Ik was 48 jaar toen ik de diagnose kreeg “ prostaatkanker uitgezaaid in botten en lymfeklieren , niet meer te genezen"  op dat moment stort de wereld voor je en mijn vrouw in elkaar, ze hadden mij nog maar 2 jaar gegeven en in die 2 jaar ben je volop bezig met chemo keuren en bestralingen enz. Om het zo lang mogelijk te rekken, nu heb is pas weer een chemokuur van 33 weken achter de rug maar die heeft helaas niet het gewenste resultaa meer gehad en mijn bloedwaardes blijven hard stijgen, ik mag blij zijn dat de vorige chemo en bestralingen wel een beetje geremd hebben en dat ik daardoor al 4 jaar langer leef dan dat de vooruitzichten waren, maar nu ga ik wel hard achteruit, ik was 26 jaar buschauffeur en van de ene op de andere dag zit je ook nog eens zonder werk omdat je 80-100 % afgekeurd bent en in de wia  terecht komt, dus krijg je maar 70% van je basis salaris,  endat basis salaris was al slecht want de toeslagen zoals , onregelmatige diensten, weekend diensten enzo moesten het salaris goed maken, mijn vrouw werkt hele dagen in een slagerij en op het einde van de maand blijft helemaal niets meer over omdat alles naar de vaste lasten en boodschappen gaat, er zijn momenten bij dat er aan iemand gevraagd moet worden om mee naar het ziekenhuis te rijden omdat de benzine niet betaald kan worden, mijn vrouw zou het liefst mantelzorg voor mij doen maar dat gaat niet omdat we het dan financieel niet meer redden , dus is ze verplicht te blijven werken met alle psychische stress enzo die erbij komt, nu hadden wij de droom om samen een weekje op vakantie te gaan naar curaçao,  maar dat is er nooit meer van gekomen omdat we niet meer konden sparen ofzo, eigenlijk wordt je 2 keer gestraft als je ernstig ziek wordt, 1 je ziekte en 2 je kan en mag niet meer werken dus financieel wordt dat de 2e straf, nu zou mijn wens zijn mijn vrouw die zo hard werkt en er ook nog eens altijd voor mij is haar toch samen met mij die reis toch te kunnen geven,