Op 14 augustus veranderde een ernstig verkeersongeluk in één klap alles voor ons gezin. Door een moment van onoplettendheid van een andere bestuurder ontstond een flinke kettingbotsing op de a59 bij Heesch, waarbij mijn man en onze twee jonge kinderen van 3 en 4 jaar betrokken raakten en 2 mensen overleden zijn.  Zij hadden geen mogelijkheid om het ongeluk te voorkomen.

Alle drie raakten ze gewond. Mijn man liep onder andere een hoofdwond en inwendige bloedingen op, onze zoon kreeg een hersenschudding en onze dochter brak haar been en liep een scheur in haar lever op.

Na het ongeluk werden mijn man en onze zoon naar een ander ziekenhuis gebracht dan onze dochter. Ons gezin werd daardoor juist op het meest angstige moment van elkaar gescheiden.

Hoewel de lichamelijke verwondingen herstellen, merken we nu hoeveel het ongeluk emotioneel heeft achtergelaten.

Vooral onze zoon heeft hier veel last van. Sinds het ongeluk heeft hij enorme verlatingsangst. Hij is bang dat er opnieuw iets gebeurt en wil ons het liefst continu bij zich hebben. Afscheid nemen of één van ons uit het oog verliezen kan veel spanning en angst oproepen. Ook autorijden is voor hem niet meer vanzelfsprekend. Een autorit kan de herinnering aan het ongeluk en de angst om opnieuw van ons gescheiden te worden weer naar boven brengen.

Ook onze dochter draagt het ongeluk nog iedere dag met zich mee. Voor het ongeluk was ze juist heel sociaal en stapte ze gemakkelijk op andere mensen af. Sindsdien is dat compleet veranderd.

Zij werd na het ongeluk alleen met de ambulance naar een ander ziekenhuis gebracht dan haar vader en broer. Op de Spoedeisende Hulp is ze bovendien een tijdje zonder ons geweest. Terwijl ik nog onderweg naar haar toe was, werd ze omringd door artsen en artsen in opleiding die haar moesten onderzoeken. Voor een meisje van drie moet dat ontzettend overweldigend zijn geweest.

Nu is ze bang geworden voor onbekende mensen en lijkt ze snel bang te zijn dat iemand een dokter is die haar opnieuw wil onderzoeken. Waar ze voorheen heel open en sociaal was, zien we nu een meisje dat eerst moet weten of iemand wel veilig is.

We willen onze kinderen alle tijd, veiligheid en professionele begeleiding geven die zij nodig hebben om te verwerken wat er is gebeurd. Voor onze zoon betekent dit onder andere therapie voor zijn ernstige verlatingsangst. We hopen dat beide kinderen stap voor stap hun gevoel van veiligheid en vertrouwen terugkrijgen en weer onbevangen kind kunnen zijn.

Ook voor mijn man heeft het ongeluk veel veranderd. Sindsdien voelt hij zich niet meer veilig in een kleine auto. Onze auto is bij de botsing verloren gegaan en we willen daarom zelf gaan sparen voor een andere, grotere auto waarin hij zich weer veilig genoeg voelt om met ons gezin op pad te gaan.

Wij zijn eigenlijk een heel simpel gezin. We hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn en zijn gewend om zelf te sparen voor de dingen die we graag willen. Daarom voelt het ook best spannend om op deze manier om hulp te vragen.

Maar na alles wat er is gebeurd, zouden we onze kinderen voor één keer heel graag iets bijzonders willen geven wanneer hun herstel dat toelaat. Iets om samen naar uit te kijken. Even niet bezig zijn met het ongeluk, ziekenhuizen, angst en herstel, maar gewoon samen plezier maken en nieuwe, mooie herinneringen creëren.

Daarom zijn we deze crowdfunding gestart. Met de bijdragen hopen we wat extra financiële ruimte te krijgen om als gezin weer vooruit te kunnen kijken: om samen iets bijzonders te kunnen doen en daarnaast zelf verder te sparen voor een andere auto waarin we ons weer veilig voelen.

Iedere bijdrage, hoe klein ook, brengt ons een stukje dichter bij dat doel. En kun je niets missen, dan helpt het delen van onze actie ons net zo goed. ❤️

Bedankt voor het lezen, delen en alle steun. ❤️