zonder hulp wordt Oscar anoniem gecremeerd, maar voor mij was hij zoveel meer dan een ‘dier’. Hij wordt gemist. Ik zou Oscar graag een waardig afscheid geven, eentje dat hij verdient… en dat hij terug ‘thuis’ zou mogen komen, zodat ik zijn urne naast die van mijn man kan plaatsen. 

Wie mij wil helpen om deze laatste wens voor Oscar waar te maken: dank u uit de grond van mijn hart. 

Caroline Stevens – Wetteren