Vandaag is Finn al 9weken thuis! Hij is nu ongeveer 5 en een halve maand oud (23weken) en we hebben toch wel ons dagelijks ritme gevonden.

Netjes lopen aan de lijn, rustig zitten op bankjes, winkel karretjes voorbij laten gaan, lekker mee in de trein en naar therapie, speuren en mantrailen, trucjes doen voor koekjes, Kili vervelen.. we doen het allemaal!

Ondertussen hebben we ook al een paar lessen met Bultersmekke/ BMA gehad. Omdat Finn nog een echte pup is, is er natuurlijk nog niet heel veel gericht op specifieke hulphond-taken. Meneer heeft echt nog momenten waar hij lekker gaat zitten om alles in zich op te nemen (gekke vogel, persoon met vuilniscontainer, bladblazer). 

Volgende keer gaan we eens kijken of we ook een niet-hond-vriendelijke-maar-wel-hulphond-vriendelijke winkel in kunnen gaan. Spannend voor de hond, maar ook weer voor mij.

Het is een gek gevoel om stabiel genoeg te zijn voor de pup zodat hij mij later kan ondersteunen in diezelfde situatie.

(Hij al ook al helemaal niet meer zo klein. Met dik 15kg en een schofthoogte van minstens 52cm wordt meneer nog elke dag netjes de trap op-en-neer gedragen...)

In de tussentijd banjeren we gewoon lekker door, elke dag aanpakken zoals hij komt. Lekker de rust pakken tussendoor en even een knuffelmomentje pakken als het wat moeilijker loopt (hij probeert al minder mijn hoofd op te eten dus het gaat wel de goede kant op!)

[ instagram voor meer reguliere updates ♡ ]

Lieve mensen,

Na een aantal onzekerheden, en heel wat geregel, is hij er eindelijk:

Meet Finn, onze nieuwste aanwinst ♡! 

Finn is een mooie, zwarte Labradoodle, geboren begin December van vorig jaar. Als het goed is zal hij uitgroeien tot een standaard, meer Kili-formaat dan Lana. Finn was al een paar weekjes ouder dan een normale pup, maar dat maakt hem niet minder leuk. (En hij was al grotendeels zindelijk!)

Meneer is nog lekker puppy, met zijn gekke halve uurtjes en bloemkool in de oren. Maar, de eerste basis commando's lijken al te blijven hangen. Met opa Kili kan hij het prima vinden, hij misschien iets beter dan Kili.. 's Avonds hangt hij lekker tegen me aan, en deep pressure heeft hij ook al eens geprobeerd (lompe dinosaurus pup die het niet uitmaakt dat vrouwtje al hier op de vloer zit).

Komende maandag (31 maart) zullen we onze eerste training hebben van Bultersmekke. Gelukkig heb ik al een keer kennis kunnen maken zodat het niet meteen heel spannend is. Ondertussen zijn we nog steeds geld in aan het zamelen voor de opleiding. Een collectebus hier, posters ophangen daar. Misschien een grote sticker op Kili plakken..

Ik ben benieuwd naar wat de toekomst voor ons in houdt, maar gelukkig hoef ik het nu echt niet alleen te doen. 

Heel veel lieve kusjes van de Beestenboel en tot de volgende update! ??

(Kijk op Instagram voor meer foto's van de veestapel)

(P)update ☆
De fokker verwacht dat volgend weekend (15/16 februari) de pups worden geboren! Dit betekent dat de diertjes midden april naar huis mogen. 

Toen we een jaar geleden hondenscholen waren aan het bekijken, kozen we er uiteindelijk doelbewust voor om een opleiding te volgen waar ik zelf, samen met de school, mijn toekomstige hulphond kan opleiden. 

Dit in het kader van de "eerste" band opbouwen met de pup. Een hechting die voor mij vertrouwd moet voelen. (Een onderwerp wat regelmatig terugkomt in de therapie behandeling.) 

Een puppy zal in het begin vast en zeker veel meer werk zijn dan een "afgetrainde super hulphond". Maar ik denk dat het uiteindelijke resultaat veel beter bij mijn situatie past. 

Het geeft me een doel in het leven, iets wat ik niet zomaar opzij kan zetten als het even moeilijk wordt. 

Motivatie en houvast. 

Onvoorwaardelijke steun en een (extra) natte neus.

[ Fotos: Kili die één van de nieuwe vetbedjes voor de nieuwe pup uittest. ]