Op zaterdag 31 januari was het alweer zover, terug klaar om te vertrekken richting Medyka. De goederen die ik ingeladen had, voornamelijk winterkledij, had ik deze keer alweer zelf ingezameld. Aangekomen in het magazijn in Medyka op zondag 1 februari was de harde realiteit duidelijk dat warme kledij niet overbodig was. De middagtemperatuur aan de grens met Oekraïne bedroeg -11°C.

De dagen erna sloot ik net zoals de voorgaande ritten aan bij de vrijwilligers van de Hope Shelter in Przemyśl. Een heel belangrijke taak in deze week was kolen scheppen. Dit is ‘Keep Them Warm’ letterlijk en figuurlijk in de praktijk gebracht met temperaturen die overdag rond -10°C lagen en in de nacht tot maar liefst -17°C daalden.

Op zondagochtend 8 februari was het tijd om terug huiswaarts te vertrekken maar niet zonder eerst vluchtelingen op te halen met bestemming “Bundesamt für Migration und Flüchtlinge” in Neumünster. Het betrof moeder Yuliya met haar tienerdochter Dominika uit Poltava en het echtpaar Nadia met haar blinde man Evgen uit Kiev. De weinige bagage van deze mensen viel echt wel op. Yuliya haar jas was aan het einde van haar levensduur gekomen en heb ik mijn eigen jas aan haar afgestaan. De ironie ervan wil dat ik in Medyka veel jassen heb gelost en thuis zelf nog jassen heb liggen klaar voor transport naar Oekraïne.

Deze mensen vluchten hun thuisland niet omwille van de bombardementen, daar hebben ze reeds mee leren leven hoe raar dit ook kan klinken, maar van de levensomstandigheden. In de actualiteit hoor je regelmatig vallen dat het Russische leger de energieinfrastructuur als doelwit heeft en daar zijn al deze mensen het slachtoffer van. Dagelijks is er 18 uur lang geen elektriciteit. Wat ook wil zeggen 18 uur lang geen stromend water, 18 uur lang geen verwarming,… Ook onderwijs voor dochter Dominika, wat in vele regio’s veel op afstand gebeurt, word op deze manier onmogelijk. En over Dominika gesproken, zij had het er zichtbaar moeilijk mee om alles en iedereen achter te laten. Ook al staat ze op zich vrolijk in het leven en dat is wat je het Oekraïnse volk moet nageven, hun veerkracht kent geen grenzen, letterlijk en figuurlijk.

Na de vierde keer kan ik echt wel getuigen dat Ivan, de contactpersoon uit Charkiv die de evacuatieritten coördineert, er steeds in slaagt om de meest kwetsbaren zoals mensen met een beperking, baby’s,… toe te wijzen aan een rit met de auto. Voor hen is het dikwijls de enige weg om te kunnen ontsnappen nu door het aanhoudende oorlogsgeweld heel het land stilaan naar middeleeuwse toestanden aan het evolueren is...

Een kleine update voor vertrek voor mijn vierde rit naar de Pools-Oekraïnse grens.

Nu maak ik iets heel onverwacht en heel hartverwarmend mee en dat is dat er enorm veel goederen zijn ingezameld om naar de Pools-Oekraïnse grens te brengen. In die mate dat die twee resterende ritten niet volstaan om alles weg te rijden en zal ik met alle plezier opschalen naar 4 ritten want bij iedere goederenrit hoort ook een evacuatierit voor vluchtelingen bij, wat nog extra de moeite waard is.

Wat de financiering betreft ga ik met jullie open kaart spelen. Tot op heden heb ik al voor €3900 kosten gedaan aan het busje (aankoop, belastingen, verzekering, onderhoud, banden, herstellingen…) en de kost per rit is circa €450 aan diesel, tol en accommodatie voor vluchtelingen wat gestaafd is door de afrekeningen van de eerste twee ritten die je ook kunt terug vinden onder de updates. Dat wil zeggen dat dit initiatief reeds al €5250 gekost heeft en met de twee ritten die al voorzien waren kom ik aan een kost van €6150. De geldinzameling loopt de laatste weken heel moeilijk en heeft tot heden €1.359,51 opgebracht wat wil zeggen dat €4790 uit mijn persoonlijke middelen afkomstig is.

Hoe kunnen jullie mij helpen met die 2 extra ritten?

• Doe een donatie
• Als je een donatie hebt gedaan of als een donatie niet mogelijk is kun je ook helpen door dit initiatief door te vertellen aan familie, vrienden, collega's, buren, kennissen,…
• Te delen op sociale media

Alvast bedankt voor uw steun.

Terwijl zo goed als iedereen aan het voorbereiden was om oudejaarsavond te vieren stond ik op die 31ste december 2025 om 8 in de ochtend klaar in Berlikum om mijn busje vol te laden met goederen om daarna voor de derde keer te vertrekken naar Medyka.

Na een overnachting in Góra Świętej Anny heb ik op nieuwjaarsochtend de laatste 300 kilometer gereden naar Medyka en ik kan zeggen, op veel momenten dacht ik dat ik de enige op weg was naar de grens met Oekraïne. Zoals gebruikelijk heb ik de goederen gelost en mij aangemeld bij de Hope Shelter waar ik alweer als vrijwilliger mee draaide tot en met 8 januari 2026.

Op dinsdag 6 januari kreeg ik van Ivan, de contactpersoon uit Charkiv die de evacuatieritten uit Oekraïne coördineert, de vraag om 2 van de 4 vluchtelingen op donderdag 8 januari op te halen aan het station van Przemyśl. Het betrof een moeder van 71 jaar die in een rolstoel zit, vandaar deze vraag, en haar dochter van 47 met haar kat. De kleindochter Maryna reisde met hen mee om hen de nodige ondersteuning te kunnen bieden op deze reis om hen daarna in mijn handen toe te vertrouwen. Ik heb hen naar de locatie gebracht waar ze konden overnachten en heb aangeboden om enkele uren daarna kleindochter Maryna terug naar het station te brengen waar ze haar geplande reis huiswaarts heeft aangevat.

Maryna heeft haar moeder en grootmoeder mee begeleid tot in Przemyśl. Dit was een treinreis die 17 uur in beslag neemt, wat 20 uur is geworden door de hevige sneeuwval. Daarna heeft ze nog amper 5 uur tijd doorgebracht met haar moeder en grootmoeder in Przemyśl om daarna terug 17 uur met de trein onderweg te zijn naar huis. Het afscheid viel haar heel zwaar en achteraf heeft ze mij verteld dat ze heel blij was dit ik haar terug naar het station gebracht heb en vooral ook voor de steun die ze aan mij had in dat moeilijk moment.

De volgende ochtend heb ik de vluchtelingen opgehaald bij de Hope Shelter. Het betrof voor mijn derde evacuatierit moeder Valentyna en dochter Alla uit Pavlohrad, hierboven vermeld, en het jonge koppel Sasha en Svitlana uit Dnipro. Het jonge koppel is trouwens een enorme hulp geweest wat betreft de mindervalide moeder.

Ik vroeg hen of ze goed geslapen hadden en het eerste wat ze mij vertelden is dat ze zich niet meer kunnen herinneren wanneer hun nachtrust niet verstoord werd door raketinslagen en ontploffingen. Ze konden het niet geloven.

De omstandigheden waar deze mensen in moesten leven was schrijnend. Continu beschikking hebben tot elektriciteit, verwarming en telecommunicatie vinden wij hier in België als vanzelfsprekend maar dat is het daar, zeker in de zwaar getroffen regio’s zoals Dnipro, allerminst. Deze basisvoorzieningen zijn meer niet dan wel beschikbaar. Omdat grootmoeder in een appartementsgebouw woonde is zij nog meer afhankelijk van toegang tot deze basisvoorzieningen en heeft er toe geleid dat zij besloten hebben om het land te verlaten en veiligere oorden op te zoeken.

De nacht hebben wij in het Parkhotel Viktoria in Velten, bij Berlijn, doorgebracht. Als avondmaal heb ik net zoals de vorige keren pizza’s besteld. Dat word altijd gewaardeerd door hen. Volgende ochtend reden wij verder naar de eindbestemming “Bundesamt für Migration und Flüchtlinge” in Neumünster. Maar niet zonder onderweg een laatste keer te stoppen voor een koffie en een snack. Dat is mijn vaste routine zodat ik hen kan geruststellen en vertellen wat de procedure is eens aangekomen in Neumünster. Tijdens deze pauze kreeg Svitlana een videobericht binnen. Op de nacht van vrijdag op zaterdag zijn er verschillende raketten gevallen in hun woonplaats Dnipro. Waarschijnlijk is hierbij ook hun woning geraakt. Laat dat even bezinken, dat ze net op tijd vertrokken zijn en van een drama ontsnapt zijn...

Aangekomen in Neumünster heb ik afscheid genomen van dit sympathiek jong koppel Sasha en Svitlana. Valentyna en Alla heb ik moeten afzetten in Seeth omdat ze de kat niet aannemen in Neumünster. Daar heb ik van hen afscheid genomen en grootmoeder Valentyna brak in tranen uit. Ik begrijp de Oekraïnse taal niet maar toch begreep ik wat ze aan het zeggen was...

Het was een emotioneel beladen rit, dat is het minste wat ik kan zeggen. Wat deze mensen moeten verduren kunnen wij nauwelijks nog maar bevatten. Eens thuis gekomen in de avond heb ik een bericht ontvangen van Ivan, om mij te bedanken voor deze en voorbije evacuatieritten. Daarbij vertelde hij mij ook dat er nog maar drie organisaties zijn die evacuatieritten uitvoeren.

Later die avond kreeg ik ook nog een bericht van kleindochter Maryna. Ze bedankte mij voor de zorg voor haar familie, die voor haar haar wereld is. Ze herhaalde dat ze mij enorm dankbaar was voor de steun en vertelde mij waarom ze zelf niet meegekomen is. Haar zoontje van 10 wil in Oekraïne blijven omdat hij vriendjes heeft en naar verenigingen gaat. Zijzelf heeft haar werk. Dat is de keuze die vele Oekraïners moeten maken. Een keuze voor veiligheid en daarmee alles opgeven of kiezen voor het leven dat je hebt opgebouwd maar dan wel tussen de raketten en ontploffingen en hopen dat je het overleeft. En vertelde ze ook heel nuchter erbij, een moeder met een zoontje, wie zit daar op te wachten?

Dit vertelde ze mij terwijl alles alweer in rep en roer stond door de vele voorbijvliegende raketten, drones en ontploffingen. Dit waren haar letterlijke bewoordingen, in rep en roer en daarbij hopend dat haar schuilplaats voldoende bescherming bied. Ze beseft dat ze misschien een kans heeft gemist om samen met haar moeder en grootmoeder geëvacueerd te worden maar ze wil koste wat het kost blijven omdat ze alles wat ze heeft opgebouwd niet wil opgeven maar haar familie zal ze zeker hard missen. Mocht het helemaal onleefbaar worden of haar zoontje wil weg, dan zal ze aan Ivan vragen om haar ook te evacueren maar ze beseft dat ze misschien uit de boot zal vallen omdat het aanbod van de evacuatieritten heel beperkt is. Ik heb haar gerustgesteld dat, mocht de tijd komen dat ze Oekraïne wenst te verlaten en Ivan niet in de mogelijkheid is om haar mee te krijgen naar Neumünster om herenigd te worden met haar moeder en grootmoeder, ik haar in het slechtste geval kom ophalen. Dat ze altijd een vluchtplan heeft om herenigd te kunnen worden met haar moeder en grootmoeder.

Mijn wens voor Valentyna en Alla is dat ze vanaf nu rust kunnen vinden. Dat ze terug kunnen genieten van een nachtrust zonder raketinslagen en ontploffingen en dat ze de toegang hebben tot het basiscomfort zoals elektriciteit en verwarming die wij, net zoals veiligheid, als vanzelfsprekend vinden. Sasha en Svitlana wenste ik hetzelfde maar ook dat ze nog een mooie toekomst kunnen opbouwen in hun thuisland. Voor Maryna wens ik een vredevolle lucht in haar land, wat ze voor zichzelf en iedereen die haar dierbaar is ook toewenst.

Ik bedankt hier ook Keep Them Warm voor de organisatie en betrokkenheid want deze actie die ze op poten zetten is nog steeds meer dan nodig. Misschien zelfs meer dan ooit tevoren...