Och mensen, we zijn stil, tot tranen geroerd om zoveel ondersteuning, zoveel donaties al. Ik heb mezelf zo vaak afgevraagd in de laatste week, moet ik dit wel doen, vraag ik niet teveel en zo nog veel meer. En gisteren alleen maar met ongeloof, tranen in de ogen en verbazing naar de actie gekeken. 

Vanaf mijn facebook pagina is het nu dinsdagochtend 399 x gedeeld, ik zou iedereen een hartje willen geven maar ik vind deze nooit allemaal terug. Iedereen die een donatie heeft gedaan een persoonlijk bedankje willen sturen, het zijn er zoveel…. Lieve mensen dankjewel!

Ik zag een bericht van een prachtige dame die het voor Ilse en mij, voor de hele familie zo prachtig en treffend omschreef dat ik hiervan graag een stukje deel.

 "Met het besef, dat we met een kleine gift een hele grote impact kunnen hebben. Het bemoedigende en hoopvolle gevoel, dat we samen bergen kunnen verzetten of in dit geval een jong gezin wat door een zwaar verlies is getroffen, kunnen helpen om iig financieel voorlopig ‘veilig' te zijn.

Ik ben mij steeds bewuster, dat we, als we geven vanuit ons hart ook altijd tegelijkertijd ontvangen, dat er altijd ook iets terugstroomt naar ons: het warme gevoel van dankbaarheid iets voor een ander te kunnen betekenen, een verschil te kunnen maken. Samen om degenen die kwetsbaar zijn heen gaan staan is eigenlijk zo'n natuurlijk en diep in onszelf verankerd impuls, dat ik voel dat het ons weer verbindt met hoe leven eigenlijk bedoeld is, met onze menselijkheid."   Ricarda

Dit is hoe we ons voelen gedragen door jullie❤️

Liefs, Annet